Elk jaar weer: de discussie over wat te doen met kerstcadeautjes tijdens familie-etentjes. Inmiddels heb ik, mede hierdoor, een afkeer tegen verplichte cadeaus ontwikkeld. En toch laat ik me dit jaar verleiden tot semi-verplichte cadeaus.

Ik ben dol op cadeaus geven hoor. Sterker nog: ik leef er bijna voor. Als ik iets  voor iemand bedenk, dan geef ik dat. Geen reden voor nodig. Zegt @agaatt op mijn blog dat ze Wreck this journal ook wil, dan stuur ik dat op. Omdat ik vriendinnen graag een glimlach op hun gezicht bezorg. Als Ferry laat vallen dat hij eigenlijk nog wel een schuurmachine wil, dan bel ik mijn vader (hij heeft een eigen ijzerwarenhandel). Maar dat spontane geven, maakt wel dat je ideeën op zijn op de momenten dat je ze nodig hebt. Met Kerst en verjaardagen zeg maar. Lees verder

Ferry was net vrijwillig brandweerman geworden (2003) toen het eerste feestje werd aangekondigd. Een Las Vegas/casino-feest en de dresscode was black tie. Huh wat, dat heb ik toch niet in de kast hangen? Maar ik wilde wel goed voor de dag doorkomen tussen al die mannen. Ik wilde dat Ferry trots was op zijn vriendin. En dus dook ik in de kast van mijn toenmalige kapster en dook een zwarte, simpele galajurk op.

Hij zat perfect

Iets aan de lange kant, maar dat kon geen kwaad. Ik droeg hem alsof hij voor mij gemaakt was en kreeg diverse complimenten. Nadat ik hem na de stomerij had gebracht, stond ik hem met pijn in mijn hart weer af aan mijn kapster. Het liefst had ik hem gehouden.

Kerstcadeau

Een paar weken later was het kerst. Mijn moeder had al verklapt dat mijn vader een cadeautje voor me had. Ik was verbaasd, want mijn vader shopt nooit voor kerstcadeautjes. Dat is de taak van mijn moeder. Die eerste of tweede kerstdag, of misschien wel kerstavond, legde mijn vader een pakje voor mijn neus. Plat en dun. Het bleek de door mij zo geliefde galajurk te zijn. Lees verder