Soms sta je voor keuzes die moeilijk zijn. Niet overkomelijk, maar wel een innerlijke tweestrijd. Begrafenis of persreis IJsland was er zo één.

Toen Ferry’s oma overleed eind juni, op een maandag, rekende ik op een begrafenis op donderdag of vrijdag. Moet je namelijk niet binnen zoveel dagen begraven worden? Nee, niet meer dus. Tegenwoordig zijn de koelcellen van der mate kwaliteit dat je langer geconserveerd kunt worden. En dus hoorden we twee dagen later dat de uitvaart zou plaats vinden als ik in IJsland zou zitten. Lees verder

Drie jaar is hij. Ouder zal hij niet worden, hebben de artsen gezegd. Maar hij had nog één wens: dolfijnen aaien. En die wens kwam vanmiddag in vervulling.

Vroeger dacht ik dat als mensen op hun 60e doodgingen, dat dat normaal was. Dat dat oud was. Mijn opa’s gingen beiden op hun 60e dood, en opa’s zijn toch oud? Kinderlogica. Tegenwoordig weet ik dat je met gemak 80 kunt worden. Als het je gegund is… Ook ik ken de verhalen van de mensen bij wie de levenslust in één keer werd afgepakt.

Deze maand nog overleed een oude vuurwerkhulp van mijn vader. Slecht 26 jaar, omgekomen bij zijn grote passie kitesurfen. Ik lees een verhaal op Twitter van een vrouw die net acht weken geleden is bevallen als ze overlijdt aan borstkanker. En wat dacht je van collega Sandra? Of Emilie, die keihard voor haar leven vecht? Lees verder

‘Je eigen uitvaart. Je moet er toch niet aan denken.’ Een reclame van Yarden, die momenteel mijn ochtendrust verstoort op het station. Maar stiekem raakt het wel een gevoelige snaar bij me. Ja, het is belangrijk hier over na te denken…

Zondag 4 juli vertrok in naar IJsland. Laat op de avond, dus ’s middags lagen Ferry en ik vanaf onze riante ligbedden nog te genieten van de zon. Het zal wel te maken hebben met mijn vliegangst, maar opeens vond ik het heel belangrijk om het met hem te hebben over mijn wensen. Wensen voor als ik dood ben, voor mijn afscheid. Of het had te maken met het overlijden van Ferry’s oma. Die netjes alles had gedocumenteerd over haar wensen. Tot aan de muziek aan toe. Lees verder

Ik ben niet gelovig opgevoed, maar als mijn schoonmoeder belt en zegt dat de sacramenten later die dag door de dominee worden voorgedragen bij Ferry’s oma, dan weet ik genoeg. We gaan afscheid nemen nu het nog kan. Nu ze nog enigszins bij is, want de dosis morfine wordt steeds hoger.

Toch voel ik me raar als we er heen rijden. Oma is op en het is goed, ze mag gaan. Maar hoe neem je afscheid van iemand? Ik weet het niet. Ik heb het namelijk nog nooit gedaan. Toen ik vijf was overleed opa R. Opa R. was al heel lang ziek en lag er slecht bij. Hij wilde niet dat zijn nog jonge kleinkinderen daarmee geconfronteerd werden en we mochten niet meer bij hem op bezoek komen. Opa T. overleed toen ik zeven was. Vrij onverwachts! Ik was nog bij hem langs geweest, maar dat was een vrolijk bezoek. Het hartinfarct had hem er niet ondergekregen en na het weekend zou hij naar huis mogen. Tot hij instortte die vrijdag… Lees verder

Ik heb de film al een tijd geleden gezien, maar indruk maakte hij wel. Twee mannen die niet lang meer zouden leven, maakten een lijst van alle dingen die ze nog wilden doen voor hun dood. Dat is The Bucketlist.

In het kader van 101-lijstjes (na het maken van de 101-dingen-waar-ik-vrolijk-van-word) had ik de smaak te pakken. En dus besloot ik een bucketlist te maken van 101 dingen die ik nog wil doen voor ik dood ga. Niet dat ik van plan ben om snel dood te gaan, hoor. Ik heb ook geen dokter gesproken de afgelopen week, wees niet bang. Nee, gewoon omdat ik dol ben op lijstjes en omdat het soms goed is om dingen voor jezelf op een rijtje te krijgen. Bewustwording noemen ze dat toch?

Ik werd me van één ding bewust: ik heb het goed. Ik heb al zoveel bereikt in het leven, meer dan ik ooit had kunnen verwachten op deze leeftijd. Lees verder