Een paar jaar geleden kon ik niet zomaar overal gaan eten. Als ik niet wist wat het menu was, of eigenlijk als ik geen keuze had, dan maakte ik me vooraf al dagen druk. Ik ging naar de voor mij bekende restaurants. Tegenwoordig durf ik gelukkig uit die comfortzone van toen te stappen.

Ooit schreef ik een blogpost over ‘Het meisje dat niets lust’. Ik dus. Er wordt vaak gedacht dat ik overdrijf als ik dat zeg, maar laat ik even een korte opsomming maken. Ik kan niet tegen pikant eten (vanwege mijn darmen) en. pasta’s gaan er bij mij niet in. Van tomaat ga ik letterlijk kokhalzen, warme dranken en soepen van hetzelfde. Salades zijn aan mij niet besteedt en mijn visassortiment beperkt zicht tot paling en gerookte zalm. Paprika, ui, champignons: die mag je bij mijn biefstukje achterwege laten. De enige groenten die er in gaan zijn bloemkool, sperziebonen, worteltjes en doperwtjes. Lees verder

Dat Fransen slecht Engels spreken is geen staatsgeheim. Maar dat obers in dit land, dat toch wel bekend staat om de gastronomie, woorden als maincourse niet kennen, verbaasde ons ten zeerste.

12 meter inparkeren

Op dag drie van onze boottocht – time flies when you’re having fun – legden we rond lunchtijd aan in de haven van Carcassonne. Waar inparkeren met een boot van 12 meter even andere koek is dan met onze mooie Ford Fiesta ST. Zeker als de wind je parten speelt. En als er opgefokte Zwitsers achter je varen die het allemaal wel beter weten! (en die dan ook nog naast je komen liggen tot overmaat van ramp) Lees verder

Ik had de perfecte naam voor deze blogpost, een zin die ik Ferry gisteren om zijn oren smeet. Maar helaas, ik vergat de zin. Heb er uren over liggen piekeren in bed. Niet gevonden, dan maar een logje zonder naam.

Zwanger?

“Ik ben aangekomen”, zei ik laatst tegen vriendin D. Verwonderd keek ze me aan: “Waar dan?”. “Mijn buik”, zei ik, “De plek waar het altijd gaat zitten”. Een logische verklaring had ik niet echt. Misschien meer gaan eten door stress? “Ben je niet zwanger?”, vroeg ze. Ik keek haar aan. Nee, mijn borsten waren niet gevoelig, het was duidelijk een vetbuikje en misselijk was ik ook nog niet geweest. “Zou wat zijn”, zei ik tegen haar, “Dan ben ik misschien al een maand of drie zwanger.” Want door al mijn reizen – en het feit dat ik me echt beroerd voel als ik ongesteld ben – had ik de pil al even doorgeslikt. Lees verder

Aan al het goede komt een einde, dus ook aan deze geweldige trip. Vanavond was onze laatste avond en het was een goede avond. Niet dat de andere avonden niet goed waren. Integendeel. Maar zo’n laatste avond geniet je toch wel intens.

Resumé

Tijdens de lunch hadden we het er al over: dit is tot nog toe de reis van ons leven. Zoveel gezien, zoveel gedaan. Zoveel herinneringen, zoveel lol. Geen irritaties, geen langzwijgende stiltes tijdens de 4.400 (!) km die we aflegden in onze stoere cabrio. Lees verder

Heel eerlijk: vanmiddag was ik niet zo onder de indruk van Santa Monica. De rust van Santa Barbara zat nog teveel in mijn hoofd en dan kom je in een veel drukkere stad terecht. Even wennen… Maar vanavond veranderde mijn beeld van Santa Monica. En dat alles door een enkele straat: Third Street Promenade.

Over Third Street Promenade

Na even op de kamer uitgerust te hebben (weinig gedaan vandaag, maar oh zo moe), besloten we te gaan kijken bij een jazz-bar waar we over hadden gehoord. Deze lag op Fourth Street, en we besloten via Third Street Promenade aan te lopen. Lees verder