Het tijdsverschil, mijn niet überfitte status, de zon, het vele doen: het hakt erin na zo’n dag. Na twee uurtjes rustpauze hebben we moeite om nog van ons bed te komen. Maar… gegeten moet er worden, en dus slepen we ons eruit.

Met de shuttlebus

Ons hotel ligt enigszins uit het centrum. Sterker nog, het ligt tegen de slechte wijken aan, vol daklozen. Eerlijk is eerlijk, alles dichterbij de pier is godsgruwelijk duur. En op het plaatje leek het niet zo ver weg. Maar daarbij had ik natuurlijk geen rekening gehouden met de heuvels… Gelukkig biedt het hotel ons een gratis shuttlebus, die ons vanavond naar Pier 39 zal brengen. Daar moeten we toch wel ergens lekker kunnen eten? Lees verder

Onderweg van het vliegveld naar het hotel waren we er al langs gekomen, Kumkapi. Toen wist ik natuurlijk nog niet hoe het heette, maar het zag er zo schattig uit, dit kleine vismarktje, dat ik direct aan de chauffeur vroeg hoe het heette. Kumkapi dus. Een plek waar je heen MOET als je in Istanbul bent…

Ferry is dol op vis, en dus besloten we de laatste avond bij Kumkapi te gaan kijken en ook te gaan eten als het beviel. Ik ben wel geen visliefhebber, maar overal hebben ze wel een stukje vlees (en naar bleek ook veel lam in Turkije en laat dat net mijn lievelingsvlees zijn). Daarbij: ik wilde dat schattige vismarktje op de foto zetten.

Wie mooi wil zijn…

Vanaf het hotel konden we in een rechte lijn naar beneden lopen. Omdat het de laatste avond was, en voor mij toch zeker ook wel een speciale avond, besloot ik mijn nieuwe jurk aan te trekken, met de daarbij behorende hakken. Ik kan je vertellen: in Istanbul is dat niet het meest praktische. Overal kleine klinkersteentjes, kinderkopjes, waar je zo tussen blijft hangen. Lees verder

Hoewel ik bekend sta als ‘het meisje dat niets lust’ verras ik nog regelmatig mensen als ik zeg dat ik wakker gemaakt mag worden voor paling. Lust ik dan wel juist die vis met die uitgesproken smaak? Yep! Een van de weinige uitgesproken smaken waarmee ik ben opgevoed…

Opa’s hobby

Ik vertel er dan altijd bij dat opa vroeger paling rookte en dat het daardoor in de familie veel werd gegeten. Maar… ik kan het me niet herinneren. Ik was slechts zeven toen opa overleed. Heb ik deze herinneringen doordat mijn ouders het me hebben verteld of heb ik me deze herinnering aangepraat en rookte opa helemaal geen paling? (pap, mam, HELP!)

Paling fileren

Een feit is – ja een feit, want dat herinner ik me echt nog – dat mijn vader op zaterdag regelmatig thuis kwam met verse paling. Geen palingfilet, maar nog in zijn velletje. Kopje omknakken, vel er af trekken en fileren maar. Vette handen waren niet uit te sluiten, maar dat hoorde er nu eenmaal bij. Mam zorgde ondertussen in de keuken voor geroosterd brood en dan was het smullen. Lees verder

Gister eind van de middag kwam ik op tijd thuis, na een lange hoofdpijngevende vergadering. “Weet je waar ik zin in heb?”, zei ik tegen Ferry, “In een lekkere vette hap.” En zo kwam het dat we een half uur later naar de snackbar aan de overkant liepen.

Anno 1990

Vroeguh – toen alles nog beter was zou mijn oma zeggen – was zondagavond de snackavond. Na een lange dag sporten in de buitenlucht had moeders geen zin meer om te kopen. Op naar Piet, de plaatselijke snackbareigenaar. Lees verder

Vorig jaar stond ik nog bekend als ‘het meisje dat niets lust’. Tegenwoordig ben ik meer ‘het meisje dat alles probeert’. Ik begon er mee in 2008 en zal in 2009 doorgaan met mijn smaakpapillen testen.

Eerste keer Japanner

Eerder, in 2008, was ik al een keer met Ferry naar de Japanner gehad. Een vleesmenu lijkt aardig safe, maar voor iemand die geen knoflook en sojasaus gewend is, is het best een stap. Toch vond ik het niet onaardig. Maar wel toch nog graag een beetje knoflook minder… Lees verder