Geplaatst op 08 januari 2012 door Laura
Als tiener was ik niet erg populair op school. Of moet ik zeggen gewoon niet populair. Alleen in december, dan had ik opeens heel heel vriendjes. Door papa de vuurwerkverkoper.
Een jaar of 12 was ik toen mijn vader besloot dat het roer om moest. Van alleen vuurwerk werd hij niet rijk. Het ondernemersbloed (van wie heb ik het toch?) kroop waar het niet gaan kon en waar iedereen mijn vader voor gek verklaarde, waagde hij de sprong in het diepe. Hij ging vuurwerk verkopen. Tussen september (voorbestellingen, prijsbepalingen) en januari was het een en al vuurwerk in Huize V. Broerlief hielp al snel mee in de drukke maanden en mijn moeder en ik keken toe. Lees verder
Geplaatst op 25 december 2011 door Laura
Als Laura iets een verrassing organiseert, dan wil ze dat deze perfect is. En in tegenstelling to mijn nieuwsgierigheid heb ik deze eigenschap dan weer van mijn vader. Kerstavond moest perfect zijn en dat had wat voeten in aarde bleek.
Het begon al met het feit dat mijn ouders beiden roet in het eten gooiden: ze hoefden opeens niet te werken op de middag voorafgaand aan Kerstavond. Ferry en ik konden dus niet rustig hapjes maken in hun keuken zonder dat ze het door hadden. Broerlief schakelde de onderbuurman in, die hen uitnodigde voor een borrel op de bewuste middag. Mijn moeder weigerde. Wij zouden door omstandigheden al in Huizen zijn en dan ging ze niet elders op visite. Hoe vaak ik ook zei: “Mam, we zitten de hele avond nog met elkaar opgescheept, ik ben toch niet op visite, ik neem wel een boek mee.” Uiteindelijk zei de onderbuurman maar dat het heel belangrijk was en dat het moest. Mijn moeder ging overstag. Lees verder
Geplaatst op 24 december 2011 door Laura
Als Ferry mij weer eens beschuldigd van nieuwsgierig zijn, gooi ik het op beroepsdeformatie. Van oorsprong ben ik natuurlijk redacteur en als redacteur wil je altijd alle informatie inwinnen. Toch?
Eerlijk is eerlijk: ik moet bekennen dat het vaak niets, maar dan ook niets, met beroepsdeformatie te maken heeft. Ik kan er gewoon niet tegen als mensen in mijn omgeving geheimzinnig doen. Zou het over mij gaan? Wat zouden ze zeggen? Nog zo’n treffend voorbeeld is een collega die onlangs zei: “Ik bel je morgen wel even, ik moet je wat vertellen.” Dat werkt dus niet. Dan sleep ik je mee naar de koffiecorner en dram ik net zolang totdat ik het verhaal te horen krijg.
Lees verder
Geplaatst op 17 november 2011 door Laura
Een blogpost over een moeder-dochter-weekend: het lijkt zo makkelijk. Maar hoe breng je de waarde van zo’n weekend in hemelsnaam onder woorden? Dagen dacht ik er over na en toen had ik het: MasterCard!
Herinner je je nog die reclame waarin een vader met zijn zoontje naar het voetbal gaat. Alles kost geld: het shirt van zijn favoriete speler, de kaartjes, de versnaperingen. Maar wat maakt het uit: zijn dikke, vette glimlach is onbetaalbaar. “Onbetaalbaar…. Voor al het andere: MasterCard.” En dat is in een notendop het weekendje met mijn moeder.
Mijn moeder die overal vol trots vertelde dat ze met haar dochter weg zou gaan. Eigenlijk vanaf het moment dat ik haar een verjaardagskaart gaf met daarin een persoonlijke tekst. Dat ik dan wel een papa’s kindje mag zijn, maar dat ik met haar ook graag dingen doe. En dat ik haar voor haar 60e verjaardag een weekend mee weg zou nemen, mede mogelijk gemaakt door Ferry.
Ook tijdens ons weekendje weg vertelde ze aan iedereen waar ze het maar kwijt kon dat ik haar op een weekendje weg had getrakteerd. Zonder gene – ondanks dat ze zich normaal oud vindt – vertelde ze dan dat ze 60 was geworden en dit het cadeautje was. Onbetaalbaar! Lees verder
Geplaatst op 19 september 2011 door Laura
Ik kan natuurlijk zeggen dat je er zelf om hebt gevraagd door op mijn 30e verjaardag in Vietnam te zitten. Maar feit blijft dat we deze vakantie al daarvoor boekten. De vakantie was ingepland voor ik besefte dat jij dan 60 werd. Terugdraaien was in verband met Ferry’s werk niet meer mogelijk.
En dus zit ik in Portugal terwijl jij in Nederland je verjaardag viert. Na ja, vieren. Net als ik vind jij kennelijk ook dat je een verjaardag niet kan vieren als een van de belangrijkste gezinsleden er niet is. En dus vier je het over een tijdje. Als papa ook bijna 60 wordt en jullie ook nog eens 35 jaar getrouwd zijn. Lees verder