Een blogpost over een moeder-dochter-weekend: het lijkt zo makkelijk. Maar hoe breng je de waarde van zo’n weekend in hemelsnaam onder woorden? Dagen dacht ik er over na en toen had ik het: MasterCard!

Herinner je je nog die reclame waarin een vader met zijn zoontje naar het voetbal gaat. Alles kost geld: het shirt van zijn favoriete speler, de kaartjes, de versnaperingen. Maar wat maakt het uit: zijn dikke, vette glimlach is onbetaalbaar. “Onbetaalbaar…. Voor al het andere: MasterCard.” En dat is in een notendop het weekendje met mijn moeder.

Mijn moeder die overal vol trots vertelde dat ze met haar dochter weg zou gaan. Eigenlijk vanaf het moment dat ik haar een verjaardagskaart gaf met daarin een persoonlijke tekst. Dat ik dan wel een papa’s kindje mag zijn, maar dat ik met haar ook graag dingen doe. En dat ik haar voor haar 60e verjaardag een weekend mee weg zou nemen, mede mogelijk gemaakt door Ferry.

Ook tijdens ons weekendje weg vertelde ze aan iedereen waar ze het maar kwijt kon dat ik haar op een weekendje weg had getrakteerd. Zonder gene – ondanks dat ze zich normaal oud vindt – vertelde ze dan dat ze 60 was geworden en dit het cadeautje was. Onbetaalbaar! Lees verder

Ik kan natuurlijk zeggen dat je er zelf om hebt gevraagd door op mijn 30e verjaardag in Vietnam te zitten. Maar feit blijft dat we deze vakantie al daarvoor boekten. De vakantie was ingepland voor ik besefte dat jij dan 60 werd. Terugdraaien was in verband met Ferry’s werk niet meer mogelijk.

En dus zit ik in Portugal terwijl jij in Nederland je verjaardag viert. Na ja, vieren. Net als ik vind jij kennelijk ook dat je een verjaardag niet kan vieren als een van de belangrijkste gezinsleden er niet is. En dus vier je het over een tijdje. Als papa ook bijna 60 wordt en jullie ook nog eens 35 jaar getrouwd zijn. Lees verder

Ik weet dat je moet koesteren wat je hebt. En ik doe dat ook. Maar je weet pas echt wat je hebt als het er niet is. Klinkt drastischer dan het is: mijn ouders zijn op rondreis door Vietnam. En ik mis ze.

Laat ik voorop stellen dat ik enorm blij ben dat ze zo genieten van het leven. Gingen we vroeger met het gezin altijd naar Spanje, nu reizen ze de wereld over. Met vrienden K. en R. Zodat de mannen kunnen duiken en de vrouwen kunnen zonnen. Zo’n 1x per jaar gaan ze – buiten korte duikvakanties in Egypte om – op een rondreis. De laatste dagen staan dan in het teken van duiken. Ze zagen Sri Lanka, Thailand, Cuba en…. na ja, dit zijn de drie die ik nu even zo kan opnoemen, maar er zijn er meer. En nu dan Vietnam.

En dat is raar. Want sinds een jaar of 1,5 heb ik de gewoonte na mijn werkdag mijn moeder te bellen. Ik verveel me nogal snel als ik van het werk naar het station loop. Twitteren bevordert het lopen niet echt en het is de vraag of ik dan mijn trein haal. Dus bel ik dan mijn moeder. Niet dat we elkaar echt elke dag wat nieuws te melden hebben hoor. Maar zeker sinds mijn moeder in de ziektewet zit én werkloos is, houd ik me erg aan dit dagelijkse ritueel. Omdat ik weet – ook al zegt ze het nooit hardop – dat de muren soms best op haar afkomen.

Maar goed, ik had me er op ingesteld dat ik me dus maar moest gaan vervelen terwijl ik van kantoor naar het station liep. En dat viel best mee. De zon scheen, de vogeltjes floten en ik had een lekker muziekje op. Gek genoeg waren het de onverwachte moment dat ik ze opeens miste. Zoals die keer dat ik door Univé werd gebeld dat ik smartengeld kreeg voor de aanrijding in januari. Flabbergasted hing ik op. Om meteen mijn vader te bellen. Net op tijd bedacht ik me dat hij in Vietnam zat en hij vast niet van plan was op te nemen. Ook toen ik mijn laatste avondshoot voor de brandweer achter de rug had, kon ik ze niet hyper bellen. Ik kon mijn vader geen zakelijk advies vragen toen ik een issue had met een klant.

Stiekem hoopte ik dat ze me gisteren zouden bellen op mijn verjaardag. Ik keek er naar uit. Dat deden ze ook, twee keer, want in de bergen heb je slecht bereik. En we smsten, best veel. Toch ben ik blij dat ze as we speak onderweg naar huis zijn. En dat er geen aswolk is die roet in het eten gooit. Welkom thuis, pap en mam!

“Een op de acht vrouwen krijgt borstkanker. Bizar, en gelukkig, genoeg heb ik het nog nooit van dichtbij meegemaakt”, zeg ik die middag tegen de buurvrouw. ‘s Avonds belt mijn moeder: tante 1 heeft een knobbeltje ontdekt in haar borst.

Het is alsof ik het over mezelf (en mijn familie) afriep. Net als toen ik zeven was en zei dat opa doodging. Hoewel iedereen zei van niet, hij had de hartinfarct overleefd en was herstellende, zakte hij een paar dagen later in elkaar. Dood. En nu dan dit…

Ik maak me niet heel erg veel zorgen. Tante 1 heeft al een tumor, een hypofysetumor. Deze is door medicijnen inmiddels een stuk kleiner en vormt (voor nu) geen gevaar. Ook dit zal dan wel meevallen toch? Tante 1 gaat de medische molen in. En dan komt het nieuws dat er ook bij tante 2 wat is gevonden. Lees verder

Vier jaar geleden werd mijn neef gevonden. Dood. Ik schreef er vorig jaar een emotionele blog over. En nog een. En ook nu weer, vier jaar na die bewuste dag.

Maar het rare is, het voelt fout. Fout dat ik verdriet om hem heb. Verdriet om iemand die ik voor zijn dood al zeven jaar niet had gezien. Om precies te zien vanaf het moment dat we mijn oma naar haar laatste rustplaats brachten. Hoe kun je iets missen dat je al jaren niet meer had? Hoe kan ik mijn verdriet hier openbaar ventileren, terwijl er voor zijn directe familie een veel groter gat is dan voor mij? Ik was ‘slechts’ het nichtje, de dochter van de tante en oom met wie hij ruzie had. Lees verder