Omdat ik zelf nog niet genoeg op de radio ben en een Twitterend beroemd konijn ook niet genoeg is, sinds vandaag dan ook nog maar een beroemde brandweerman.

Branddriehoek, afdichtingsset, verbrandingsproces, dampzone, brandklassen… Woorden die ik iets te vaak hoorde de afgelopen week. In aanloop naar Ferry’s examen als brandweerinstructeur, welke hij vandaag moest afleggen.

De opleiding tot instructeur stond al enige tijd op zijn lijstje. Hij vindt het leuk om mensen te sturen, is goed in enthousiasmeren en hij was niet voor niets in de horeca al leermeester. In 2009 deed hij de vooropleiding, sociale vaardigheden en begin dit jaar deed hij de aftrap van de cursus die door zovelen als zeer zwaar wordt bestempeld.

Zeer zwaar?

Ja, Ferry heeft er een hoop tijd ingestopt – en ik stiekem ook: foto’s maken, taal- en spelfouten checken, presentaties in elkaar knallen – en deed de voorbereidingen van zijn lessen altijd meer dan nauwkeurig. Maar zwaar? Geen één keer gingen zijn lessen verkeerd, complimentjes kwamen bijna aanwaaien. Na een van de eerste lessen zei zijn leraar: “Je vindt dit echt leuk he?” Ja, dat vindt hij en dat straalt hij uit en dat ziet men. Zijn lesplannen werden rijkelijk verdeeld onder medecursisten, alsof ze wat van hem moesten leren i.p.v. van hun leraar. Bij de laatste les die hij gaf, zei de leraar: “Het is dat ik opbouwende punten op moet schrijven, maar eigenlijk is het gemiereneuk.” Lees verder

Daar stond hij dan. Voor de voordeur van mijn ouderlijke huis. Hij vroeg niet netjes of hij binnen mocht komen, maar begon me meteen te zoenen (en zoenen kan hij!). Een paar uur later vertrok hij en vanuit de auto stuurde hij een smsje: “Wil je mijn vriendinnetje zijn?”.

Hoewel dit moment vandaag precies negen jaar geleden is, staat het me nog helder voor de geest. Zijn grijze afritsbroek, zijn witte shirt en zijn ‘duikschoentjes’. Zijn haar langer dan dat het nu is, maar wel net zo zongebruind als nu, waardoor zijn lichte ogen des te meer opvielen. Zijn afritsbroek heeft die negen jaar niet overleefd – zijn shirt en duikschoentjes overigens ook niet – maar verder is hij uiterlijk gezien eigenlijk dezelfde jongen gebleven. Nog steeds net zo lekker!

Negen jaar, het is niet niets

Van de week las in een Chinees gezegde: Seeing eachother may be good, living together can be difficult. Zoals in elke relatie hebben wij ook onze slechte momenten gekend, samenwonen was niet altijd koek en ei. Ook wij hebben tegen elkaar getierd, tranen hebben er zeker gevloeid (met name van mijn kant, want ik ben goed in janken), deuren zijn met forse kracht dichtgegooid en ik heb regelmatig de handdoek in de ring willen gooien. Met servies gooien deden we echter niet. En altijd vonden we elkaar weer, want een leven zonder elkaar was toch niet wat we wilden. Hij droogde mijn tranen, ik maakte hem aan het lachen. We deukten het deukje uit en gingen er weer fris tegenaan. Lees verder

Nee, ik ben nog niet thuis. Zondag pas. Maar soms zou ik willen – hoe leuk en mooi het hier ook is – dat het al zondag is. Puur omdat ik Ferry mis.

Op Twitter plaatst hij foto’s van onze zalige tuin. Ik lees mee hoe hij geniet van het klussen in het zonnetje. Ik krijg een smsje van hem dat ‘ie het fijn vindt dat ik het naar mijn zin heb. Helemaal omdat ik vol zenuwen weg ging. Lees verder

Santa Monica, ons laatste eindstation wat betreft hotels. Gisteren besloten we twee nachten in Santa Monica te blijven en vanuit daar LA te bezoeken. Even geen gezeul meer met koffers, even twee relaxte laatste dagen.

Na een later ontbijt dan normaal – we nemen de luxe een uur langer uit te slapen dan tijdens de rest van de vakantie – vertrekken we vanuit Santa Barbara. We nemen de toeristische route om nog even wat meer van deze geweldige plaats te zijn voor we de highway 101 (later overgaand in highway 1) opduiken. De afstand naar Santa Barbara is niet groot, anderhalf uur rijden. En veel stopplekken hebben we ook niet, want het wis wederom grauw. Gelukkig trekt de lucht open naarmate we dichter bij Santa Monica komen. Lees verder