Ik ben een drammer, ik weet wat ik wil en als ik iets wil, dan ook graag meteen. Toen ik dus onlangs de macrolens van een vriendin had geprobeerd, was ik overstag. Dat wilde ik ook! Maar daar hing wel een prijskaartje aan… Even sparen dus!

Dat even bleek heel even te zijn. Nu Ferry meer banen heeft, verdient hij af en toe wat extra bij en bij onderbezetting werkt hij af en toe over. Een paar keer zei hij al “Ik moet toch ergens je lens van kunnen betalen”… Inmiddels had hij zoveel diensten gedraaid en ik had salarisverhoging gekregen. Tijd dus om mij in het zonnetje te zetten! Lees verder

Donderdagochtend worden we vroeg wakker, een lange dag staat ons te wachten. Na een heerlijk ontbijt in de tuin van het landgoed, pakt Ferry de koffers en legt ze in de auto. Ik zit op de vensterbank toe te kijken en terwijl hij terug naar de kamer loopt in de zon, krijg ik kriebels in mijn buik: vandaag zijn we acht jaar samen!

Het leven gaat niet altijd over rozen, de liefde ook niet. Ook wij kennen onze dips, ook wij hebben momenten gehad dat het minder gaat. En ongetwijfeld zullen er meer van dit soort momenten komen. Maar we hebben het goed samen. We lachen samen. We huilen samen, ik een beetje boel meer dan hij. En we vechten samen als het minder gaat. Gevolg: we komen er sterker uit.

Ik ben niet altijd de makkelijkste om mee samen te leven, Ferry is dat ook niet altijd. We kunnen flink botsen, en soms verlies je elkaar even uit het oog door de drukte. Lees verder

Het lijkt als de dag van gisteren, maar Ferry en ik kennen elkaar deze zomer toch echt al bijna acht jaar. Een vriendin van mij was bevriend met de collega van Ferry. En zo gingen we met zijn allen een avond op stap. Mijn eerste woorden tegen Ferry? “He, zet die auto eens wat verder naar achter, anders kom ik er niet uit vannacht.”

Ja, echt waar, dat was het eerste dat ik zei. Ik had die avond een leenauto van vrienden, een dikke Rover. Hij parkeerde zijn Fiesta er iets te dicht naar mijn smaak tegen aan. En dus liep ik in mijn zilveren rokje en mijn haar vol knotjes – nee, ik heb geen foto – naar buiten om hem te corrigeren. Lees verder

Als mensen om mij heen horen dat Ferry brandweerman is, krijg ik vaak direct de vraag: “Maar vind je dat dan niet gevaarlijk?” Ik kan dat beantwoorden met een volmondige ‘nee’. Toch stond ik niet te springen toen Ferry in januari 2003 aankondigde dat hij bij de vrijwillige brandweer wilde…

Oom Bart

“Nee, dat ga je niet doen”, mijn eerste woorden moeten in die strekking zijn geweest. Ik heb een oom, mijn geliefde oom Bart, die al jaren met veel passie het brandweervak uitoefent. Trots als een pauw ben ik altijd geweest op mijn jongste oom (nu 42), maar… Ik zag ook hoe vaak hij weg was. Oefening daar, cursus hier, oproepbaar en het bleef aantikken. En Ferry en ik waren nog niet zo lang samen, en eerlijk is eerlijk, ik had hem liever naast me op de bank. Ik zag het niet zitten dat hij keer op keer weg was. Dus nee, geen vrijwilliger als het aan mij lag, dat was mijn eerste reactie. De mensen om hem heen waren verbaasd, hoe kon ik hem tegenhouden als hij dat echt wilde. Het zou toch wel meevallen? Lees verder

Ruim vijf jaar werkte ik bij Libelle, het grootste vrouwenweekblad van Nederland, en je zult me geen negatief woord horen zeggen over het blad. Libelle zit in mijn bloed en het gaat er niet meer uit. Toch ging het daar met mij, en zeker op het eind, niet altijd zoals het hoorde…

Van klein naar groot

Amper afgestudeerd, 21 lentes jong; ik begon als internetredacteur bij Libelle. Binnengerold via mijn stages bij VrouwOnline en Flair. De website was nog klein, qua content en qua bezoekers. Maandelijks hadden we zo’n 60.000 unieke bezoekers. Vijf jaar later was Libelle groot, 300.000 unieke bezoekers. En dat zonder enige vorm van budget. Slim inspelen op ontwikkelingen en goede acties regelen. Vechten voor een eigen rubriek in het blad, wil ook werken. Lees verder