Lang had ik me verheugd op deze middag en avond: Dreamnight at Artis. Vol brandweerauto’s, politiewagens, ambulances, zieke kindertjes die genieten en dierentuin. Een avond waarop mijn camera overuren zou maken en ik zou beseffen hoe gelukkig we onszelf eigenlijk mogen prijzen.

Over Dreamnight at the Zoo

Dreamnight at the Zoo is een jaarlijks terugkerend evenement, wereldwijd. Overal ter wereld sluiten dierentuinen hun deuren extra vroeg. Om daarna zieke kindertjes met hun ouders en broertjes en zusjes toegang te geven. Artis is een van deze dierentuinen. En de kinderen worden van heinde en verre gebracht in brandweerauto’s, ambulances en politiewagens. Rond de 1750 kinderen met aanhang wordt de toegang tot Artis verleend die dag en maar liefst 800 vrijwilligers zorgen dat dit feest ieder jaar door kan gaan.

Blije kinderkoppies fotograferen

En daar komt ook Ferry om de hoek kijken. Twee jaar geleden werd hij voor het eerst meegevraagd. Na zijn enthousiaste verhalen in 2008 wilde ik in 2009 heel graag mee. Om foto’s te maken, blije kinderkopjes. Om ouders nog een herinnering achteraf te geven. Maar nee, zei hij: “Alle voertuigen zitten al vol, er is geen plek meer, er moeten kindertjes bij.” Oké, dat begreep ik. Totdat hij die avond thuis kwam en vertelden dat er twee vriendinnen van collega’s mee waren geweest, gewoon voor de gezelligheid. “In 2010 zorg je er maar voor dat ik er bij ben”, zei ik. En dat geschiedde…

Toonzetting

Ik wist het zeker: de sfeer op zo’n dag zou super zijn. Niet alleen vanwege de blije kindertjes, maar ook vanwege de brandweerhumor waar ik zo van hou. Samen met vier brandweermannen (dit keer geen andere vriendinnen aanwezig, ik had ze helemaal voor mezelf) gingen we om 14.30 uur op pad. Van Almere naar Lelystad, naar het Zuiderzee Ziekenhuis. Ferry zou voorop rijden en ging bij het eerste stoplicht maar door rood (wat volgens hem natuurlijk oranje was). “Ja, jij kunt wel een voorsprong gebruiken met die oude bak van je”, riep Olaf door de mobilofoon. Gevolgd door collega Patrick: “Dat wordt klootzakken-gebak maandag.” De toon was gezet. Lees verder

“Laura, je bent groots in van kleine dingen genieten en dat maakt je een mooi mens”, dat is wat Agaat afgelopen week tegen mij zei op MSN. Of iets van die strekking. Want MSN gesprekken sla ik nooit op. Ik vond het mooi wat ze zei, en stiekem klopt het ook wel een beetje. Al is klagen soms best fijn…

Als ik kijk naar de Laura van drie jaar geleden dan is er veel veranderd. Ik was een oppervlakkig, verwend kreng, heel sec gezien. Ik klaagde snel en oordeelde makkelijk over mensen. Ik gooide geld over de balk en haalde daar mijn geluk uit. Niet dat ik voor de rest ongelukkig was, begrijp me niet verkeerd. Maar ik zag dingen niet. Ik hoorde de vogeltjes niet fluiten en ik zag de lieve gebaren van mensen om me heen niet. Ik nam teveel voor lief! Tegenwoordig is dat anders: ik sta heel bewust stil bij het leven en tel elke dag mijn zegeningen. Klagen doe ik een stuk minder, en oordelen al helemaal niet meer zo snel. In elk geval niet enkel op uiterlijk. Klagende mensen krijg ik jeuk van zelfs. En toch is het af en toe fijn om flink te klagen, dus dat doe ik nu. Vergeef me, Agaat! Lees verder

Vond je het verhaal van Sandra al aangrijpend? Sluit dan nu je browser (al heb ik liever dat je blijft lezen). Kanker is een aangrijpende ziekte, wie het ook treft. Maar als het een klein kind is, raakt het je vaak nog meer. En dat overkwam mij enkele weken geleden. Toen ik via Twitter op de weblog kwam van een angstige vader.

Komt een klein meisje bij de dokter

Emilie is geen baby meer, maar ook nog lang geen kleuter. Toch staat haar leven, en dat van haar ouders en broer, nu al op zijn kop. Emilie heeft kanker. Eind december trof dit bericht haar ouders als donderslag bij heldere hemel. De aarde stond te beven onder hun voeten. Vanaf dag 1 houdt vader Gaston een weblog bij, Komt een klein meisje bij de dokter. Lees verder

Ik wist niet of ik dit gevecht nog een keer aankon. Omdat ik, los van alle leuke dingen die ik deed of meemaakte, niet meer zag waarom ik leefde, wat mijn bestaansrecht was. Hier lag ik in bed, zesendertig jaar, nog altijd single, mijn moeder op de plek waar eigenlijk een liefhebbende man hoorde te liggen. In al die zesendertig jaar had ik niets bereikt, zelfs de afgelopen drie jaren hadden daar geen verandering in gebracht.

Een willekeurig citaat uit het boek Een van de acht, een citaat zoals ik er zoveel had kunnen kiezen voor deze blogpost. En toch koos ik deze. Het is een van de eerste citaten die ik las in het interview met Sandra in de Libelle van deze week. Sandra, voor zovelen de vrouw die op 40-jarige leeftijd overleed aan kanker en daar een boek over schreef. Maar Sandra is meer dan dat. Sandra was een geliefde Libelle-collega (*) en bovenal voor mij het toonbeeld van kracht, doorzettingsvermogen en levenslust.

Hoewel Sandra net als ik bij Libelle werkte, hadden we niet veel met elkaar te maken. Zij organiseerde de Libelle Zomerweek en ik hield een verdieping hoger de losgeslagen forumbezoekers van Libelle.nl in het gareel. Toch kwam Sandra regelmatig langs mijn werkplek lopen. Lees verder

De mensen die mij langer kennen dan vandaag, weten het al: ik ben ongeveer even vaak ziek/zwak/misselijk als dat ik op vakantie ga. De dagen voor vertrek krijg ik onverklaarbare hoofdpijnen, en raak ik langzaam mijn keel kwijt. En mijn neus loopt vol.

Angst voor de douane

Soms lig ik de dagen voor vertrek zelfs op bed. Voor we naar Egypte gingen in 2007 bijvoorbeeld. De eerste keer dat ik me herinner dat ik ziek werd voor vakantie ook overigens. Ik probeerde zonder stem de dokter de ernst van de zaak in te laten zien. Vriendinnen kwamen sinaasappels persen en net op tijd knapte ik op. Daarna lijk ik er bijna een gewoonte van te maken. Voor Zweden lag ik een week op bed en toen we naar Amerika vlogen, was ik bang dat ik de Mexicaanse griep onder de leden had. Ik was er van overtuigd dat we niet verder zouden komen dan de douane. Lees verder