Hoewel ik, tot groot ongeloof van velen, met heel veel plezier in Almere woon, maakt mijn hart nog steeds een sprongetje zodra ik ‘t Gooi binnenrijdt. Dit is waar ik ben opgegroeid, dit is waar veel herinneringen tot leven komen. En dat kwamen ze vandaag weer even toen ik voor een fotoshoot naar Naarden-Vesting ging.

Waar ik opgroeide

Ik groeide niet op in Naarden-Vesting, hoewel ik – zoals het grootste deel van de Gooische kakkers van mijn leeftijd – wel in Naarden werd geboren, in het Diaconesseziekenhuis. Ik groeide op in Huizen, op de grens met Blaricum. Maar het belangrijkste deel van mijn jeugd, het deel waar ik de meeste herinneringen aan heb, van mijn 15e tot mijn 20e, bracht ik voornamelijk door in Naarden en Bussum.

Fotoshoot in ‘t Gooi met herinneringen

En laat ik daar nu net vandaag een fotoshoot hebben. Met Mariska, die mijn #twactie won. Ik had een beetje haar wensen geïnventariseerd en omdat ze met het openbaar vervoer moest komen (uit Groningen of all places), leek Naarden mij een geschikte plek. Naarden-Vesting wel te verstaan. En dan zou ik haar oppikken op station Naarden-Bussum. En daar begonnen de eerste herinneringen. Want terwijl ik de straat inreed, zag ik me weer als meisje van 17 achterop de fiets van M., mijn eerste vriendje, zitten. Die me trouw van zijn huis in Naarden naar het station bracht. Uiteindelijk liep het niet goed af met dit vriendje (dan zou Ferry Merry heten), maar de herinneringen blijven leuk. Na ja, sommige… Lees verder

Jij zult ze ongetwijfeld ook hebben, van die nummers waar je al dan niet leuke herinneringen aan hebt. De meeste van mijn ‘muziekherinneringen’ stammen uit de tijd dat ik veel ging stappen (1998-2001), mijn eerste liefde ontmoette en volop flirtte in bar dancings. Maar er zijn ook muziekherinneringen die daar totaal los van staan.

No Mercy – When I die

Sinds mijn 12e draag ik een donorcodocil op zak. Vanaf jongs af aan ben ik opgegroeid met een moeder die altijd bloed gaf. Ik wilde ook wat goeds doen, en wat had ik aan mijn lichaam als ik dood zou zijn. En dus haalde mijn moeder een rood kaartje, dat ik invulde en in mijn portemonnee stopte. Hij zit er nog steeds in, met aantekeningen. Op mijn vijftiende bedacht ik me namelijk dat ik When I die van No Mercy op mijn begrafenis wilde. “Nou,” zei mijn moeder, “Dan zet je dat toch op je donorcodicil.” Lees verder