Toen ‘ie naar de vissendokter moest, was ik al bang dat er iets met hem zou zijn. Met Tancho (nee, ik heb hem geen naam gegeven, dat is het soort), mijn lievelingskoi met zijn oranje vlek op zijn kop. Toen was het vals alarm. Gisteren was het echter wel einde oefening.

We wonen in een nogal natuurrijke omgeving. In de berm tegenover het huis staat wel eens een reiger. Bij de sloot 600 meter verderop staat altijd diezelfde witte reiger. Daar bij het zwanennest. Toch zag Ferry er geen gevaar in: “We hebben er toch nog nooit één in de tuin gezien.” Het net ging eraf, want dat belemmerde het gezicht. Eerlijk is eerlijk, zonder net was het wel veel mooier.

Maar ook kostbaarder. Lees verder

“Mam”, zei ik gisteren door de telefoon toen ik mijn moeder sprak na haar vakantie, “Doe me een plezier, ga een hobby zoeken. Je wordt gek thuis.” Mijn moeder, 59, is werkloos. En of ze ooit nog een baan kan vinden? Ik vraag het me af.

In april dit jaar stond ze op straat. Na hoeveel werkjaren? Een jaar of 10? Haar contract werd niet verlengd. Ik hoor je denken: 10 jaar, tijdelijk contract? Yup. Het bedrijf waar ze oorspronkelijk voor werkte, was er mee gestopt. Eerst werd gezegd dat het bedrijf werd overgenomen, maar uiteindelijk bleek dat alleen het huurcontract werd overgenomen. Uit coulance werden de werknemers ook aangenomen, maar dus wel met een nieuw – tijdelijk! – contract. Anderhalf jaar later bedachten ze dat ze wilden verjongen en ja, mijn moeder is natuurlijk bijna hoogbejaard. Lees verder

Toen we ons huis kochten, ondertekenden we niet alleen een samenlevingscontract. We maakten ook nog een aantal ‘afspraken’. De belangrijkste voor mij was de afspraak betreffende werkzolder. Hier mocht ik voortaan lekker rommelen en de rommel dan ook nog laten liggen. Zonder dat Ferry zich er aan zou storen.

Rommelkont & opruimer

Voorheen was dat namelijk een ramp. Als ik aan de slag wilde met stofjes, of nog eerder met kralen, dan werd alles vanuit de kleine rommelkamer naar de woonkamer gesleurd. Alles slingerde op en om de eettafel en einde avond ging dat natuurlijk niet terug naar de kleine kamer, als ik – rommelkont – wist dat ik de dag erna er weer mee verder ging. Terwijl we dus van ons avondeten of ontbijt genoten, was de helft van de tafel ‘bezet’. Naaimachine, speldenkussen, stofjes, losse draadjes, scharen, aftekenkrijtjes… En over de stoel hing een half-af-project. Denk daarbij in dat Ferry – de opruimer – niet tegen rommel kan. Lees verder