Onze puppyplannen zijn nog even in afwachting zijn van Ferry’s nieuwe rooster. Toch hadden we vandaag een pup over de vloer. Over de studiovloer. Ja, ik had een dier voor de camera. En dat ging makkelijker dan ik had verwacht.

Waar ik mijn modellen toch elke keer vandaan haal?

Via Twitter natuurlijk. Ik deelde mijn puppywens met @ratelriska, die op de wachtlijst stond voor een Entlebucher, een broertje van de Berner Sennen. “Als je de pup eenmaal hebt, vind je het dan leuk als ik foto’s maak?” Dat leek Mariska wel wat. Storm, zoals haar pup heet, was nog geen twee weken bij hen in huis of ze ondernamen een tripje naar Almere. Want hoe jonger, hoe meer slaap en dus rustig in de studio.

Geschrokken konijn en verstoppertje spelende vissen

Rond 14.00 uur waren ze vandaag in Almere. Storm spurtte op Tim af, die het allemaal iets minder vond. Daarna was de vijver aan de beurt. De vissen doken snel onder en moesten toezien hoe Storm hun eten uit de vijver viste. Lees verder

Weet je nog, die hond van de buren, die zo nu en dan bij ons in de tuin springt? Die doet dat nog steeds zo nu en dan. En de ballen vliegen ons tegenwoordig ook al om de oren. Maar als je daar iets van zegt ben je asociaal en een slecht voorbeeld voor de kinderen.

Kan dat, klagen over je buren op het net?

Wel als je de waarheid vertelt toch? De waarheid: we hebben die hond al minstens 12x in de tuin gehad, we hebben er een keer of drie wat over gezegd en er worden beloftes gedaan, maar beter wordt het niet. Dat bakbeest – want hij is echt huge, ook al is hij pas een half jaar – springt nog steeds rustig op onze dure tuinmeubels met onze mooie kussens. Met zijn zandpoten. En dat nu al een keer of 12, minstens… Met in mijn achterhoofd dan ook nog het verhaal van de oud-bewoners die van de week vertelde dat hun vorige hond (weliswaar drie slagen kleiner) ook altijd deze tuin in kwam, ben ik er klaar mee.

Rustig eten?

Maar vandaag was het geen hond die me irriteerde, het was een bal. Terwijl we rustig tapas aan het eten waren – en ik had me er zo op verheugd, maar het werd drastisch verpest – belandde er een bal midden in mijn gezicht. Geen actie van een jochie van een jaar of drie, want de heg is 2,5 meter hoog. Op dat moment denk ik niet: “Laat ik die bal meteen teruggeven”. Nee, dan ben ik er even klaar mee en ga ik rustig eten. Met pijn aan mijn hoofd weliswaar. Lees verder

Ja, die vraag kreeg ik de laatste tijd heel wat n.a.v. mijn vorige blog. En ook Ferry liet wat vallen op Twitter en iedereen wilde weten hoe of wat. Nou, bij deze: we willen een pup. Zo’n wollige Page-pup die er met je toiletpapier van door gaat, maar dan net iets beter opgevoed zeg maar.

De voorliefde voor honden, en dan met name Golden Retrievers, zit er bij ons beiden allang in. Ferry wilde vroeger graag een pup en liet de honden van kennissen uit. Ik wilde ook graag, maar we waren altijd weg. Verstandig als mijn ouders waren kwam er geen hond. Maar als je diep in het hart van mijn vader had gekeken… Anyway, toen we samen gingen wonen, waren we het er over eens: er komt een hond.

Die liefde en wens is er altijd gebleven: voor lieve, sullige Quinten en ook na lieve, sullige Quinten. Maar met de ervaring van dat kleine mormel in ons hoofd, wilden we het rustig aan doen en alles goed overwegen. Lees verder

Zijn droopy-ogen maakten dat ik niet boos op hem kon worden. Zijn sullige overkomen en zijn enthousiasme gespring, stalen ieders hart. Quinten – onze pleegpup voor een jaar, zoals ik het nu maar noem – was een hond uit duizenden. En toch kon hij niet bij ons blijven…

Hondengek & hondengek

Ferry en ik zijn beiden van jongs af aan hondengek, hoewel we beiden nooit een hond thuis hadden. Toch was voor ons snel duidelijk dat bij ons thuis wel een hond zou komen. In 2002 gingen we samenwonen en in 2003 kozen we bewust voor een hond. Beiden werkten we vier dagen, dus er waren drie dagen overlap, waarvan hij één dag in de week naar de hondendagopvang zou gaan. Prima geregeld!

We kozen niet voor een ini-mini-pup, er was dat jaar geen mogelijkheid om lang vakantie te nemen om hem zindelijk te maken en te laten wennen. Dus we zochten op internet naar een wat ouder hondje. Uiteindelijk vonden we Quinten. Zijn vrouwtje was overspannen en de dokter had gezegd “Neem een hond, ga lekker wandelen”. Uiteindelijk bleek ze dat niet te kunnen en de man des huizes leek het verstandig een nieuw huisje te zoeken. Quinten was toen 4,5 maand. We gingen hem ophalen in Westervoort en waren meteen verliefd.

Wennen!

Wennen was het wel. Voor hem, want jemig, die lift was wel eng. En ja, dat grasveld was even verder weg. Zeker als je bedenkt dat hij daarvoor in de tuin werd uitgelaten… Ook voor ons was het wennen. Lees verder

Op Nederlandse markten vind je vooral veel kleding en schoenen, huishoudelijke artikelen, levensmiddelen en bloemen. Ga je naar Las Ramblas in Barcelona dan zie je kooitjes vol kippen, konijnen en vogels. In Marsaxlokk zag je deze ook.

Waar wij wel van schrokken, waren de hondjes die er werden verkocht. Zo kwamen we drie Dalmatiërs tegen, die voor slechts € 50,- per stuk werden verkocht. En wat dacht je van bovenstaand mopshondje?

Te schattig en ja, ik zou ze zo mee willen nemen. Al was het alleen maar omdat ik bang ben dat ze anders in verkeerde handen vallen…