Omdat het tochtje met de ijsscooter zo’n indruk had gemaakt, moest ik dat als eerste kwijt. Maar uiteraard deden we meer dan dit op onze eerste dag in IJsland.

Na een korte nacht – ik sliep om 02.30 uur plaatselijke tijd, dat is 04.30 uur Nederlandse tijd – zat ik met mijn reisgezelschap (twee Nederlandse journalisten including me, twee Belgische journalisten en een begeleidster) om 7.30 uur aan het ontbijt. Wat een vrij schappelijke tijd is voor een persreis, meestal moet je eerder op.

Viking-man met stoere auto

Een uur later werden we opgehaald door onze eigen Viking-Man gids met zijn grote Hummer-achtige Ford, waar we de hele dag de aandacht mee rond zouden trekken. Dat ding zou in de top 10 hotspots van IJsland moeten staan, want iedereen wil er mee op de foto.

De groei van IJsland

Onze eerste stop was Thingvellir National Park. Een plek die met name indruk maakt, omdat hier de overgang is van de Amerikaanse aardplateau naar de Europese. Elk jaar schuiven deze platen 19 mm uit elkaar en wordt IJsland (dat toch al tweeënhalf keer zo groot is als Nederland, met slechts 300.000 inwoners) een stukje groter. Bizar om op de rand van die kloof te staan! Lees verder

Met die grote mond zegt dit kleine meisje veel, maar als het er op aan komt ben ik stiekem een held op sokken. Menig drempel moest ik tijdens persreizen overstappen en ook vandaag weer.

‘U bent zich er van bewust dat deze activiteit gevaren met zich meebrengt’, ‘U doet uit vrije wil mee aan deze activiteit’, ‘De organisatie is niet verantwoordelijk voor welke vorm van schade ook’. Eerder tekende ik papieren met woorden van deze strekking. Dat was toen we een quadtoer hadden in Amerika. Nu gingen we met een snowmobile een gletsjer verkennen. En ik kreeg hier de kriebels van.

Terwijl bij mij de kriebels langzaam erger werden, werden we als een Michelin-mannetje ingepakt. Groot pak om je warm te houden, waterdichte laarzen over je schoenen, helm, handschoenen… En we konden gaan! Na een bumpy weggetje – Fer, dit was nog 20x erger dan die weg die wij in Amerika met de cabrio te lijf gingen – bereikten we de gletsjer. Een grote, witte ijsmassa met hier en daar hoopjes lava. Lees verder

Daar lig ik dan, alleen op mijn hotelkamer in Reykjavik. Met aan mijn voeteneinde mijn oranje koffer die al twee jaar trouwe dienst doet. En naast me een nieuw notitieblokje dat ik bij elke reis aanschaf. Het droombeeld van veel mensen.

Vogezen, Israël, Malta, Cyprus, Finland, Zweden, Suriname, Thailand, Cambodja en nu IJsland. Allen bestemmingen die ik door mijn werk mocht ontdekken. De koffer is overal meegeweest, van hotel naar hotel, want meestal blijf je niet langer dan één nacht op dezelfde plek. Op die momenten leef je echt uit je koffer. Een soort mini-Floortje Dessing. Alleen dan zonder Chris Zegers aan je zij.

Maar ook zonder hem voel ik me gezegend. Wie kan er nu zeggen dat ze door haar baas heeft leren skiën? Dat ze in de Dode Zee heeft gedreven en met dolfijnen heeft gezwommen in Eilat? Of een overtocht per watervliegtuig i.p.v. per pont heeft gemaakt van Malta naar Gozo? Wie kan nu, uit eigen ervaring, zeggen dat beren spotten in Finland echt te cool is? Of dat ze voor haar werk met partner naar Zweden kon en dat als vakantie voelde? Wie kan er zeggen de jungle van Suriname vanuit een hangmat gade te hebben geslagen? En tussen de piranha’s te hebben gezwommen? Lees verder

Twee maanden geleden lag het vliegverkeer plat, vakantiegangers mopperden bij het leven. En ik kon me de frustratie voorstellen. Ik was blij dat ik zelf niet in die periode op reis ging. Nu ben ik blij met diezelfde vulkaanuitbarsting, die toen voor zoveel problemen zorgde. Dankzij deze uitbarsting mag ik namelijk komende week kennismaken met IJsland.

Waarom ik voor deze reis ben uitgenodigd?

“Het bezoeken van enkele ‘hotspots’ op het eiland en ervaren dat de recente uitbarstingen eerder USP (unique selling point) dan een belemmering zijn om erheen te reizen”.

Ja, IJsland kan wel wat positief nieuws gebruiken. Eerst donderde de economie in door de neergang van Icesave (waardoor reizen wel voordelig werd overigens) en toen was daar die ene vulkaan onder de gletsjer met die moeilijke naam – Eyjafjallajökull, ze mogen me komende week vertellen hoe ik dat uit moet spreken – die opeens actief werd. Lees verder