Ik dacht dat ik, als internetredacteur, een redelijke vocabulaire had. Helaas moet ik na twee weken Wordfeud (let op, verslavend!) spelen toegeven dat het triester met me gesteld is dan ik dacht.

Soms moet ik apps gewoon niet downloaden. Zeker niet als ik al gewaarschuwd ben dat iets verslavend is. Maar ja, als je vent op de bank (en in bed én in bad) alleen maar Wordfeud aan het spelen is, dan installeer je het ook maar om nog wat aandacht te krijgen. En zo kwam het dat we nu naast elkaar en met elkaar Wordfeuden. Of tegen dezelfde tegenstanders. En hoewel ik weet dat je ruim de tijd hebt om je tegenzet te plaatsen (72 uur), moet ik reageren als mijn schermpje flikkert.

Maar goed, mijn vocabulaire. Die valt dus tegen. In eerste instantie gaf ik Wordfeud de schuld. Mocht je ook verslaafd zijn aan Wordfeud dan snap je wat ik bedoel: de meest rare woorden worden goedgekeurd, en oer-Hollandse woorden als ‘slotjes’ worden afgekeurd. Lees verder

Twee jaar geleden werd ik ziek. Goed getimed: een week voor vertrek naar Egypte, waar we het 30-jarig trouwjubileum van mijn ouders gingen vieren. Zou ik op tijd opknappen, of zou ik ziek in het vliegtuig zitten?

Als een duvel uit een doosje

De ene dag had ik keelpijn. De volgende dag had ik geen stem meer. En de vuile zakdoekjes naast mijn bed stapelden zich op. Wat voelde ik me beroerd! Ferry belde de dokter, zelf kon ik niet praten. Nee, gewoon een virus, uitzieken was de enige mogelijkheid. Ferry vertroetelde me, vriendin Cindy kwam sinaasappeltjes brengen Lees verder