Twee dagen thuis en ik krijg het ritme weer enigszins te pakken. Toch heb ik na een reis, hoe kort of lang ook, altijd last van een aftertraveldip.

Geloof me: ik vind het ook altijd weer fijn om naar huis te gaan. Eigen omgeving, eigen bed, eigen alles. Alleen: als ik dan thuis ben, overvalt een soort onrust me. Ik moet weer alles. Ik moet weer werken, ik ‘moet’ weer laptoppen (dwangneurose van mezelf).

En dat terwijl ik zo graag dat ontspannen relaxte gevoel wil vasthouden dat ik op vakantie toch net iets meer heb. Het samen door de stad slenteren, hand in hand, het niets moeten. Lees verder

En dan komt toch het moment dat je je koffers weer moet inpakken en het laatste rondje door de stad doet. En dat moment was deze ochtend aangebroken.

2e keer Grand Bazaar

We hadden niet veel tijd, ongeveer een uurtje. Ver weg werd het dus niet. We besloten nog een keer naar de Grand Bazaar te gaan. Ik wilde nog een mooie rode sjaal hebben voor bij mijn nieuwe jurk en we wilden nog een klein cadeautje shoppen. Stiekem was ik ook benieuwd hoe druk de Grand Bazaar op dinsdag zou zijn.

Ruimte!

Zaterdags was de Grand Bazaar afgeladen. Hordes toeristen, maar ook veel locals waren inkopen aan het doen. Maar een doordeweekse dag was toch wel even anders: ruimte! Ik kon foto’s maken waarop je ook eens zag hoe de Grand Bazaar er uit zag en niet alleen de mensen die er rond liepen. We konden rustiger kijken wat er allemaal te koop was en je werd niet door de mensenmassa verplicht rechtdoor te gaan, als je eigen rechtsaf wilden, maar de weg je versperd werd. Lees verder

Een kilo tarbot, dat moet je wel even goed laten zakken. En dus besloten we na het eten nog een wandeling te maken over de boulevard die grenst aan Kumkapi. Om aan het eind daarvan een taxi naar het hotel te pakken.

Terwijl de zon langzaam onderging, wandelen we hand in hand (en in mijn andere hand de camera) langs de boulevard. Het was druk, veel locals. We zagen een lokale voetballer met een kitten van een weekje uit, te snoezelig. Karretjes met maïs en gepofte kastanjes kwamen aan ons voorbij. Naast de kade lag een rij met rotsen, waarop men zat te socializen of te vissen. Ik kwam ogen tekort! En voor ik het wist hadden we het eind van de boulevard bereikt. Lees verder

Onderweg van het vliegveld naar het hotel waren we er al langs gekomen, Kumkapi. Toen wist ik natuurlijk nog niet hoe het heette, maar het zag er zo schattig uit, dit kleine vismarktje, dat ik direct aan de chauffeur vroeg hoe het heette. Kumkapi dus. Een plek waar je heen MOET als je in Istanbul bent…

Ferry is dol op vis, en dus besloten we de laatste avond bij Kumkapi te gaan kijken en ook te gaan eten als het beviel. Ik ben wel geen visliefhebber, maar overal hebben ze wel een stukje vlees (en naar bleek ook veel lam in Turkije en laat dat net mijn lievelingsvlees zijn). Daarbij: ik wilde dat schattige vismarktje op de foto zetten.

Wie mooi wil zijn…

Vanaf het hotel konden we in een rechte lijn naar beneden lopen. Omdat het de laatste avond was, en voor mij toch zeker ook wel een speciale avond, besloot ik mijn nieuwe jurk aan te trekken, met de daarbij behorende hakken. Ik kan je vertellen: in Istanbul is dat niet het meest praktische. Overal kleine klinkersteentjes, kinderkopjes, waar je zo tussen blijft hangen. Lees verder

Ik zei het eerder al: ons hotel heeft een prachtig uitzicht op de zesde verdieping. Links de Blauwe Moskee en recht vooruit de Marmara Sea. En bij goed weer veel warmte. En daar wilden we ook nog even van genieten, dus we lasten een paar uurtjes relaxen in.

Eten & drinken

Na een lange wandeldag en de laatste zware loodjes besloten we in het hotel te lunchen. Ferry had enorm hongerde, en nam krachtvoer: een bord verse spaghetti. Ik kon het af met wat knapperige frietjes, ik ben nu eenmaal geen grote eter. Geef me er wel een liter drinken bij, want uitgedroogd was ik wel.

Paar uurtjes genieten

Daarna was het tijd om ons te settelen op een van de vele ligbedjes. Met wat extra drinken en een ijscoupé voor Ferry komen we de middag wel door, dachten we zo…

Gewaardeerd telefoontje

Ik kreeg nog even een onverwacht telefoontje uit Nederland. De opperbaas (de baas van mijn baas) belde me. Hij had van mijn baas de inzet en de stress van de afgelopen weken meegekregen en het feit dat mijn baas zich zorgen om mij en mijn verstrekkende verantwoordelijkheidsgevoel maakte. Lees verder