Omdat we gisteren geen tijd hadden om naar de Blauwe Moskee te gaan, besluiten we dat vandaag te doen. Om vervolgens het Topkapi, de Kruidenbazaar en de wijk Beyoglu aan te doen.

Strenge regels en de Blauwe Moskee

De wandeling naar de Blauwe Moskee duurt slechts een minuut of 10. Via een schattig parkje, waar zeemeeuwen aan het badderen zijn, bereiken we het gebouw. Minder sprookjesachtig dan gisteravond, maar niet minder mooi. We lopen er om heen, op zoek naar de ingang. Ondertussen leg ik nog wat indrukken vast. Aangekomen bij de ingang zien we een immense rij en een bord vol regels. Strenge regels! Dat je als vrouw alles moet bedekken, snap ik. Maar schoenen uit? We besluiten niet in de ellenlange rij te gaan staan, maar te genieten van het weer en buiten te blijven, verder te lopen.

Ferry & de fluit

Via het middenplein komen we recht tegenover de Haghia Sophia uit. Deze straat vol marktverkopers, waar niet? We komen een man tegen die mooie, handgemaakte fluiten koopt. We gaan zelden meer op zoek naar souvenirs, maar omdat Ferry’s moeder aan blokfluiten doet, besluiten we deze in elk geval mee te nemen. We dingen af en nemen hem mee voor een mooie prijs. Lees verder

De avond van je verjaardag breng je natuurlijk niet door op je hotelkamer. Dus nadat Ferry een uurtje heeft gesport en ik even heb uitgerust, gaan we op pad om te eten en om een avondwandeling te maken.

Boven de stad

Eten doen we hoog boven de stad, op het dakterras van een ander hotel. Geen chique bedoening, maar gewoon prima. We proosten op mijn nieuwe levensjaar en ik vertel Ferry dat dit – ondanks dat de dag nog niet eens is afgelopen – mijn beste verjaardag so far is.

Avondwandeling langs de Blauwe Moskee

En van mijn wensen was om ‘s avonds de Blauwe Moskee op de foto te zetten. Prachtig verlicht en met witte vogels (zeemeeuwen?) die om de minaretten vliegen. Een adembenemend gezicht! Lees verder

Rond 11.30 uur zijn we bij de haven, om de boot te pakken richting de Prinseneilanden. Het ziet er zwart van de mensen. Niet zo gek: het is zondag en ook de locals vertoeven dan graag buiten de stad. We gaan dan ook keurig in de rij staan om een kaartje te kopen…

Verkooppraatje

Tijdens het wachten worden we door een Nederlands sprekende Turk. Hij vraagt ons of we naar de Prinseneilanden gaan (ja, meneer) en geeft ons kaartje met de boottijden terug. ‘He, deze zijn anders dan die van het hotel’. Hij vertelt ons dat we de doordeweekse tijden hebben gekregen van het hotel en niet die van zondag. Handig! Kort daarop komen we erachter waarom deze meneer ons aansprak: hij heeft een restaurant op het eiland waar wij heen gaan (Büyükada), voor als we zin hebben in verse vis.

Dan is het tijd om een kaartje te kopen. Schrik niet: YTL 2,80 voor een enkeltje p.p. Ofwel: ca. anderhalve euro voor een tocht van 1,5 uur. In New York was het wel iets duurder om op Liberty Island te komen… Lees verder

Ik open mijn ogen en denk ‘Oh ja, ik ben in Istanbul’. Nog geen minuut later ‘Oh ja, ik ben jarig’. Niet veel later wordt Ferry ook wakker en word ik uitgebreid gefeliciteerd. En ik weet zeker, van deze dag gaan we een onvergetelijke verjaardag maken!

Op de planning staat een ochtendwandeling, ‘s middags vertrekken we met de boot naar de Prinseneilanden.

St. Pieter-trucje in de Haghia Sophia

Na een uitgebreid ontbijt trekken we onze – speciaal voor deze stedentrip aangeschafte – Nikes aan en vertrekken richting de Haghia Sophia, een 1.400 jaar oude moskee. De drukte is hier al losgebarsten en we zijn slechts een van de vele toeristen. Toch weet ik een rustig plekje te vinden in de moskee, om mijn Sint Pieter-trucje uit te halen. De moskee is immens, de schilderingen zijn mooi en dat wil ik eenmaal thuis natuurlijk wel delen.

Geen gestress!

Omdat we een boot moeten halen om 12.00 uur richting de Prinseneilanden besluiten we een bezoek aan de Blauwe Moskee uit te stellen tot de volgende dag. Dat doen we liever op ons gemak dan dat we constant op ons horloge moeten kijken en moeten stressen om de boot te halen. Lees verder

Varkensgriep – pardon, Mexicaanse griep – dat was het eerste waar we mee werden geconfronteerd. Niemand mocht namelijk het vliegtuig verlagen voordat de ‘griepformulieren’ waren ingeleverd.

En daarna hield het nog niet op: op de luchthaven liepen medewerkers met monddoekjes (alsof dat helpt!) en handschoenen. Ferry en ik kregen de neiging iedereen aan het schrikken te maken en heel hard te gaan hoesten en niezen. En het leek ons ook wel geinig als we een varkensmasker bij ons hadden gehad. Maar goed, na door een ‘temperatuurmeethalte’ te zijn gelopen, mochten we door om onze koffers te halen. Op naar de eerste indruk van Istanbul!

Kennismaken vanuit de taxi

Al vanuit de taxi maak je kennis met de stad. Je ziet al snel de minaretten voor je opdoemen, je ziet vrolijke mensen verzameld in het park – zaterdag is immers voor veel Turken ook een vrije dag. “Oh dat is leuk, een vismarkt!” Snel aan de taxichauffeur vragen hoe het daar heet, daar moeten we een keer heen. Niet gemakkelijk trouwens, de Engelse kennis van de taxichauffeurs is nihil. Lees verder