Tot mijn 15e had ik om de haverklap een nieuwe crush. Moeilijk was het niet: even in je vingers knippen en je had Laura’s aandacht. Of misschien hoefde je nog wel minder te doen. Drazic deed er weinig voor en toch was ik idolaat van hem.

Bijna net zo idolaat als van Rick, waarvan ik hoop dat hij vanaf nu nimmer mijn blog vindt. Rick zat bij me in de brugklas – wat bij ons drie jaar duurde – en ik vond hem stoer. Geweldig. Charmant. Een lekker ding. Ja, toen dan hè? Lees verder

Als tiener was ik niet erg populair op school. Of moet ik zeggen gewoon niet populair. Alleen in december, dan had ik opeens heel heel vriendjes. Door papa de vuurwerkverkoper.

Een jaar of 12 was ik toen mijn vader besloot dat het roer om moest. Van alleen vuurwerk werd hij niet rijk. Het ondernemersbloed (van wie heb ik het toch?) kroop waar het niet gaan kon en waar iedereen mijn vader voor gek verklaarde, waagde hij de sprong in het diepe. Hij ging vuurwerk verkopen. Tussen september (voorbestellingen, prijsbepalingen) en januari was het een en al vuurwerk in Huize V. Broerlief hielp al snel mee in de drukke maanden en mijn moeder en ik keken toe. Lees verder

Eerst scande hij al mijn jeugdfoto’s in. Vervolgens zette hij alle video’s op dvd. Je zou haast denken dat mijn vader tijd teveel heeft.

Tijd teveel of niet: ik ben er zo blij mee! Hoewel de dvd’s al enige tijd lagen te slingeren op de hoek van de bank, was ik er – sorry pap – nog niet aan toegekomen om ze te bekijken. Tot afgelopen weekend…

Een van de eerste dvd’s – of dus eigenlijk video’s – die ik in de Mac stopte, dateerde uit 1993. Een aflevering van de Tros over het WK fietscross. Je weet wel, die ergste vakantie ooit met dat gouden randje, waar ik eerder over schreef. Ik wist dat dat gouden randje me toen heel veel kippenvel opleverde. En toen ik deze aflevering terugzag, voelde ik die kippenvel weer. Zo erg was die vakantie toch niet!

Ik kijk vol schaamte naar de opnames uit 1995. Vakantie op Mallorca. Ik, toen 14 en een bonenstaak met een opvallende cup C, deed mee aan een miss-verkiezing van het animatieteam. What was I thinking? Ik liep als een lompe boer die niet overweg kon met haar te lange benen. En waarom dacht ik te kunnen winnen van de zus van Miss Universe, die ook meedeed? Nog erger schaam ik me echter als ik G. zie. Had ik op hem een oogje? Ben ik voor hem speciaal na de vakantie een MacBurger gaan halen in Arnhem, omdat hij daar werkte (en die dag vrij was). Mijn god! Gelukkig is mijn smaak wat mannen betreft inmiddels een stuk beter. 

Vertederd ben ik bij het zien van een van mijn balletoptredens: I’m singing in the rain. Een tiental kleine meisjes met glimmende regenjassen en ronddraaiende parapluutjes. En bijbehorende kaplaarsjes. Ik moet moeite doen om mezelf te herkennen tussen al die blonde staartjes op dat immens grote podium. Net als ik mezelf spot, maak ik een fout. Ik was toen al een kluns.

En dan komt mijn moeder in beeld. Ik gok anno 1995. Terwijl iemand haar bedankt voor haar inzet voor de fietscross-vereniging dwaal ik af. Niet omdat ik afgeleid ben door haar foeilelijke gouden blouse (dat was toen vast in). Nee, meer door wat daar onder zit. Een paar (of twee) cups groter dan nu. Ja, ik snap opeens heel goed dat ze ze heeft laten verkleinen. Al lag het vroeger wel lekker zacht als ik bij mama ging uithuilen…

Tijd voor mijn meest favoriete video uit mijn kinderjaren: de trouwfilm van oom Bart en tante Carole, die mij overigens van jongs af aan verboden hen oom en tante te noemen. Met mezelf in de rol van bruidsmeisje. Mooie film, hilarisch om mijn vader ‘s avonds te zien rappen (lees: tekst oplezen) en te zien hoe zenuwachtig ik was. Met één teleurstelling: de kus tussen mijn tante en oom na het ja-woord (en in mijn hoofd was alles überromantisch). Die had echt wel wat beter gekund, Bart!

Een middag goed vermaak met veel sentiment dus. En ik zou het graag met jullie delen. Moet alleen nog even uitzoeken hoe dit om te zetten naar YouTube geschikt materiaal. En dan heeeeel selectief te werk gaan.

Als klein meisje zag ik mijn oma vaak. Sinds de dood van opa (1986) kwam ze elke woensdag eten. En op zaterdag ging mijn moeder er vaak heen, met mij in haar kielzog. Mama om haar was op te halen en ik om solitaire te spelen en de Tina te lezen.

Hoe ouder ik word – ja, nog even en ik ben een dertiger – hoe meer jeugdherinneringen er terug lijken te komen. Laatst las ik een tweet van iemand die zich verbaasde dat er om 8.00 uur ‘s morgens als mensen bij de viskraam stonden. Met een glimlach op mijn gezicht dacht ik terug aan de vele vroege zondagmorgens dat we langs de fietscrossbaan stonden en de keren dat Johan K. (de vader van een mede-sporter) verse paling had meegenomen. Het tijdstip? Achterlijk vroeg. Lees verder

“Moet je niet vragen hoe het is gegaan?”, vroeg mijn moeder plompverloren. Dat sollicitatiegesprek? Dat was in mijn hoofd dinsdag of woensdag. In mijn hoofd, op papier was het vandaag. Mijn moeder deed het gesprek uit de doeken.

Sinds een jaar zit mijn moeder thuis. Contract niet verlengd terwijl ze met haar pootje omhoog zat. Hoewel nog steeds in de ziektewet – op die ene week na, te vroeg omgezet – is ze al wel druk aan het solliciteren. Naar aangepast werk, want 24 uur per week staan zit er niet meer in. Vandaag was ze een van de vier genodigden (uit de 21 brieven!) bij de Sijsjesberg. Het zwembad dat voor mij gelijk staat aan vele jeugdherinneringen. Lees verder