Als ik in het zuiden des landschap had gewoond, had ik dit weekend vast wat anders gedaan dan de schuur opruimen en de vijver ontdoen van een emmer alg. Waarschijnlijk had ik dan nu met een kater in de trein gezeten. Of een dag vrij genomen. Maar ik blijf een Gooisch meisje. Dat niet van zuipen houdt. En niet van carnaval. Ongetwijfeld zullen de negatieve ervaringen die ik er mee heb daarin een grote rol spelen.

Hoewel we boven de rivieren woonden, werd er op de basisschool natuurlijk wel aan carnaval gedaan. Als ik mijn jeugdfoto’s bekijk, zijn er wel wat outfits de revue gepasseerd. Zoals Laura als bloemenmeisje, die iedereen een narcis cadeau gaf. Oké, toegegeven: het stond me erg schattig. Toch heb ik er geen specifieke herinneringen aan. Wel aan carnaval 1988. Lees verder

“Hoe ouder ik word, hoe meer jeugdherinneringen er boven komen”, zei ik gisteren tegen mijn ouders. Toen ik nog geen uur later een DVD met al mijn ingescande jeugdfoto’s meekreeg, was de beer pas echt los.

Toen mijn vader enkele jaren geleden de voor hem luxe-positie had dat hij maar vier dagen werkte, vatte hij het plan op om al zijn negatieven in te scannen. Ik had nooit verwacht dat hij de klus af zou maken, maar hij deed het. Ik maakte een snelle selectie. Maar de laatste tijd kriebelde het: ik wilde weer bladeren, ik wilde meer. Dus daar lag die DVD. En ’s middags begon ik te bladeren: foto’s van voor mijn tijd zelfs. Lees verder

Gisterenavond in bed moest ik opeens denken aan vriendinnetje D. Vriendinnetje D. met wie ik heel wat jaren van mijn leven doorbracht. Vriendinnetje D. die vond dat ik haar liet vallen toen ik Ferry ontmoette. Ik keek daar echter iets anders tegen aan…

Het zal in de kleuterklas zijn geweest dat ik D. leerde kennen. Of misschien wel eerder: onze broers leerden elkaar al kennen op de kleuterschool. Terwijl onze moeders de oudsten daarheen brachten, moeten wij onze eerste kennismaking hebben gehad. Op schoolreisjes zaten we samen in de huifkar. En in groep 6 en 7 werden we even gescheiden, maar ik groep 8 kwamen we weer bij elkaar. En al die tijd brachten we bezoekjes aan alle verjaardagen van elkaars familie. Bij ons gezellig, met een beetje alcohol. Bij hen al vroeg op de middag (ook op schooldagen!) met veel alcohol en de frituur stond altijd aan. Lees verder

“Ik had mezelf bijna onthoofd op dat familieuitje.” Familieleden, maar ook kennissen, die er die dag niet bij waren, keken me afgelopen zaterdag aan alsof ik het uit mijn duim zoog. “Even zonder dollen”, zei mijn vader, “Ze heeft wel gelijk.” Samen met mijn vader keek ik nog een keer terug op die zomerdag in 1989.

Althans, ik denk dat het een zomerdag was. Want bij goed weer zouden we gaan zwemmen in het Uitgeestermeer. En dat doe je nu eenmaal niet in de herfst. Maar het kwam, hoe Nederlands, met bakken uit de hemel die dag. Het alternatief was karten. Ik stond te springen, want als er iets was wat ik leuk vond… Als klein meisje vond ik één ding heel leuk aan de vakanties naar Spanje: de vele mini-kartbanen. En nu dan een keertje in Nederland.

“Trek je zwemkleding onder je overall aan, dan blijven je kleren droog”, zei mijn moeder praktisch voor we de baan op gingen. De karts, die normaal 75 km/pu kunnen werden klaargemaakt voor kindergebruik. Lees: begrensd op 30 km/pu. En toen mocht ik ‘instappen’. Ik gaf gas en daar ging het mis… Lees verder

Elk jaar rond deze tijd zou ik willen dat ik weer even dat meisje van 5/6 was. Dat meisje dat nog in Sinterklaas geloofde. Dat aan de grote houten tafel met de Bart Smit-folder in de weer was.

Vorige week viel de eerste Sint-speelgoedfolder op de maat, hoewel 5 december nog erg ver lijkt. Ik pakte een zak kruidnoten (ze kunnen me er niet vroeg genoeg zijn) en liet de folder links liggen. Die folder was voor kleine, onschuldige meisjes (oké, en ook jongens) die nog geloofden dat die vrijgevige man met zijn zwarte hulpjes echt bestond. Kleine, onschuldige kindjes die heel hard hoopten dat ze niet afgestraft zouden worden op die keer dat ze ondeugend waren. Lees verder