Een week geleden liep ik de poli van het ziekenhuis uit. Ferry aan mijn zijde, een gaasje in mijn mond. Medicijnen op zak. Ik vond dat ik best even zielig mocht zijn. En dat deed dan ik. Maar hoe is het nu een week later?

Allereerst even wat er dus moest gebeuren. Want nee, helaas, er werd niet even een verstandskies getrokken. Dat heb ik toch tien keer liever eigenlijk. En ik kan het weten, want er zijn maar liefst vier verstandskiezen om en om weggesneden (niet eens getrokken) bij me. Maar goed, nu was het tijd voor een apexresectie. Wat dat is? Gewoon even op Wikipedia kijken, bij voorkeur niet met een lege maag. Klinkt best fijn he?

Ferry ging mee ter ondersteuning, al snappen mannen (na ja, sommige mannen) nog steeds niet waarom dat zo belangrijk is. Week ervoor:
- “Ik heb maandagmorgen een afspraak bij de kapper.”
- “Hoe laat dan?”
- “Negen uur.” ”
- “Maar ik moet naar de kaakchirurg.”
- “Maar ik kan toch met de fiets…”
- “Schat, ik wil je graag mee!”
Was hij even vergeten. En nee, hij hoefde mijn hand niet vast te houden. Hij mocht keurig wachten in de wachtkamer en me daarna opvangen, terwijl mijn mond vol tientallen verdovingen zat. Lees verder

“Er zijn ergere dingen”, “Het is maar een spelletje”. Allemaal dooddoeners waar de gemiddelde Nederlander gisteren niets mee kon. En toch he, het is wel de waarheid. Er is namelijk geen ramp gebeurd en we zijn wel mooi tweede geworden.

Gisteravond zat Nederland er klaar voor: de WK-finale waarin Nederland voor het eerst van mijn leven wereldkampioen kon worden. De straten waren uitgestorven. Hopend op de finale die we zouden gaan winnen. Met de nadruk op we. Viel dat even in duigen! Jammer vond ik het, zeker jammer.

Gefrustreerd volk

Maar nog ‘jammerder’ vond ik de leuzen die kort daarna via Hyves en Twitter werden verspreidt. De scheidsrechter moest bijvoorbeeld dood. Ja, hij had een corner moeten geven, en ja, die actie vóór het doelpunt was buitenspel, maar dat had de man aan de zijlijn moeten zien. De man floot snel, maar verdiende de Jong niet gewoon rood? En was Nederland ook niet erg fel in zijn overtredingen? De Spanjaarden speelden naar mijn idee meer fair, en dat ondanks hun Zuid-Europese temperament. En Robben was natuurlijk ook de boosdoener. Die lul had hem er in moeten schieten. Sorry, die lul? Lees verder

Vanmorgen bracht ik een bezoekje aan de tandarts. En hoe leuk die nieuwe tandarts ook is, hoe vriendelijk en hoe joviaal, ik ga er toch nog steeds niet heen voor de lol. Nog steeds had ik last van die ene kies. Na ja, die ene. Ik wist nog steeds niet welke.

Ik hoor je zuchten: “Je gaat zeker weer op reis he?”. Ja, ik ga weer op reis en de vaste bezoeker weet inmiddels dat er dan altijd lichamelijk iets mis met mij is. Twee simpele voorbeelden? Toen we naar de Verenigde Staten gingen, was ik behoorlijk ziek en dacht zelfs aan de Mexicaanse griep. Gevolg: Laura was bang niet toegelaten te worden tot het land. En angst komt bij mij zelden uit, dus ik werd gewoon toegelaten. Toen ik naar Suriname ging (of was het nu Thailand?) had ik een oogontsteking (viraal) en dat kon nog wel erger worden in de loop van de week. Vochtige weer hielp mij echter en binnen no-time was het weg. En nu, nu ik naar IJsland ga? Nu heb ik dus iets aan mijn gebit.

“Wat zie je er lekker zomers uit”

Dat waren de woorden van de leuke tandarts toen ik binnenkom en hem netjes – ik ben toch nog enigszins opgevoed – een hand gaf. Nee, ik had me niet speciaal aangekleed voor de tandarts. Als de mussen bijna van het dak vallen, kun je alleen maar kledingstukken aan die zo weinig mogelijk bedekken toch? Lees verder