“Een op de acht vrouwen krijgt borstkanker. Bizar, en gelukkig, genoeg heb ik het nog nooit van dichtbij meegemaakt”, zeg ik die middag tegen de buurvrouw. ‘s Avonds belt mijn moeder: tante 1 heeft een knobbeltje ontdekt in haar borst.

Het is alsof ik het over mezelf (en mijn familie) afriep. Net als toen ik zeven was en zei dat opa doodging. Hoewel iedereen zei van niet, hij had de hartinfarct overleefd en was herstellende, zakte hij een paar dagen later in elkaar. Dood. En nu dan dit…

Ik maak me niet heel erg veel zorgen. Tante 1 heeft al een tumor, een hypofysetumor. Deze is door medicijnen inmiddels een stuk kleiner en vormt (voor nu) geen gevaar. Ook dit zal dan wel meevallen toch? Tante 1 gaat de medische molen in. En dan komt het nieuws dat er ook bij tante 2 wat is gevonden. Lees verder

Ik wist niet of ik dit gevecht nog een keer aankon. Omdat ik, los van alle leuke dingen die ik deed of meemaakte, niet meer zag waarom ik leefde, wat mijn bestaansrecht was. Hier lag ik in bed, zesendertig jaar, nog altijd single, mijn moeder op de plek waar eigenlijk een liefhebbende man hoorde te liggen. In al die zesendertig jaar had ik niets bereikt, zelfs de afgelopen drie jaren hadden daar geen verandering in gebracht.

Een willekeurig citaat uit het boek Een van de acht, een citaat zoals ik er zoveel had kunnen kiezen voor deze blogpost. En toch koos ik deze. Het is een van de eerste citaten die ik las in het interview met Sandra in de Libelle van deze week. Sandra, voor zovelen de vrouw die op 40-jarige leeftijd overleed aan kanker en daar een boek over schreef. Maar Sandra is meer dan dat. Sandra was een geliefde Libelle-collega (*) en bovenal voor mij het toonbeeld van kracht, doorzettingsvermogen en levenslust.

Hoewel Sandra net als ik bij Libelle werkte, hadden we niet veel met elkaar te maken. Zij organiseerde de Libelle Zomerweek en ik hield een verdieping hoger de losgeslagen forumbezoekers van Libelle.nl in het gareel. Toch kwam Sandra regelmatig langs mijn werkplek lopen. Lees verder

… dat je beiden zo moe bent dat samen klussen niet meer gezellig is. Dat je ‘ruzie’ hebt om niets. Dat je besluit naar de Japanner te gaan om het wel gezellig te hebben, maar dat je zelfs dat niet meer op kunt brengen. Ja, ik geef toe, ik zit er doorheen. En Ferry ook.

Vanaf 11 december is het rennen, vliegen, hollen. Beuken en doorgaan, verstand op 0. Sociale contacten staan op een laag pitje en de weekenden zijn niet voor de rust. Er gaat geen dag voorbij of Ferry is in het huis. Ik reis heen en weer tussen het oude huis, mijn werk en het nieuwe huis. Eten schiet er vaak bij in, ons vitaminegehalte is zwaar beneden peil. Lees verder