Een willekeurig citaat uit het boek Een van de acht, een citaat zoals ik er zoveel had kunnen kiezen voor deze blogpost. En toch koos ik deze. Het is een van de eerste citaten die ik las in het interview met Sandra in de Libelle van deze week. Sandra, voor zovelen de vrouw die op 40-jarige leeftijd overleed aan kanker en daar een boek over schreef. Maar Sandra is meer dan dat. Sandra was een geliefde Libelle-collega (*) en bovenal voor mij het toonbeeld van kracht, doorzettingsvermogen en levenslust.

Hoewel Sandra net als ik bij Libelle werkte, hadden we niet veel met elkaar te maken. Zij organiseerde de Libelle Zomerweek en ik hield een verdieping hoger de losgeslagen forumbezoekers van Libelle.nl in het gareel. Toch kwam Sandra regelmatig langs mijn werkplek lopen. Op weg naar haar zus, mijn manager, om een dagelijks praatje te maken. Twee zussen waar de liefde van af straalde, die alles met elkaar deelden. Dus toen Sandra de eerste keer ziek werd, waren we daar indirect getuigen van. We zagen hoe Sandra met al haar levenslust vocht, regelmatig nog aan het werk was en toch altijd even vrolijk was. Na een zware periode, ook voor zus Marleen, zagen we hoe Sandra de ziekte overwon. En hoe zus Marleen weer adem kon halen.

De overwinning duurde een paar jaar, een paar jaar was ze de kanker te sterk af. Waarin ze onder andere de marathon naar New York liep. En toen kwam de kanker terug. Sandra kapot, Marleen kapot. En hoe optimistisch Sandra ook deze keer weer bleef, het was een stuk zwaarder. Was het de eerste keer nog ‘gewoon’ een foutje van de natuur, de tweede keer werd het opeens ernst. Wist ze de eerste keer niet wat haar te wachten stond, nu wel. En dat maakte het zwaar, heel zwaar. Maar Sandra overwon wederom. En dat was het laatste dat ik mee kreeg, voor ik van het pand in Hoofddorp naar Amsterdam vertrok en daar mijn werk voortzette.

In januari sprak een ex-Libelle-collega mij aan op MSN: “Ik heb slecht nieuws, Sandra is dood.” Mijn hersens gingen razendsnel. Sandra, dat kon toch niet? Sandra was toch beter? Niets was minder waar. De kanker was voor de derde keer teruggekomen. Uitgezaaid, in haar keel en in haar lever. De artsen gaven het op. En uiteindelijk moest ook Sandra het opgeven: zij die altijd bleef vechten, maar er nu klaar mee was. Sandra ging, maar liet bij velen haar sporen na: de sporen van kracht, doorzettingsvermogen en levenslust.

En nu, nu ik haar boek lees, lees ik deze drie eigenschappen in elke regel. Maar ook lees ik haar angst, de pijn en alles wat samenhangt met die ongelovige K-ziekte. Het doet me eens dan meer beseffen dat ik vaker mijn borsten moet controleren. Want als je iets niet wilt, is het wel dat jou overkomt wat Sandra overkwam. En dat was Sandra’s doel met dit boek: mensen bewust maken van de noodzaak van deze controle. Zodat haar ziekte niet nutteloos zou zijn geweest. Ik zeg: Sandra, je hebt het hem hem geflikt! Vanuit de hemel, want helaas mocht je niet meer meemaken dat je boek uitkwam...

* Voor mijn nieuwe lezers: vóór mijn huidige functie werkte ik ruim 5 jaar bij Libelle.

Vanaf 11 december is het rennen, vliegen, hollen. Beuken en doorgaan, verstand op 0. Sociale contacten staan op een laag pitje en de weekenden zijn niet voor de rust. Er gaat geen dag voorbij of Ferry is in het huis. Ik reis heen en weer tussen het oude huis, mijn werk en het nieuwe huis. Eten schiet er vaak bij in, ons vitaminegehalte is zwaar beneden peil. Ondertussen regel ik nog tussen neus en lippen door een visum en vaccinaties, want ook de reis naar Suriname ligt in het verschiet.

De laatste loodjes

Hoe dichter ik bij een vakantie zit, hoe meer behoefte ik er aan heb. En hoe dichter we bij 23 januari komen, hoe meer we er door heen zitten. De finishstreep is in zicht, maar het laatste sprintje lukt gewoon niet meer. En dus dompel ik me even onder in zelfmedelijden en vermoeidheid. Het liefst trek ik ’s ochtends mijn dekbed over mijn hoofd en verstop me. Maar dat is niet mogelijk en dus zit ik voor pampus in de trein. Waren die laatste loodjes maar voorbij…

Relativering

En toch werd ik gisteren met mijn neus op de feiten gedrukt: hoe zwaar het nu ook even mag zijn voor ons, we hebben het goed. Verdomd goed! Gistermorgen bereikte mij het trieste nieuws dat ex-collega S. (en zus van mijn voormalige manager) de strijd tegen kanker (voor de derde keer in vijf jaar) heeft gestaakt. 40 jaar en vol levensvreugde. De kanker zou haar er mooi niet onder krijgen en chemo gehad of niet, lymfeklieren missen of niet, ze liep de marathon van New York. Toch was ze niet sterk genoeg om deze kloteziekte te overwinnen. Ja, twee keer. Maar de derde keer greep hij haar als een sluipmoordenaar. Het leven is soms zo oneerlijk! (en zoals ze zelf zei: Vechten impliceert dat je zelf verantwoordelijk bent voor de uitslag. En dat is, helaas, echt niet zo met kanker. Kanker is gewoon kut.)

En hoe fijn klagen dan ook mag zijn, ik kan wel mijn schouders er nog onder zetten de komende dagen. Klussen is niets vergeleken bij een chemo. En ik kan straks gezond van een mooi huis genieten. Allemaal dingen die S. zijn ontnomen en waar ik dubbel van ga genieten…