Kort haar is leuk, maar het heeft één groot nadeel: het hoeft maar iets te groeien en het is uit model. Sinds ik in mei de schaar er in liet zetten, zit ik steeds vaker bij de kapper.

Vanmorgen ging ik dan ook naar de kapper, mijn schoonzusje, met het idee: “Doe maar flink kort!”. Toen ik dat tegen haar zei, zei ze: “Mooi, want ik weet het al”. Ik gaf haar twee voorwaarden: het moet niet binnen twee weken uit model zijn omdat het zo snel groeit bij me. En: het moet makkelijk in model te brengen zijn, want Laura is lui. En wil niet nog eerder op dan 6.00 uur ‘s ochtends. Lees verder

Het is al weer even geleden: dat ik me overgaf aan mijn schoonzusje (kapster) en model was voor de Coiffure Award. En dat ik thuiskwam met een puntpony en Ferry heel tactisch zei “Ja, ik moet wel even wennen”.

Korte inleiding

Voor de nieuwe lezers een korte inleiding: schoonzusje I. heeft een kapsalon in Almere-Buiten. Ze is gedreven, gemotiveerd en creatief. En als ze wat wil, dan doet ze het ook. Zo ook de deelname aan de Coiffure Award. En met mijn volle bos, wilde ze mij graag als model hebben. Leuk!

Alleen…

Ik had weinig over mijn haar te vertellen, en wist van te voren niet wat ze ging doen. Maar terug kon ik niet meer, toen ze op een zaterdag – een paar weken voor de fotoshoot – haar schaar in mijn haar zette en een puntpony tevoorschijn toverde. Misschien leuk voor de foto, maar niet voor het dagelijkse leven. Lange tijd liep ik dus met haarbanden en sjaaltjes in, die pony maar verbergend…

Fotoshoot

In oktober was de fotoshoot. Ze had een bevriende fotograaf gevonden en in de kapsalon werd een ministudio getoverd. Ik was als eerst aan de buurt en na drie flessen haarlak (en ja, dat was allemaal eigen haar, het was geen pruik) mocht ik op de foto. Niet alleen, maar het aan halfnaakte zwager. Oeps, slik, dat was even wennen. Maar goed, Mark lijkt op Ferry, dus ik deed maar of het Ferry was. Lees verder

Ik ben gezegend, gezegend met een gulle baas. Naast mijn riante salaris – waarvan sommige denken dat het echt minstens een ton moet zijn, en dat is het niet! – heb ik ook nog vele extra’s. Zoals een fijne eindejaarsuitkering. Die gisteren netjes op tijd werd gestort. Een deel gaat naar de spaarrekening, maar kennelijk vond een stemmetje diep in me dat er ook wel wat van uitgegeven mocht worden… Lees verder

Net zoals dat ik nog precies weet waar ik was en wat ik deed toen Pim Fortuyn werd neergeschoten (bij mijn ouders, die die dag 25 jaar getrouwd waren) of de Twin Towers instortten (stage bij Vrouwonline.nl), weet ik ook nog precies wanneer ik voor het eerst werd geconfronteerd met mijn (jaja, ik ben 27) grijze haren.

Mei 2008

Zoals de meeste inmiddels weten is mijn schoonzusje kapster. Best handig en aangenaam, over het algemeen. Ze is ook erg eerlijk en dat kan soms confronterend zijn. “Ga je zo naar een bruiloft? Je haar is hartstikke droog!” Enige voordeel is dat ze me dan wel meesleept naar de badkamer en dat ik vervolgens straal omdat mijn haar zo geweldig zit. Lees verder

Na een warme douche, droog ik mijn haar af. Vroeger had ik het laten drogen en dan zat het mooi in de krul. Maar nu heb ik een pony, een pony die ik nooit heb gewild, maar waar ik nog even mee opgescheept zit.

Hoe het begon?

“Laura, ik ga mee doen aan de Coiffure Award, wil je model zijn?”, vroeg mijn schoonzusje toen we in de trein zaten onderweg naar Dirty Dancing. Natuurlijk, want ik heb graag foto’s van mezelf. Wat ze me niet had verteld, was dat ik volledig de hare was en geen baas meer over mijn eigen haar zou zijn. Lees verder