Als Laura iets een verrassing organiseert, dan wil ze dat deze perfect is. En in tegenstelling to mijn nieuwsgierigheid heb ik deze eigenschap dan weer van mijn vader. Kerstavond moest perfect zijn en dat had wat voeten in aarde bleek.

Het begon al met het feit dat mijn ouders beiden roet in het eten gooiden: ze hoefden opeens niet te werken op de middag voorafgaand aan Kerstavond. Ferry en ik konden dus niet rustig hapjes maken in hun keuken zonder dat ze het door hadden. Broerlief schakelde de onderbuurman in, die hen uitnodigde voor een borrel op de bewuste middag. Mijn moeder weigerde. Wij zouden door omstandigheden al in Huizen zijn en dan ging ze niet elders op visite. Hoe vaak ik ook zei: “Mam, we zitten de hele avond nog met elkaar opgescheept, ik ben toch niet op visite, ik neem wel een boek mee.” Uiteindelijk zei de onderbuurman maar dat het heel belangrijk was en dat het moest. Mijn moeder ging overstag. Lees verder

Als Ferry mij weer eens beschuldigd van nieuwsgierig zijn, gooi ik het op beroepsdeformatie. Van oorsprong ben ik natuurlijk redacteur en als redacteur wil je altijd alle informatie inwinnen. Toch?

Eerlijk is eerlijk: ik moet bekennen dat het vaak niets, maar dan ook niets, met beroepsdeformatie te maken heeft. Ik kan er gewoon niet tegen als mensen in mijn omgeving geheimzinnig doen. Zou het over mij gaan? Wat zouden ze zeggen? Nog zo’n treffend voorbeeld is een collega die onlangs zei: “Ik bel je morgen wel even, ik moet je wat vertellen.” Dat werkt dus niet. Dan sleep ik je mee naar de koffiecorner en dram ik net zolang totdat ik het verhaal te horen krijg.
Lees verder

Traditiegetrouw keken we thuis op kerstavond All you need is love. Mijn vader en broer zaten er een beetje bij en mijn moeder en ik zaten vooral met zakdoekjes onze tranen te deppen en onze neus te snuiten.

Die traditie heb ik – tot Ferry’s grote ergernis – niet afgeschaft nadat ik uit huis ging. Of we nu kerstavond met of zonder mijn ouders vierden, Robert ten B. mocht niet ontbreken. Deze sucker for romance zat altijd klaar met haar zakdoeken. En dus ook gisteravond, na het kerstdiner met mijn ouders. Lees verder

Ik wilde echt niet uitpakken dit jaar. Wilde niet uren in de keuken staan, om vervolgens aan het diner in te kakken. Maar ik tuinde er weer in. Ja, net zoals dat ik weer aan kerstcadeaus ben begonnen. Ik zal het ook nooit leren!

De kerstplannen kwamen laat dit jaar. Puur omdat we niet altijd zin hebben om het voortouw te nemen. Laat een ander maar een keer wat voorstellen! Maar ja, wachten duurt lang en dan willen we – na ja, met name ik – toch wel eens weten waar we aan toe zijn. Dus maakten we een eigen planning.

Zo hadden mijn ouders nog steeds een etentje tegoed in ons nieuwe huis. Voor de keuken die ze ons meer dan een jaar geleden cadeau gaven. En kerstavond vond ik daar toch echt wel een geschikt moment voor. Een leuk driegangen-diner. En dan daarna lekkerouderwets All you need is love kijken met mijn mams. Terwijl er twee mannen op de bank zich zitten te ergeren aan ons gejank. Lees verder

Als ik weer eens bij mijn ouders in Huizen kom, staat er altijd wat nieuws op tafel. Iets groens, iets creatiefs. Niet dat mijn moeder de meest creatieve persoon is, maar ze gaat wel regelmatig naar workshops van de plaatselijke bloemist. “Lau, ga je ook een keer mee?”, vroeg ze op een gegeven moment.

In mijn hoofd speelde het beeld van een standaard, met daarop een waterbakje en een kitscherig vlindertje. Voor de vogels. Een standaard die Ferry ooit na zijn werk in de voortuin aantrof, waarna hij mij vroeg waar dat ding in godsnaam vandaan kwam. Ik moest hem het antwoord schuldig blijven, it wasn’t me. Het was immers niet bepaald onze smaak, zeg maar. Lees verder