Elk jaar weer: de discussie over wat te doen met kerstcadeautjes tijdens familie-etentjes. Inmiddels heb ik, mede hierdoor, een afkeer tegen verplichte cadeaus ontwikkeld. En toch laat ik me dit jaar verleiden tot semi-verplichte cadeaus.

Ik ben dol op cadeaus geven hoor. Sterker nog: ik leef er bijna voor. Als ik iets  voor iemand bedenk, dan geef ik dat. Geen reden voor nodig. Zegt @agaatt op mijn blog dat ze Wreck this journal ook wil, dan stuur ik dat op. Omdat ik vriendinnen graag een glimlach op hun gezicht bezorg. Als Ferry laat vallen dat hij eigenlijk nog wel een schuurmachine wil, dan bel ik mijn vader (hij heeft een eigen ijzerwarenhandel). Maar dat spontane geven, maakt wel dat je ideeën op zijn op de momenten dat je ze nodig hebt. Met Kerst en verjaardagen zeg maar. Lees verder

Het is haast een misdaad: je kerstboom op zetten in het Sinterklaas-weekend. Maar aangezien het een tijdrovend klusje is, zijn wij ben ik aangewezen op het weekend. En 12 december* is dan zo laat. Plus: het sneeuwlandschap liet mijn Kerst-hart sneller kloppen.

En dus stond het voor zaterdag – naast heel wat andere klusjes – op de planning. Een kerstboompje voor bij de voordeur kopen (incl. versiering), de nep-kerstboom uit de schuur halen en in de woonkamer optuigen. Helaas werd ik geveld door een buikgriep of eten dat over datum was. Zaterdag bracht ik voor zo’n 75% door in bed. De deur ging ik niet uit. Geen kerstboompje voor bij de deur en geen fut om ook maar iets uit de schuur te pakken. Lees verder

Vorig jaar stuurde ruim 90% van de Nederlanders nog kerstkaarten. Ik was een van hen. Ik opende mijn adresboek, zocht alle familieleden op en daarna vrienden en kennissen. Een stuk of 40 kaarten (en twee avonden!) later waren alle kaarten geschreven en deed Ferry ze in de brievenbus.

Dit jaar sta ik voor een dilemma: wel of geen kerstkaarten? We zitten in een drukke tijd van verbouwen en in januari gaan de verhuiskaartjes eruit (en nee, ik ga dus niet mijn verhuiskaart eerder versturen, wat anders een serieuze optie was geweest, het combineren, maar dat wordt hem niet). Ook dan ben ik dus twee avonden zoet. Moet ik dan in december ook twee avonden spenderen aan kerstkaarten, terwijl ik dan liever koffie zit terwijl Ferry aan het klussen is? (ja, ik vrees dat ik weinig mag doen van hem) Lees verder

Tweede kerstdag, de dag die we dit jaar zouden doorbrengen met Ferry’s familie. Dineren bij (schoon)pa en -ma en ieder zou een gerecht maken. Wij waren de ‘slachtoffers’ voor het voorgerecht. Wat zouden we dit jaar eens maken?

Inspiratie in Delicious

Vorig jaar deden we ook al het voorgerecht. Toen werd het zalmcarpaccio. Wat zouden we dit jaar doen? Ik bladerde een stapel Delicious.-nummers van de afgelopen maanden door en stuitte op soepstengels omwikkeld door zalm. Leuk! Maar weer zalm? Ja, kan best vond Ferry, als we het combineren met andere soorten vis.

Inslaan bij de visboer

En dus toog ik woensdagmiddag naar de visboer aan het Belfortplein (een aanrader!) om verse paling, rauwe tonijn, Hollandse garnalen en gamba’s te halen. Zalm hadden we thuis, want die had ik als relatiegeschenk gekregen voor kerst. Lees verder

Heel simpel: maak een filmpje van je foto’s van 1981 tot en met nu, zet er een emotioneel liedje onder en geef ze dit cadeau op tweede kerstdag. Mijn vader is nog redelijk nuchter, maar ook hij was geëmotioneerd. En mijn moeder deed heel veel moeite haar tranen binnen te houden…

Hoe ik op het idee kwam?

Enkele weken geleden kreeg ik van mijn moeder een videoclip doorgestuurd via Hyves, De Clip ‘Dochters’ van Marco Borsato. Om de een of andere reden greep dit nummer mij meteen aan. Voor mijn ouders was ik door de jaren heen immers ook veranderd van een klein meisje in een heuse vrouw. Toen ik de weken daarna dat nummer steeds op de radio hoorde, zette ik hem tot Ferry’s ergernis steeds harder. Uiteindelijk besloot ik er wat mee te doen, een fotofilmpje. Lees verder