Soms heb je van die momenten dat je heel graag iemands pijn overneemt. Dat je de zorgen voor iemand wilt wegblazen. Dat moment had ik gisteren, toen mijn nichtje Kirsten (14 jaar) vertelde dat ze aan de Prednison moet.

Toen ze nog klein was…

Ik was 13 toen Kirsten werd geboren. Ik zie hier als klein mormeltje nog in mijn armen liggen, wat was ik – de grote nicht – trots. Toen ze een jaar of vier was, kwam ze op een verjaardag naar me toe. Ze wilde dezelfde make-up als ik. Ik nam haar mee naar boven, en deed haar – met goedkeuring van haar ouders uiteraard – wat make-up. Je kunt je voorstellen dat het daarna elke verjaardag raak was. Inmiddels is het niet meer nodig: Kirsten kan beter met make-up om gaan dan ik. En ook haar kledingsmaak is niet verkeerd. Het is echt een dametje geworden. Al heeft ze natuurlijk als 14-jarig meisje ook zo haar echte pubermomenten… Lees verder

Dit weekend logeerde nichtje Kirsten (14) bij ons. Zoals een goede, grote nicht betaamt, moet je dan natuurlijk ook wat moederlijke gesprekken voeren. Over drugs bijvoorbeeld.

Terwijl ze haar spullen thuis pakte en ik mijn jas aantrok, was ze op haar moeder aan het mopperen. Haar moeder had wat tegen blowen, maar haar vrienden deden dat en het is toch softdrugs dus het kan toch geen kwaad? Lichamelijk weet ik niet eens alle gevolgen, maar dat drugs niet goed voor je, is volgens mij wel duidelijk. En daarbij: onder invloed kun je nu eenmaal rare dingen doen en van softdrugs naar harddrugs is soms een kleine stap. Dat zag ik bij mijn neef gebeuren, dus ik vroeg “Ken je het verhaal van Casper?” Lees verder

Dertien jaar was ik toen ze werd geboren, en wat was ik trots op mijn kleine nichtje – net zo trots als ik vier jaar eerder was op mijn kleine neefje, haar grote broer. Maar toch, met een meisje heb je als meisje toch wat meer. Zes jaar was ze toen ze per se dezelfde make-up wilde als ik. Dus elke verjaardag moest ik met haar mee naar mijn eigen kamer om haar mooi te maken.

C&A? Bah!

Nu wordt ze bijna 14. Haar make-up hoef ik niet meer voor haar te doen, dat doet ze zelf wel. Haar moeder mag niet meer bepalen welke kleding ze aantrekt, dat doet ze zelf wel. En het liefst 3x per dag, voor elke gelegenheid wat anders. En natuurlijk geen C&A, stel je voor… Dat ze mijn oude kleding draagt en dat deze bij C&A vandaan komt, zeg ik maar niet. Lees verder