Mijn mond valt niet snel open. Maar als hij open valt, valt hij goed open. Zoals vandaag bij de ING bank, waar een zakelijke rekening openen opeens heel moeilijk bleek te zijn vanwege mijn toch wel erg verdachte voornaam.

Na een kort bezoekje aan de KvK – daar weten ze wat snel werken is – verplaatsten we ons naar onze huisbank, de ING. Zij die onze hypotheek nog geen jaar geleden goedkeurden, zeg maar. Daar waar al ons inkomen wordt gestort. Die dus. Zij die vast wel hun band met mij willen uitbreiden. Dacht ik. Maar de meneer die mij hielp, had niet bepaald het licht uitgevonden. Hij pakte het handboek ‘Zakelijke rekening openen’ er bij en ging minutieus stap na stap volgen. En elke stap werd drie keer gecontroleerd. Alles werd gekopieerd en de stapel papieren op zijn desk werd steeds groter. Hij peinsde af en toe, zuchtte eens diep en vertelde dat het systeem zo traag was en alles zo lang duurde. Als hij minder tijd zou besteden aan ons alles uitleggen… Lees verder

Als ik zeg dat ik toe ben aan vakantie, word ik bevreemd aangekeken. “Nu al? Je bent net terug van IJsland. En Cambodja/Thailand en Suriname zijn ook nog niet lang geleden.” Ik zucht even diep voor ik antwoord gaaf: “Persreizen zijn geen straf, maar vakantie is het nog minder.”

Vakantie vs persreis

Als ik aan vakantie denk, dan denk ik aan uitslapen, vrijheid, Ferry en rust. Na ja, aan meer dan dit alleen uiteraard, maar dit wel die dingen die ik bij een persreis mis. Het klopt dat je tijdens een persreis hetzelfde doet als een toerist. Maar dan tien keer sneller. Rust kun je dus vergeten! Uitslapen evenmin, want meestal gaat rond 06.00 uur de wekker. Zonder Ferry naast je. Wel met een dag vol vreemden in het vooruitzicht, met wie je gemiddeld 16 uur op een dag doorbrengt. Ter vergelijk: dat is meer tijd dan die ik op een doordeweekse dag met Ferry doorbreng.

Vrijheid om mijn dag in te vullen zoals ik zou willen, is er dan niet, je hebt een heel programma af te lopen. En je concentratie krijgt een ware uitdaging: de hele dag moet je tonnen informatie opzuigen. Waar je thuis nog even een paar dagen na thuiskomst vast plakt aan je vakantie, ga je op persreizen bijna linea recta van Schiphol naar je werk. Jetlag verwerken? Nee, dat is er niet bij. Lees verder

Weet je nog, die hond van de buren, die zo nu en dan bij ons in de tuin springt? Die doet dat nog steeds zo nu en dan. En de ballen vliegen ons tegenwoordig ook al om de oren. Maar als je daar iets van zegt ben je asociaal en een slecht voorbeeld voor de kinderen.

Kan dat, klagen over je buren op het net?

Wel als je de waarheid vertelt toch? De waarheid: we hebben die hond al minstens 12x in de tuin gehad, we hebben er een keer of drie wat over gezegd en er worden beloftes gedaan, maar beter wordt het niet. Dat bakbeest – want hij is echt huge, ook al is hij pas een half jaar – springt nog steeds rustig op onze dure tuinmeubels met onze mooie kussens. Met zijn zandpoten. En dat nu al een keer of 12, minstens… Met in mijn achterhoofd dan ook nog het verhaal van de oud-bewoners die van de week vertelde dat hun vorige hond (weliswaar drie slagen kleiner) ook altijd deze tuin in kwam, ben ik er klaar mee.

Rustig eten?

Maar vandaag was het geen hond die me irriteerde, het was een bal. Terwijl we rustig tapas aan het eten waren – en ik had me er zo op verheugd, maar het werd drastisch verpest – belandde er een bal midden in mijn gezicht. Geen actie van een jochie van een jaar of drie, want de heg is 2,5 meter hoog. Op dat moment denk ik niet: “Laat ik die bal meteen teruggeven”. Nee, dan ben ik er even klaar mee en ga ik rustig eten. Met pijn aan mijn hoofd weliswaar. Lees verder

“Laura, je bent groots in van kleine dingen genieten en dat maakt je een mooi mens”, dat is wat Agaat afgelopen week tegen mij zei op MSN. Of iets van die strekking. Want MSN gesprekken sla ik nooit op. Ik vond het mooi wat ze zei, en stiekem klopt het ook wel een beetje. Al is klagen soms best fijn…

Als ik kijk naar de Laura van drie jaar geleden dan is er veel veranderd. Ik was een oppervlakkig, verwend kreng, heel sec gezien. Ik klaagde snel en oordeelde makkelijk over mensen. Ik gooide geld over de balk en haalde daar mijn geluk uit. Niet dat ik voor de rest ongelukkig was, begrijp me niet verkeerd. Maar ik zag dingen niet. Ik hoorde de vogeltjes niet fluiten en ik zag de lieve gebaren van mensen om me heen niet. Ik nam teveel voor lief! Tegenwoordig is dat anders: ik sta heel bewust stil bij het leven en tel elke dag mijn zegeningen. Klagen doe ik een stuk minder, en oordelen al helemaal niet meer zo snel. In elk geval niet enkel op uiterlijk. Klagende mensen krijg ik jeuk van zelfs. En toch is het af en toe fijn om flink te klagen, dus dat doe ik nu. Vergeef me, Agaat! Lees verder

Spijkerbroeken, jeans, ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik draag ze af hoor, daar niet van, en ik vind ze over het algemeen erg mooi. Alleen de juiste spijkerbroek vinden is zo’n crime.

Kast vol spijkerbroeken?

In mijn ogen zijn spijkerbroeken de beste basiskledingstukken in je kast. Ben je in een stoere bui, dan pak je een (baggy)jeans met gympen. Wil je op de vrouwelijke toer dan pak je die mooie strakke, die zo goed zit om je kont, met je pumps eronder. En een kort colbertje erboven met daaronder een strak truitje. Ideaal! Je zou dus denken dat mijn kast vol hangt met spijkerbroeken. Nou, vergeet het maar…

Precies pas

Waar bij mij truitjes, jurkjes en rokjes in maat M (of 36/38) eigenlijk altijd goed zitten, is het passen van spijkerbroeken niet bepaald een eitje. Na ja, het passen an sich wel. Benen in de pijpen, omhoog trekken en rits/knopen dichtmaken. Maar er één vinden die precies goed zit, dat is bepaald geen eitje. Eentje die niet te strak zit – want dat is zo broeierig bij je kruis en daar kan ik slecht tegen – maar ook niet te wijd. Want dat is weer zo weinig vrouwelijk. Eentje die goed zit om je stevige kont, maar dan niet te wijd zit bij je slanke taille. Eentje die niet 10 cm te lang is aan de onderkant en waarvan de pijpen niet net te ver uitlopen. Eentje die precies je bovenbenen omsluiten en niet je aders afknelt of gigantisch lubbert. Lees verder