“Wat ik voor Valentijnsdag krijg? Mijn vent gaat de voortuin voor me afgraven. Als dat niet het toppunt van romantiek is.” Deze opmerking slingerde ik gisteren de wereld in via diverse sociale media.

Ferry heeft veel, heel veel, ik ben niet voor niets bij hem. Hij is alleen niet bepaald – of bepaald niet – een romanticus. Of hij heeft het heel erg verstopt (en niet teruggevonden bij het uitgraven van de tuin, nee). Valentijn doet hij als a-romanticus ook niet aan: “Commerciële troep”. En daar kan ik het mee doen. Lees verder

Traditiegetrouw keken we thuis op kerstavond All you need is love. Mijn vader en broer zaten er een beetje bij en mijn moeder en ik zaten vooral met zakdoekjes onze tranen te deppen en onze neus te snuiten.

Die traditie heb ik – tot Ferry’s grote ergernis – niet afgeschaft nadat ik uit huis ging. Of we nu kerstavond met of zonder mijn ouders vierden, Robert ten B. mocht niet ontbreken. Deze sucker for romance zat altijd klaar met haar zakdoeken. En dus ook gisteravond, na het kerstdiner met mijn ouders. Lees verder

Er was eens een meisje dat graag (en vaak) zoetsappige kaartjes schreef naar haar vriendje. Het meisje is er nog steeds en ook het vriendje is nog in haar leven. Maar de kaartjes en briefjes? Die zijn verstoten door het digitale tijdperk.

De kaartjes en briefjes zijn bewaard, in een doos in de schuur. Af en toe komen ze boven en moeten meisje en vriendje lachen om wat ze elkaar ooit schreven. Oké, toegegeven: met name wat meisje ooit aan vriendje schreef. Hij is de nuchtere, zij de romantische. Zij schreef 90% van de kaarten vol liefdevolle zinnen en af en toe zelfs een gedicht vanuit het diepst van haar hart.  Lees verder

Hoewel die onromantische vent van mij niets heeft met 25 juni (in de zin van: “Ja, het was ooit de dag dat we samen kwamen, maar is dan die dag zoooo belangrijk?”) zorg ik er wel voor dat we elk jaar wat leuks gaan doen. Vorig jaar zaten we bij toeval in Zweden, nu togen wij naar Brussel.

Had ik eerder geweten wat voor weer het dit weekend zou zijn, dan had ik het denk ik niet geboekt. Hitte, steden en wij: dat gaat niet echt samen. Zo vluchtten we eerder al – getergd door ruim 30 graden – weg uit Stockholm. Maar geboekt is geboekt en dan zouden we maar in de parken gaan zonnen, en zuipen op terrasjes. Hoewel ik niet van alcohol houd…

Parkeerperikelen

Ik zei het al: hitte en wij gaan niet goed samen. Beiden raken we dan geïrriteerd, om kleine dingen en om elkaar. En dat begon goed in Brussel. We parkeerden voor de deur, te vroeg om in te checken. Maar goed, dump je bagage, zet je auto in de garage van het hotel en trek de stad in. Goed plan toch? Maar dit wat ze noemen een ****-hotel dwarsboomde deze plannen met een simpele zin: “Onze parkeergarage is het weekend volgeboekt.” Lees verder

Daar stond hij dan. Voor de voordeur van mijn ouderlijke huis. Hij vroeg niet netjes of hij binnen mocht komen, maar begon me meteen te zoenen (en zoenen kan hij!). Een paar uur later vertrok hij en vanuit de auto stuurde hij een smsje: “Wil je mijn vriendinnetje zijn?”.

Hoewel dit moment vandaag precies negen jaar geleden is, staat het me nog helder voor de geest. Zijn grijze afritsbroek, zijn witte shirt en zijn ‘duikschoentjes’. Zijn haar langer dan dat het nu is, maar wel net zo zongebruind als nu, waardoor zijn lichte ogen des te meer opvielen. Zijn afritsbroek heeft die negen jaar niet overleefd – zijn shirt en duikschoentjes overigens ook niet – maar verder is hij uiterlijk gezien eigenlijk dezelfde jongen gebleven. Nog steeds net zo lekker!

Negen jaar, het is niet niets

Van de week las in een Chinees gezegde: Seeing eachother may be good, living together can be difficult. Zoals in elke relatie hebben wij ook onze slechte momenten gekend, samenwonen was niet altijd koek en ei. Ook wij hebben tegen elkaar getierd, tranen hebben er zeker gevloeid (met name van mijn kant, want ik ben goed in janken), deuren zijn met forse kracht dichtgegooid en ik heb regelmatig de handdoek in de ring willen gooien. Met servies gooien deden we echter niet. En altijd vonden we elkaar weer, want een leven zonder elkaar was toch niet wat we wilden. Hij droogde mijn tranen, ik maakte hem aan het lachen. We deukten het deukje uit en gingen er weer fris tegenaan. Lees verder