Nee, ik ben nog niet thuis. Zondag pas. Maar soms zou ik willen – hoe leuk en mooi het hier ook is – dat het al zondag is. Puur omdat ik Ferry mis.

Op Twitter plaatst hij foto’s van onze zalige tuin. Ik lees mee hoe hij geniet van het klussen in het zonnetje. Ik krijg een smsje van hem dat ‘ie het fijn vindt dat ik het naar mijn zin heb. Helemaal omdat ik vol zenuwen weg ging. Lees verder

Datum: 5 november. Locatie: trein die Amsterdam Centraal binnenrijdt. Zoals gewoonlijk ben ik aan het Twitteren, om mijn tijd door te komen. Passagiers stappen één voor één in. En ineens klap ik 11 jaar terug in de tijd en ben ik weer dat meisje van 17.

Eerste kennismaking

17 was ik toen ik mijn eerste echte vriendje kreeg. Oké, het was het tweede vriendje dat ik mee naar huis nam, maar de eerste ‘dumpte’ me al na drie weken. Vriendje M. zou langer blijven. Lang genoeg om zijn eerste kennismaking met mijn ouders goed te maken. Hij hing namelijk kotsend over de wc (na afloop van mijn verjaardagsfeestje) toen mijn ouders thuiskwamen. Gelukkig zijn mijn ouders ook jong geweest en houden ze zelf ook nog steeds van een drankje. Of twee, of drie, of… Lees verder

Santa Monica, ons laatste eindstation wat betreft hotels. Gisteren besloten we twee nachten in Santa Monica te blijven en vanuit daar LA te bezoeken. Even geen gezeul meer met koffers, even twee relaxte laatste dagen.

Na een later ontbijt dan normaal – we nemen de luxe een uur langer uit te slapen dan tijdens de rest van de vakantie – vertrekken we vanuit Santa Barbara. We nemen de toeristische route om nog even wat meer van deze geweldige plaats te zijn voor we de highway 101 (later overgaand in highway 1) opduiken. De afstand naar Santa Barbara is niet groot, anderhalf uur rijden. En veel stopplekken hebben we ook niet, want het wis wederom grauw. Gelukkig trekt de lucht open naarmate we dichter bij Santa Monica komen. Lees verder

Verjaardagen groots vieren daar doen we niet aan. Nee, we gaan liever met zijn tweeën weg. Onszelf laten verwennen i.p.v. hollen voor je eigen visite. En dus daalden we dit weekend af naar België en een verwenweekend werd het zeker. Ter ere van Ferry’s 34e verjaardag natuurlijk!

Benauwd Antwerpen

Onze eerste tussenstop was Antwerpen. Zoals een reisredacteur betaamt had ik netjes alles opgezocht wat ik wilde zien. De Meir met zijn vele winkels. Helaas konden we niet slagen: van de schoenen die Ferry leuk vond was het enige paar in zijn maat beschadigd. De Jodenbuurt was uitgestorven, geen fotogenieke Jood voor op de foto. Terwijl we op een terrasje aan een veel te dure tosti zaten, kwam er opeens regen uit de lucht vallen. Lees verder

Ik ben een drammer, ik weet wat ik wil en als ik iets wil, dan ook graag meteen. Toen ik dus onlangs de macrolens van een vriendin had geprobeerd, was ik overstag. Dat wilde ik ook! Maar daar hing wel een prijskaartje aan… Even sparen dus!

Dat even bleek heel even te zijn. Nu Ferry meer banen heeft, verdient hij af en toe wat extra bij en bij onderbezetting werkt hij af en toe over. Een paar keer zei hij al “Ik moet toch ergens je lens van kunnen betalen”… Inmiddels had hij zoveel diensten gedraaid en ik had salarisverhoging gekregen. Tijd dus om mij in het zonnetje te zetten! Lees verder