Ook ik denk vandaag heus wel aan de afschuwelijke gebeurtenissen in New York negen jaar geleden. Al is het alleen maar omdat je er door de media niet om heen kunt. Maar meer dan dat denk ik vandaag aan mijn lieve Libelle-collega S.
Lief & leed
Op een redactie als Libelle word je, hoe kan het ook anders, alleen maar omringd door vrouwen. In mijn Libelle-tijd (2002-2007) was er slechts één man, de lucky marketingmanager. De Libelle-clan deelde in veel gevallen lief en leed met elkaar. Minimaal 10 zwangeren per jaar betekende minimaal 10 babyshowers bijvoorbeeld. Met soms heel bijzondere, zoals die van E. Die na lang wachten op de redactie hoorde dat ze haar eerste adoptiekind kreeg toegewezen. Weken leefden we ook mee met collega M. die met 25/26 weken beviel van haar eerste zoon. Na lang vechten nam ze een gezond kind mee uit het ziekenhuis.
Slecht nieuws-gesprek
Maar bij lief en leed delen horen ook de minder leuke, en zelfs heel verdrietige, dingen. Ik herinner me nog zo goed die dinsdagmorgen dat we bij elkaar werden geroepen in de ‘lounge’. Waar een ontdane hoofdredacteur en een huilende redactiemanager ons te woord stonden: “De vriend van S…” Even dacht ik dat hij het gebeld en dat er wat ergs met haar was. Maar nee, hij zelf was dood, uit het leven gestapt. Net terug van een weekendje weg, op de fiets gestapt en nooit meer thuisgekomen. Lees verder
