Als klein meisje zag ik mijn oma vaak. Sinds de dood van opa (1986) kwam ze elke woensdag eten. En op zaterdag ging mijn moeder er vaak heen, met mij in haar kielzog. Mama om haar was op te halen en ik om solitaire te spelen en de Tina te lezen.

Hoe ouder ik word – ja, nog even en ik ben een dertiger – hoe meer jeugdherinneringen er terug lijken te komen. Laatst las ik een tweet van iemand die zich verbaasde dat er om 8.00 uur ‘s morgens als mensen bij de viskraam stonden. Met een glimlach op mijn gezicht dacht ik terug aan de vele vroege zondagmorgens dat we langs de fietscrossbaan stonden en de keren dat Johan K. (de vader van een mede-sporter) verse paling had meegenomen. Het tijdstip? Achterlijk vroeg. Lees verder

Terwijl ik vanmiddag in de trein een mooi telefoongesprek tussen oma en kleindochter opvang, bekruipt me een schuldgevoel. Ik bel mijn oma zelden. Ook niet op dagen dat ik het wel zou willen…

“Heeft u morgen de auto nodig?”, hoor ik het meisje vragen. Ze klinkt jong, echt jong. Maar ze heeft kennelijk een rijbewijs en is dus minimaal 18. Ze wil graag de auto van oma lenen, maar oma wil boodschappen doen op vrijdag en vraagt aan kleindochter waarom ze de auto nodig heeft. Voor het werk. Hoewel ik maar een kant van het gesprek mee krijg, is al snel duidelijk dat oma boodschappen plannen heeft, maar die met liefde opzij wil zetten voor haar kleindochter. Lees verder

Soms sta je voor keuzes die moeilijk zijn. Niet overkomelijk, maar wel een innerlijke tweestrijd. Begrafenis of persreis IJsland was er zo één.

Toen Ferry’s oma overleed eind juni, op een maandag, rekende ik op een begrafenis op donderdag of vrijdag. Moet je namelijk niet binnen zoveel dagen begraven worden? Nee, niet meer dus. Tegenwoordig zijn de koelcellen van der mate kwaliteit dat je langer geconserveerd kunt worden. En dus hoorden we twee dagen later dat de uitvaart zou plaats vinden als ik in IJsland zou zitten. Lees verder

Ik ben niet gelovig opgevoed, maar als mijn schoonmoeder belt en zegt dat de sacramenten later die dag door de dominee worden voorgedragen bij Ferry’s oma, dan weet ik genoeg. We gaan afscheid nemen nu het nog kan. Nu ze nog enigszins bij is, want de dosis morfine wordt steeds hoger.

Toch voel ik me raar als we er heen rijden. Oma is op en het is goed, ze mag gaan. Maar hoe neem je afscheid van iemand? Ik weet het niet. Ik heb het namelijk nog nooit gedaan. Toen ik vijf was overleed opa R. Opa R. was al heel lang ziek en lag er slecht bij. Hij wilde niet dat zijn nog jonge kleinkinderen daarmee geconfronteerd werden en we mochten niet meer bij hem op bezoek komen. Opa T. overleed toen ik zeven was. Vrij onverwachts! Ik was nog bij hem langs geweest, maar dat was een vrolijk bezoek. Het hartinfarct had hem er niet ondergekregen en na het weekend zou hij naar huis mogen. Tot hij instortte die vrijdag… Lees verder

“Ze is helemaal op”, zeiden we zaterdag tegen elkaar toen we het ziekenhuis verlieten. Lichamelijk gezien was Ferry’s oma (92) geen stuiver meer waard, bleek na ons bezoek. Haar koppie, daar zou ze het misschien nog mee redden.

Oma’s wilskracht

Het is een mooie leeftijd: 92. En ik teken ervoor. Mits ik niet hoef te lijden en nog wel normaal kan leven. Ferry’s oma heeft geleefd, hoewel ze ook heel wat slechte tijden heeft gehad. De laatste jaren bracht ze heel wat bezoekjes aan het ziekenhuis. Regelmatig vroeg je je af: “Hoe lang houdt ze het vol?” Maar haar wilskracht en het feit dat ze nog zo pienter – soms té pienter – was, maakte dat ze er altijd weer bovenop kwam.

Meer dan een gebroken heup

Afgelopen week zakte ze door haar benen en viel. Onfortuinlijk. Een gebroken heup. En als je dan alleen bent en je alarmknop niet om hebt… Ferry’s oma is niet graag mensen tot last en nadat ze ooit per ongeluk in haar slaap de alarmdienst had opgepiept door het knopje in te drukken, droeg ze hem niet graag bij zich. Maar nu was ze gevallen en kon geen kant meer op. Ze werd bijna twee dagen later gevonden. Lees verder