Ik ben niet gelovig opgevoed, maar als mijn schoonmoeder belt en zegt dat de sacramenten later die dag door de dominee worden voorgedragen bij Ferry’s oma, dan weet ik genoeg. We gaan afscheid nemen nu het nog kan. Nu ze nog enigszins bij is, want de dosis morfine wordt steeds hoger.

Toch voel ik me raar als we er heen rijden. Oma is op en het is goed, ze mag gaan. Maar hoe neem je afscheid van iemand? Ik weet het niet. Ik heb het namelijk nog nooit gedaan. Toen ik vijf was overleed opa R. Opa R. was al heel lang ziek en lag er slecht bij. Hij wilde niet dat zijn nog jonge kleinkinderen daarmee geconfronteerd werden en we mochten niet meer bij hem op bezoek komen. Opa T. overleed toen ik zeven was. Vrij onverwachts! Ik was nog bij hem langs geweest, maar dat was een vrolijk bezoek. Het hartinfarct had hem er niet ondergekregen en na het weekend zou hij naar huis mogen. Tot hij instortte die vrijdag… Lees verder

“Ze is helemaal op”, zeiden we zaterdag tegen elkaar toen we het ziekenhuis verlieten. Lichamelijk gezien was Ferry’s oma (92) geen stuiver meer waard, bleek na ons bezoek. Haar koppie, daar zou ze het misschien nog mee redden.

Oma’s wilskracht

Het is een mooie leeftijd: 92. En ik teken ervoor. Mits ik niet hoef te lijden en nog wel normaal kan leven. Ferry’s oma heeft geleefd, hoewel ze ook heel wat slechte tijden heeft gehad. De laatste jaren bracht ze heel wat bezoekjes aan het ziekenhuis. Regelmatig vroeg je je af: “Hoe lang houdt ze het vol?” Maar haar wilskracht en het feit dat ze nog zo pienter – soms té pienter – was, maakte dat ze er altijd weer bovenop kwam.

Meer dan een gebroken heup

Afgelopen week zakte ze door haar benen en viel. Onfortuinlijk. Een gebroken heup. En als je dan alleen bent en je alarmknop niet om hebt… Ferry’s oma is niet graag mensen tot last en nadat ze ooit per ongeluk in haar slaap de alarmdienst had opgepiept door het knopje in te drukken, droeg ze hem niet graag bij zich. Maar nu was ze gevallen en kon geen kant meer op. Ze werd bijna twee dagen later gevonden. Lees verder

Sinds het overlijden van mijn opa’s (in respectievelijk 1986 en 1988) kwamen de oma’s elke woensdag bij ons eten. Oma Roest (mijn moeders moeder) kwam vaak al ’s middags en oma Jannie sloot na 18.00 uur aan. Dat oma Roest vroeger kwam, was ik niet altijd even blij mee, zeker niet in mijn puberteit…

Waarom?

Oma Roest had een eigen huissleutel en daar maakte ze dankbaar gebruik van. Het kon dus maar zo gebeuren dat ik boven de muziek aan had, vrolijk naar beneden rende en onverwacht oma tegen het lijf liep. Dat voelde dan als een indringster, terwijl het toch gewoon echt oma was. Ook kon oma zich heel goed bemoeien met broerlief en mij, vooral als we ruzie hadden. Terwijl ik dan dacht “Je bent mijn moeder toch niet?”

Kleine kuikentjes

Liever ging ik gewoon vrijwillig mee op zaterdagmiddag, waarna ik zelf zin had. In oma’s huis patience spelen, of solitair. Of de Tina lezen. Daarbij een zakje chips en wat frisdrank. Al was het wel aan te raden eerst even op de verpakking te kijken, want oma lette nooit op de houdbaarheidsdatum. Lees verder