Als je dan toch een videocamera hebt, dien je er ook gebruik van te maken. En dus nam ik onze HD-camera mee naar Rome. Een kort filmpje, maar wel leuk voor het gevoel. Enjoy! Lees verder

Gisterenavond was ik om 22.00 uur thuis. Gebroken, ziek, moe, maar enthousiast over de stad. Hoe ik me nu voel? Nog steeds hetzelfde.

Ziek

Voor ik wegging werd ik al verkouden. In het vliegtuig had ik last van mijn oren, en dat heb ik anders nooit. Na dag 2 gloeide ik en in eerste instantie weet ik dat aan de zon, maar het ging maar niet weg. Zelfs nog niet gisteren op weg naar de luchthaven. In het vliegtuig was het benauwd, en dat werkte ook niet mee. Ik moet het nu officieel toegeven: ik heb koorts! Lees verder

En toen hadden we nog maar een paar uurtjes en nog het een en ander op de planning staan: de Sixtijnse kapel, Villa Borghese, Kapucijner Crypte en nog even zonnen op de Spaanse trappen. Zou het ons allemaal lukken?

Lange rijen

Nee dus! Bij de Sixtijnse kapel was een rij van hier tot Tokio. Omdat hij hoog op Nathalie’s lijstje stond, liet ik de keuze aan haar. Wilde ze wel in de rij, ging ik mee. Wilde ze niet, was het ook goed. Ze besloot dat het wel een volgende keer kon, ze zou toch nog een keer terugkomen. Dus op naar Villa Borghese.

Het Vondelpark van Rome

Via een trap omhoog – mennn daar hadden mijn kuiten geen zin in – kwamen we in Villa Borghese. Veel zon, een geweldig uitzicht over de stad en heel erg relaxte mensen. Leuke standjes waar je even wat kon drinken, een draaimolen voor de kids en hier en daar een muzikant. En vooral veel gras om op te liggen! Lees verder

Oké, bij sluiting op zondag besloten we op maandag naar Vaticaanstad te gaan. De Sint Pietersbasiliek en de Sixtijnse kapel stonden op de planning. Om drukte te vermijden stonden we dan ook om 09.00 uur op straat. En gelukkig viel de rij voor de basiliek enorm mee.

Eenmaal binnen…

… konden we alleen maar oh- en ah-en. Wat een mooie basiliek! En wat een stijve nek krijg je van dat schitterende plafond. Een plafond dat een stijve nek overigens meer dan waard is. Wow, wow, en nog eens wat!

Maar hoe leg ik dat nou mooi vast?

Ik besloot sowieso van lens te wisselen, met mijn 12 mm lens zou het echt indrukwekkend zijn. Want je ziet dan 30% meer op de foto dan wat het menselijke oog ziet. Maar statieven zijn daar niet toegestaan – en mijne zat ook al in de koffer – en het was er donker. Opeens had ik de oplossing: camera op de grond en zelfontspanner. Dan is de grond mijn statief en kan het plafond mooi vastgelegd worden. Al snel bleek het een goed idee, en zorgde ik dat de ruimte om mijn camera vrij was. Dat lukte aardig, want iedereen vond het interessant om te zien.

Na-aperij

Nog leuker werd het toen mensen dachten: “He, dat kan ik ook!”. Ja, je kan inderdaad je compactcamera ook op de grond leggen. Maar mensen, dat heeft geen nut als je geen sluitertijd kunt instellen. Lees verder

Ik blijf het waanzinnig vinden: fotograferen op een begraafplaats. En van de week lag er ook een op de route: vanaf het Colosseum zouden we via de thermale baden richting de Acattolica begraafplaats gaan. Een niet-katholieke begraafplaats waar sinds 1738 heel wat mensen zijn begraven, waaronder enkele beroemdheden.

Thermale baden

Maar eerst gingen we naar de thermale baden, de voorganger van de sauna. De Thermen van Caracalla zijn gesticht in 217 en in gebruik geweest tot 546. Deze baden boden plaats aan meer dan 2.000 mensen en het was een soort ontmoetingsplaats. Nu zijn er slechts ruïnes, die in het zonlicht mooi tot zijn recht komen. We hebben ons hier dan ook even vermaakt en ook nog even gezond in het gras. Maar toen de zon achter de wolken schuil ging, was het tijd voor de volgende stop…

Even zoeken

Op naar de begraafplaats. Een groot omheind gebied en welke kant zal je dan pakken: links of rechts. Wij deden links, al bleek rechts drie keer sneller te zijn. Het duurde dus een half uur voordat we de ingang hadden gevonden en toen bleek hij dicht te zijn. Lees verder