Verbleven we de laatste jaren veelal in luxe oorden, waar we werden overspoeld met aandacht en service (en veel toeristen) dit jaar was het tijd voor wat anders. Authentiek, kleinschalig.
We boekten een reis via Eliza was Here, een touroperator die bekend staat om bovenstaande woorden. Weg van de toeristische hangplekken. Op naar Portugal en dan niet de Algarve, maar 40 km onder Lissabon. In het plaatsje Setubal, dat TomTom nog niet helemaal in kaart heeft gebracht. Het was vrijdagavond dus even zoeken naar ons verblijf, dat hoog op een berg even buiten het stadscentrum ligt. Een donker pad bracht ons naar de eindbestemming. Ik zag de bekende frons tussen Ferry’s ogen en dacht: “Wat doe ik deze jongen aan, waar breng ik hem in Godsnaam heen?” (want ja, ik boek de reis altijd en Fer vertrouwt blindelings op mij)
Nu zijn we een halve week verder en we zijn gecharmeerd van de rust. En van ons twee kamer-appartement met blauwe houten balken aan het plafond. Van de gietijzeren stoeltjes op ons privé terras. Van de lekkere broodjes die elke ochtend om negen uur aan de deur worden gehangen en de koelkast die voor ontbijt wordt aangevuld. Van de kleine kneuterige badkamer met de houten deurtjes. Van het zwembad dat haast een privé-zwembad lijkt en vanwaar je een geweldig uitzicht hebt. Van de huishonden die rustig naar binnen komen lopen en je gigantisch laten schrikken terwijl ze je droevig aankijken.
Het moeten is weg. Ik wil ook niets. Ik wil ademen, frisse lucht. Ik wil zonnen en bruin thuis komen. En ik wil eten, bij dat lekkere restaurantje aan de haven (dat overdag niet zo ver blijkt te zijn als we op de avond van aankomst dachten). Daar waar Ferry de vis vers uit de vitrine krijgt. Van dorado tot nog levende krab. Voor een prijs waar je om lacht.
Ik wil voor de verandering eens niet 1001 dorpjes zien. Ik kom thuis met weinig beeldmateriaal, want heb totaal geen zin om te fotograferen. Dat heb ik genoeg gedaan het afgelopen jaar.
Het is vakantie. Genieten in Portugal. Mag de tijd even stil blijven staan?
