Het tijdsverschil, mijn niet überfitte status, de zon, het vele doen: het hakt erin na zo’n dag. Na twee uurtjes rustpauze hebben we moeite om nog van ons bed te komen. Maar… gegeten moet er worden, en dus slepen we ons eruit.

Met de shuttlebus

Ons hotel ligt enigszins uit het centrum. Sterker nog, het ligt tegen de slechte wijken aan, vol daklozen. Eerlijk is eerlijk, alles dichterbij de pier is godsgruwelijk duur. En op het plaatje leek het niet zo ver weg. Maar daarbij had ik natuurlijk geen rekening gehouden met de heuvels… Gelukkig biedt het hotel ons een gratis shuttlebus, die ons vanavond naar Pier 39 zal brengen. Daar moeten we toch wel ergens lekker kunnen eten? Lees verder

Voelde ik me zaterdag en zondag nog zwaar K*T, vandaag heb ik mijn stoutste verwachtingen overtroffen. Huur een fiets, ga naar de Golden Gate Bridge en je zal zien: het kost flink wat energie en adem. Maar ik liet me niet tegenhouden door een ‘verkoudheidje’.

Fietsje huren

De Golden Gate Bridge is best lang en te voet is dat best een eind. Nee, er was ons aangeraden dat per fiets te doen. Oké, op naar de fietsverhuur bij Pier 39. Even een testrit maken. Ze willen wel zien dat je kunt fietsen, maar hé, we komen wel uit Nederland! Na de proefrit stappen we op de fiets en wagen ons met de hippe mountainbike het verkeer in.

Heuveltje op

Het lachen vergaat me even bij het eerste heuveltje. Zeker als mijn versnelling te zwaar staat en ik nog niet door heb hoe ze werken. Ik stap af en ga te voet verder. Ferry wacht geduldig bovenaan terwijl ik mijn eerste hoestbui weg drink met een beetje water. We vervolgen onze weg en dan spot Ferry een brandweerauto. Vlug wil hij er heen, zonder die auto van rechts te zien. Dat gaat maar net goed! Mama Laura geeft natuurlijk wel aan dat ze hem graag heel mee naar huis neemt, dus brandweerwagen of niet, lekker rustig aan. Na de nodige foto’s rijden we verder, wetende dat ons nog een klim te wachten staat. Want in de verte, verhuld achter mist, zien we hoe hoog de brug is. En wij zijn toch echt nog een stukje lager… Lees verder

Na een ontbijt op het dakterras op de achtste verdieping van het hotel – Ferry spotte vanaf hier de eerste brandweerauto van de vakantie – doken we de stad. San Francisco ontdekken. En dat deden we goed!

Te voet

Ik moest en zou naar Fisherman’s Wharf, daar waar al die zeeleeuwen zich verzamelen. Maar goed, dat was nog best een eindje van het hotel (ik had wel dichterbij gezocht voor we vertrokken, maar damn, wat waren die hotels duur zeg). Tal van mogelijkheden om er te komen: taxi, shuttle bus vanaf het hotel of een cable bus. Wij besloten daar helemaal vanaf te wijken en te gaan lopen. Zo zie je het meest en dat wil de fotografe in me graag.

Onderweg

Via Union Square staken we Stockton Street over. Via Chinatown zouden we dan bij Fisherman’s Wharf uitkomen. Chinatown hebben we gemist toen we in New York waren en dus deden we het hier over. Wat een geweldige wijk, en wat krioelt het daar van de mensen. En werkelijk alles kun je er kopen! Na Chinatown liepen we door naar het Noorden en voor we het wisten waren we bij de pier. Minder ver lopen dan we hadden verwacht. En vooral: minder heuvels dan verwacht. Onze voeten werden nog even bespaard!

Beestenboel

Ga op het geluid en de stank af als je aankomt bij de pier en je vindt de zeeleeuwen vanzelf. Ik heb ze niet geteld, maar het moeten er echt meer dan 300 zijn geweest. Alle opgestapeld op een kluitje op drijvende vlotten. Lees verder

07.00 uur plaatselijke tijd – 16.00 uur bij jullie dus – ontwaak ik uit een diepe slaap. He, ik ben toch nog in slaap gevallen en he, die kriebel in mijn keel is afgenomen!

Ik loop naar de wc. Yes, de rode vlek op mijn borst is weg. Ik zal gisteren wel jeuk hebben gehad ofzo. Als ik hoest, klinkt het al een stuk aangenamer. De spierpijn in mijn buik is er nog steeds, maar dan hoef ik me niet druk te maken of ik wel voldoende sport, denk ik maar. Lees verder

En daar sta je dan: op Amerikaanse grond. Op naar de douane. Wat me doet denken aan de eerste keer Amerika: New York in 2007. Waarbij we niet samen door de douane mochten, omdat we niet getrouwd zijn.

Aardige beambte

Ook dit keer krijgen we de vraag of we getrouwd zijn, maar omdat we samenwonen mogen we toch samen door de ondervraging, de foto en de vele vingerafdrukken heen. Wat onze reden is van een bezoek? Een roadtrip! Enthousiast wordt er gereageerd en gevraagd waar we allemaal heen gaan. Voor we het weten zijn we door de poortjes, met alle stempels die we nodig hebben. Daarbuiten liggen de tassen al op ons te wachten. Weer een zorg minder: controlfreak was er van overtuigd dat dit mis zou gaan op Londen Heathrow. Lees verder