Toegegeven: ik jank snel. Zo snel dat Ferry het af en toe niet eens serieus meer neemt. En kan ik het hem kwalijk nemen? Nee, niet in alle gevallen. Tranen stromen soms wel erg makkelijk en zonder enige echte aanleiding uit mijn ooghoeken.

Ferry werkte nog bij La Place (vorige eeuw dus), ik woonde nog thuis, maar was in de weekenden vaker bij hem dan bij mijn ouders. Op een willekeurige vrijdagavond kwam Ferry rond 20.30 uur thuis. Nog amper kennisgemaakt met het feit dat ik echt echt makkelijk huil. En daar lag ik, huilend op de bank.
- Ferry: “Wat is er? Waarom huil je?”
- Laura: “Omdat Henny dood is.” Lees verder

Je was er voor me, altijd. Vier, vijf jaar lang? Ik weet het niet meer, maar het voelde als een mensenleven. Je was mijn broer niet, maar op een dag bombardeerde je me tot je kleine zusje en zou jij mijn grote broer zijn.

Ik keek tegen je op. Jouw altijd wijze raad, jouw heldere inzicht, die mijn emo-persoontje naar haar ratio liet kijken. Die een tikkende tijdbom in mij langzaam stop zette. Die mij een spiegel voorhield op het juiste moment. Die mij opvrolijkte met lieve mailtjes, die elke keer een glimlach op mijn gezicht lieten verschijnen. Een van deze vele mailtjes kwam ik vandaag tegen bij het opruimen van mijn mailbox:
Lees verder

Zo’n laatste dag van het jaar, het blijft apart. Over een paar uur verlaten we 2009 en begint 2010. Gedag zeggen tegen 2009: aan de ene kant doe ik het met liefde, aan de andere kant bracht het me veel goed. Wil ik dat wel gedag zeggen?

Of ik heb gewerkt vandaag? Ik was aanwezig en daarmee is alles gezegd. Van de normaal 300 aanwezigen in het pand, waren het er nu misschien 50. En op onze etage was het uitgestorven. Zo uitgestorven dat ik er haast down van werd en er niets uit mijn handen kwam. Om 15.00 uur verliet ik dan ook met toestemming van de baas het pand.

Tienerherinneringen

Lopend van het station naar huis, zo’n uur later, snoof ik de geur van vuurwerk op. In een keer was ik weer die tiener. Lees verder

Soms heb je van die momenten dat je heel graag iemands pijn overneemt. Dat je de zorgen voor iemand wilt wegblazen. Dat moment had ik gisteren, toen mijn nichtje Kirsten (14 jaar) vertelde dat ze aan de Prednison moet.

Toen ze nog klein was…

Ik was 13 toen Kirsten werd geboren. Ik zie hier als klein mormeltje nog in mijn armen liggen, wat was ik – de grote nicht – trots. Toen ze een jaar of vier was, kwam ze op een verjaardag naar me toe. Ze wilde dezelfde make-up als ik. Ik nam haar mee naar boven, en deed haar – met goedkeuring van haar ouders uiteraard – wat make-up. Je kunt je voorstellen dat het daarna elke verjaardag raak was. Inmiddels is het niet meer nodig: Kirsten kan beter met make-up om gaan dan ik. En ook haar kledingsmaak is niet verkeerd. Het is echt een dametje geworden. Al heeft ze natuurlijk als 14-jarig meisje ook zo haar echte pubermomenten… Lees verder

Het kan me ontroeren: een oud vrouwtje en mannetje die samen over straat lopen, duidelijk genieten van elkaar. Het kan me verdriet doen: een oud vrouwtje of mannetje die door de dood van haar partner alleen achterblijft en wegkwijnt. Vandaag ontroerde de onderbuurman me: alleen, maar totaal niet wegkwijnend.

De onderbuurman

Al 87 jaar – ja, ik was zo onbeleefd dat te vragen – en sinds negen jaar alleen. Na een samenzijn van meer dan 60 jaar overleed zijn vrouw vlak voor kerst in haar slaap. Een hersenbloeding. Vlak daarvoor was hij ook al zijn oudste zoon kwijtgeraakt. Gelukkig voor deze man heeft hij nog vijf kinderen en een stapel aan kleinkinderen (met aanhang) en inmiddels ook zes achterkleinkinderen. Hij geniet! Lees verder