Huh, wat? Je zult ongetwijfeld hebben gedacht ‘Waar slaat die blogtitel op?’. En begrijpelijk. Alleen mijn ouders, oma en broer zullen dit snappen. Want dit was een uitdrukking van opa Teus. Dit zei hij altijd als je vroeg hoe laat het was. En Nero, dat was de herdershond waar hij zo dol op was.

1989

Eind januari: opa krijgt een hartinfarct en wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Huilend snik ik tegen mijn ouders dat opa doodgaat. Ze stellen me gerust, opa heeft het overleefd en wordt weer de oude. En dat lijkt er ook op, en nog even en hij mag weer uit het ziekenhuis. Toch ben ik er niet op gerust, ik wil per se mee naar het ziekenhuis. Mijn ouders laten het toe en op woensdagavond zit ik aan bed bij een vrolijke opa. Op maandag mag hij weer naar huis. Tot die bewuste vrijdag… Lees verder

Het jaar is amper een paar uur oud, en mevrouw blogaholic (ja, ik dus!) poept er al weer een blog uit. Net ondanks de mist en gladheid veilig thuisgekomen. Maar Ferry is nog aan het werk, dus kan ik net zo goed van de gelegenheid gebruiken en iedereen een gelukkig nieuwjaar wensen…

Bij deze wens ik dus iedereen een geweldig, gezellig, gezond en bovenal liefdevol jaar toe. En buiten dat heb ik natuurlijk specifieke wensen. Voor mezelf, maar ook voor de mensen om me heen! Lees je mee?
Lees verder

Elk jaar zeg ik “Dit gaat mijn jaar worden” en elke keer is het dat dan net niet. Doordat je zelf niet lekker in je vel zit, door gedoe op je werk. Er is altijd wat! Maar toch ben ik niet ontevreden over een leerzaam 2008. Een korte terugblik!

… een tijd van zelfreflectie

Het belangrijkste eerst zullen we maar zeggen! Soms sta je op een punt in je leven dat je vanaf boven naar jezelf kijkt en denkt “Ben ik dat?” en “Wil ik dit wel?”. Dat overkwam mij. En niet dat ik nu ongelukkig met mezelf was, maar er waren wel dingen die ik wilde aanpakken. Dingen die me in een later stadium ongelukkig hadden kunnen maken. Aanpakken dus, en nog beter: volhouden! Lees verder

Ik nam de trein van Lelylaan naar Hoofddorp. Op Schiphol stapt er een man in, die me bij het betreden van de coupé direct aankijkt. Casper, schoot er door mijn hoofd. En één seconde later: dat kan helemaal niet, Casper is dood. Het was gewoon iemand die, erg sterk, op hem leek…

Mijn grote voorbeeld

Casper, mijn grote neef, drie jaar ouder, stoer. De zoon van mijn moeders zus. Met hem (en zijn eveneens stoere vrienden) keek ik voor het eerst van mijn leven Jaws. Vond ik het eng dan kroop ik tegen hem aan, veilig. Met hem ging ik schaatsen op ijs dat eigenlijk veel te dun was. En ik was diegene die als eerst wist dat hij rookte, hij nam mij in vertrouwen. En dat maakte dat ik me bijzonder voelde als zijn kleine nichtje. En hij? Hij was mijn grote voorbeeld. Lees verder

Sinds het overlijden van mijn opa’s (in respectievelijk 1986 en 1988) kwamen de oma’s elke woensdag bij ons eten. Oma Roest (mijn moeders moeder) kwam vaak al ’s middags en oma Jannie sloot na 18.00 uur aan. Dat oma Roest vroeger kwam, was ik niet altijd even blij mee, zeker niet in mijn puberteit…

Waarom?

Oma Roest had een eigen huissleutel en daar maakte ze dankbaar gebruik van. Het kon dus maar zo gebeuren dat ik boven de muziek aan had, vrolijk naar beneden rende en onverwacht oma tegen het lijf liep. Dat voelde dan als een indringster, terwijl het toch gewoon echt oma was. Ook kon oma zich heel goed bemoeien met broerlief en mij, vooral als we ruzie hadden. Terwijl ik dan dacht “Je bent mijn moeder toch niet?”

Kleine kuikentjes

Liever ging ik gewoon vrijwillig mee op zaterdagmiddag, waarna ik zelf zin had. In oma’s huis patience spelen, of solitair. Of de Tina lezen. Daarbij een zakje chips en wat frisdrank. Al was het wel aan te raden eerst even op de verpakking te kijken, want oma lette nooit op de houdbaarheidsdatum. Lees verder