Ik had de perfecte naam voor deze blogpost, een zin die ik Ferry gisteren om zijn oren smeet. Maar helaas, ik vergat de zin. Heb er uren over liggen piekeren in bed. Niet gevonden, dan maar een logje zonder naam.

Zwanger?

“Ik ben aangekomen”, zei ik laatst tegen vriendin D. Verwonderd keek ze me aan: “Waar dan?”. “Mijn buik”, zei ik, “De plek waar het altijd gaat zitten”. Een logische verklaring had ik niet echt. Misschien meer gaan eten door stress? “Ben je niet zwanger?”, vroeg ze. Ik keek haar aan. Nee, mijn borsten waren niet gevoelig, het was duidelijk een vetbuikje en misselijk was ik ook nog niet geweest. “Zou wat zijn”, zei ik tegen haar, “Dan ben ik misschien al een maand of drie zwanger.” Want door al mijn reizen – en het feit dat ik me echt beroerd voel als ik ongesteld ben – had ik de pil al even doorgeslikt. Lees verder