Als je zo ver weg bent van thuis, je dagen helemaal gevuld zijn, je last hebt van vermoeidheid, je op pad bent met vreemden en het even niet mee zit, dan kan het zijn dat het allemaal teveel is. En als emotioneel kippetje als ik, is het dan niet raar dat je even in janken uitbarst. Daar zat ik dan op de houten vloer van mijn lodge, met mijn rug tegen de muur. Dikke tranen over mijn wangen.

1001 grapjes

Ik weet het: ik ben een slechte eter. Ik lust weinig, ik kan bepaalde dingen niet hebben vanwege mijn darmen en die combi maakt dat ik – als een van de weinigen – altijd afval op vakantie. Persreizen zijn een ware test voor me, want ik mag niet zelf bepalen waar ik eet, en moet maar kijken wat er op mijn bord komt. En dan ga je weliswaar naar de bananenrepubliek, wat ik dan wel weer lust, maar ze serveren vooral dingen die ik niet lust. Weinig gegeten dus die week. Mijn resigenoten vonden dat erg interessant en bovendien vermakelijk. En geloof me: ik kan best wat grapjes hebben, maar elke lunch was ik het ‘slachtoffer’… Lees verder

Mijn iPhone zit aan mijn hand gekleeft, mijn laptop sleep ik elke dag mee in de trein. Ik ben een echte 2.0-chick en het liefst 24 uur per dag online. Maar in de binnenlandse Surinaamse dorpen die we aan zouden doen, zou dat niet mogelijk zijn. Afkicken dus voor me! Eenmaal aangekomen in Paramaribo bleek het nog erger…

In het jungleoord waar we de eerste twee nachten verbleven, was alleen radiocontact mogelijk. Dat betekende dus ook helemaal geen contact met Ferry. Slik! Toch sloeg ik me er kranig doorheen. Ik gooide mijn iPhone onder in mijn tas (in de lodge die niet op slot kon, maar dat was allemaal veilig) en keek er niet meer naar om. Lees verder

Dat mijn hart ligt bij het fotograferen van mensen werd me ook deze reis weer duidelijk. Tijdens het inladen van mijn foto’s na thuiskomst overheersten de foto’s met hoofden. En wat wil je? Surinamers zijn (over het algemeen) goedlachse en fotogenieke mensen. En de kindjes zijn vertederend in het kwadraat. Zo ook Mafaella.

Donderdagmiddag bezochten we per korjaal drie dorpjes aan de Gran Rio. Hier zouden we zien hoe de Saramaccanen echt leefden. En dat zagen we ook echt, in tegenstelling tot in Palumeu. Rennende kinderen, spelende kinderen, kaartende diners, oma’s die de was deden, bewoners die elkaars haar deden. Leven!

En hier viel mijn blik op Mafaella. Een klein meisje met een mooi wit shirtje dat de camera maar bijster interessant vond. Hoewel ze geen Nederlands sprak – dat leren ze pas op school en gezien haar leeftijd, ze is 3 jaar, gaat ze nog niet naar school – verstond ze me wel. De ene plaat na de andere schoot ik van haar, terwijl ze ‘kiekeboe’ speelde. Na elke foto wilde ze hem bekijken en ze trok me aan mijn hand mee naar haar moeder om hem te showen.

Ik werd verliefd. Op Mafaella. Op het jongetje bij de luchthaven. En ik werd nog meer geconfronteerd met mijn passie om mensen te fotograferen.

Wassende (kleurrijke) vrouwen in de rivier. Mijn camera klikt een eind weg. En dan wordt het beeld zwart. Mijn ergste nachtmerrie (weer een kapotte camera) speelt zich voor mijn ogen af. Ik ga naar boven, naar de eetruimte. Alles testen. Niets wil, mijn camera heeft het loodje gelegd. Strontchagrijnig vertel ik het tegen Nootje, onze gids.

Vocht onttrekken

Zorgzaam als hij altijd is, baalt hij met me mee. Hij verontschuldigt zich, de ochtendboottocht (die overigens geweldig was!) is waarschijnlijk te vochtig geweest (maar waarom heeft de rest er dan geen last van?). Wel heeft hij een oplossing: gewoon even een paar uur in rijst leggen. In rijst? “Ja, dat onttrekt vocht.” Chagrijnig en sceptisch als ik ben, geloof ik er niet in. Maar goed, ding is toch al kapot, dus probeer maar. Lees verder

Tijdens onze reis naar Suriname verbleven we vijf dagen in het binnenland. Makkelijker uitgelegd als jungle. We verbleven op twee plekken, elk twee nachten. Van maandag t/m woensdag in Palumeu en van woensdag t/m vrijdag in Awarradam.

Beide plaatjes waren per vliegtuig te bereiken en voor Awarradam had je ook nog een korjaal nodig. Ik was heel benieuwd naar beide dorpjes en met name naar het verschil. Jungle is toch jungle?

Palumeu

Van de twee dorpjes is Palumeu het meest zuidelijk gelegen. Vanaf het vliegveld waren we circa 75 minuten onderweg om alvorens te landen op de landingsbaan van gras. Je landt bij het vakantieoord waar we verbleven en even verderop vind je het dorpje. Op het oord mag je de Indianen (en hun kinderen) gewoon fotograferen zonder te vragen. Zij zijn allang blij dat ze door het toerisme brood op de plank hebben. In het dorpje moet je netjes toestemming vragen. Lees verder