“Er zijn ergere dingen”, “Het is maar een spelletje”. Allemaal dooddoeners waar de gemiddelde Nederlander gisteren niets mee kon. En toch he, het is wel de waarheid. Er is namelijk geen ramp gebeurd en we zijn wel mooi tweede geworden.

Gisteravond zat Nederland er klaar voor: de WK-finale waarin Nederland voor het eerst van mijn leven wereldkampioen kon worden. De straten waren uitgestorven. Hopend op de finale die we zouden gaan winnen. Met de nadruk op we. Viel dat even in duigen! Jammer vond ik het, zeker jammer.

Gefrustreerd volk

Maar nog ‘jammerder’ vond ik de leuzen die kort daarna via Hyves en Twitter werden verspreidt. De scheidsrechter moest bijvoorbeeld dood. Ja, hij had een corner moeten geven, en ja, die actie vóór het doelpunt was buitenspel, maar dat had de man aan de zijlijn moeten zien. De man floot snel, maar verdiende de Jong niet gewoon rood? En was Nederland ook niet erg fel in zijn overtredingen? De Spanjaarden speelden naar mijn idee meer fair, en dat ondanks hun Zuid-Europese temperament. En Robben was natuurlijk ook de boosdoener. Die lul had hem er in moeten schieten. Sorry, die lul? Lees verder

Vanmorgen bracht ik een bezoekje aan de tandarts. En hoe leuk die nieuwe tandarts ook is, hoe vriendelijk en hoe joviaal, ik ga er toch nog steeds niet heen voor de lol. Nog steeds had ik last van die ene kies. Na ja, die ene. Ik wist nog steeds niet welke.

Ik hoor je zuchten: “Je gaat zeker weer op reis he?”. Ja, ik ga weer op reis en de vaste bezoeker weet inmiddels dat er dan altijd lichamelijk iets mis met mij is. Twee simpele voorbeelden? Toen we naar de Verenigde Staten gingen, was ik behoorlijk ziek en dacht zelfs aan de Mexicaanse griep. Gevolg: Laura was bang niet toegelaten te worden tot het land. En angst komt bij mij zelden uit, dus ik werd gewoon toegelaten. Toen ik naar Suriname ging (of was het nu Thailand?) had ik een oogontsteking (viraal) en dat kon nog wel erger worden in de loop van de week. Vochtige weer hielp mij echter en binnen no-time was het weg. En nu, nu ik naar IJsland ga? Nu heb ik dus iets aan mijn gebit.

“Wat zie je er lekker zomers uit”

Dat waren de woorden van de leuke tandarts toen ik binnenkom en hem netjes – ik ben toch nog enigszins opgevoed – een hand gaf. Nee, ik had me niet speciaal aangekleed voor de tandarts. Als de mussen bijna van het dak vallen, kun je alleen maar kledingstukken aan die zo weinig mogelijk bedekken toch? Lees verder

Na de leuke collectant kwam er vandaag een vriendelijke, nieuwe tandarts in mijn leven. Al heb je aan vriendelijkheid natuurlijk niet genoeg. De vraag is of tandarts Martijn zijn vak goed uitoefent. Het feit dat ik nu aan de pijnstillers zit, doet me echter twijfelen.

Tandartsen verdienen goed aan mij: ik heb een dramagebit. Makkelijk maak ik ze het echter niet: mijn mondopening is inimini-klein. Geen tandarts die daar mee om kan gaan, behalve tandarts Willem, bij wie ik al mijn hele leven loop. Ooit heb ik een keer een andere tandarts gehad. Ik ging weg met gescheurde mondhoeken. Toen ik ging verhuizen van Huizen naar Almere was er dan ook één ding zeker: tandarts Willem zou ik niet echter laten. Lees verder

Na mijn wortelkanaalbehandeling van een paar weken geleden dacht ik van het gezeur af te zijn. Alleen nog een tijdelijke vulling laten vervangen door een definitieve en Laura was weer zo goed als nieuw. Dacht ik…

Ingezakt

Een aantal weken geleden liep ik met een noodvulling de deur uit. Want “We willen eerst zien dat de klachten weg zijn en dan pas de echte vulling erop zetten.” Prima! De noodvulling kon wel enigszins afslijten en inzakken, maar dat was geen probleem. Inzakken deed hij, behoorlijk. Maar het deed geen pijn, dus Laura belde de tandarts niet en liep maandag vrolijk naar binnen… Lees verder

Met knikkende knieën en klotsende oksels ging ik in de tandartsstoel zitten. Ik zette me schrap, want er kwam een wortelkanaalbehandeling aan. En ik ben al niet dol op de tandarts.

Uitgescheurde mondhoeken

Ja, het is een lieve man, maar heb ik gaatjes o.i.d. dan is het altijd een crime. Mijn mond is te klein (ja, echt, al komt er veel herrie uit) en ik ga dus altijd weg met droge en soms zelfs uitgescheurde mondhoeken, hoe lief die man ook doet. En dan nu dit… Lees verder