Op vrijdag deden we niet alleen de Angkor Wat aan, maar ook nog twee andere tempels. Stuk voor stuk indrukwekkend en steeds leuker om te fotograferen ook.

Onderweg van Angkor Wat naar Angkor Thom konden we het niet laten een tussenstop te maken bij een groot meer, waar vissers aan het werk waren. Hoge verwachtingen had ik toen ik er heen liep, maar eigenlijk was al dat bruine water best saai. Maar goed, ik heb in elk geval een mooie koe op de foto kunnen zetten.

Verdwalen in de tempel

Angkor Thom is immens groot, met meerdere tempels. Wij bezochten de Bayon-tempel, die maar liefst 49 torens heeft. Met tussendoor allemaal leuke doorkijkjes en op elke toren gezichten. Big Brother is watching you! Leuk weetje is dat Lees verder

Als we aankomen rijden, zie ik hordes mensen. Blegh toeristen, denk ik nog. Maar nee, hoor, het zijn allemaal Thai, die hun eigen land ontdekken. Oké, stiekem ook toeristen, maar dan wel een stuk fotogenieker.

Ik fleur er – na een korte nacht, en dus chagrijnig – in elk geval van op. Alleen tempels is gewoon niet mijn ding vrees ik. En dus ben ik blij dat er ook mensen in het spel zijn vandaag. Na eerst wat mensen in het aanliggende dorpje te hebben gegotografeerd, gaan we te voet naar het tempelcomplex.

Over Phanom Rung

Phanom Rung is net als het complex gisteren een ergernis uit de Khmer-tijd. Het complex staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst en ligt in Phanom Rung Historical Park. Om de tempel te bereiken moet je heel wat trappen lopen en dat was me nu net niet verteld. Met die hitte is dat echt een aanslag op je lichaam. Respect voor medereisgenoot R. die als 67-jarige bijna naar boven sprint. Ik besluit het rustiger aan te doen. Kan ik meteen even wat plaatjes schieten. En dat is geen probleem, want iedereen – oké, op dat ene jochie na – wil graag op de foto.

Omgekeerde wereld

En dat niet alleen: ze willen mij – blonde haren, blauwe ogen – ook heel graag op de foto. Het liefst naast zichzelf. En dus ben ik vandaag een tiental keer zelf de klos als ‘model’. Lees verder

Als ik iets moeilijk vind, dan is het gebouwen fotograferen. Deze zo indrukwekkend vastleggen als ze bij mij overkomen. Het lukt me zelden. En tegen datzelfde probleem liep ik aan tijdens ons bezoek aan Prasat hin Phimai.

Over Prasat hin Phimai

Het is het grootste Khmer-complex in Thailand. Van Cambodjaanse afkomst, zoals alle Khmer-complexen. Naar verluidt is het de voorloper van de Angkor Wat, die we later deze week gaan bezoeken. De tempels zijn gemaakt van zandsteen, roze en wit. Overal zie je raampjes en doorkijk-gangetjes. Met in het midden een buddha of de koning.

Proberen maar

Ik pak mijn camera en begin te schieten. Terwijl ik terugkijk op het schermpje trek ik een pijnlijk gezicht. De gebouwen zijn opeens minder mooi. Ik probeer alle perspectieven, diverse lenzen, maar het wordt niet wat ik wil dat het wordt. Zo indrukwekkend als ik het zeker wel vind, kan ik het straks niet aan jullie overbrengen, vrees ik.

Lokale markt in Phimai

Maar daar is held Mr. Apple. Onze gids die weet dat ik dol ben op lokale marktjes en mensen. Hij geeft ons een half uur de tijd om de straat op te gaan. Wat uiteindelijk meer dan een uur wordt… Ik stap binnen bij een kapper, zet Thaise lekkernijen (wat dacht je van overheerlijke miereneitjes?) op de foto. Jonge grietjes achter de kraampjes sla ik gade met mijn camera in mijn hand. Ik laat een oud vrouwtje met mooie rimpels enorm lachen en zet haar op de foto. Elke foto laat ik aan mijn ‘model’ zien. Steevast schieten ze in de lach. Lees verder