En dan ben je weer in Nederland. Waar het zonnetje straalt, maar het weliswaar koud is. Gelukkig heb ik de foto’s nog om weer terug te kijken. En niet een paar foto’s ook. Precies 2812 foto’s nam ik in de afgelopen week…

Ongeveer de helft verwijderde ik al weer daar. Elke avond liep ik de foto’s na en mislukte (bijvoorbeeld door licht, ik stel alles handmatig in) verwijderde ik direct. Met 1354 foto’s kwam ik naar huis en ja, die moest ik natuurlijk allemaal uitzoeken. Gistermiddag, gisteravond en vanmorgen in de trein. Lees verder

Het leek mij zo leuk, twee landen in een week. Maar nu het er op aan komt, weet ik niet of ik het zo leuk vind Thailand te verlaten. Het is zo’n mooi land en de mensen zijn zo leuk. Moet ik dat nu al missen?

Khun Apple

Daarbij betekent afscheid nemen van Thailand afscheid nemen van de gids. Van onze lieve Khun Apple, die altijd even zorgzaam was. Die er voor zorgde dat ik goed te eten kreeg: chicken, no curry, not spicy. Die bij elke stop zorgde voor opfrisdoekjes voor onze zweterige gezichten. Die de autoritjes voorzag van oer-Hollandse muziek: Jan Smit en Nick & Simon. Lees verder

Als we aankomen rijden, zie ik hordes mensen. Blegh toeristen, denk ik nog. Maar nee, hoor, het zijn allemaal Thai, die hun eigen land ontdekken. Oké, stiekem ook toeristen, maar dan wel een stuk fotogenieker.

Ik fleur er – na een korte nacht, en dus chagrijnig – in elk geval van op. Alleen tempels is gewoon niet mijn ding vrees ik. En dus ben ik blij dat er ook mensen in het spel zijn vandaag. Na eerst wat mensen in het aanliggende dorpje te hebben gegotografeerd, gaan we te voet naar het tempelcomplex.

Over Phanom Rung

Phanom Rung is net als het complex gisteren een ergernis uit de Khmer-tijd. Het complex staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst en ligt in Phanom Rung Historical Park. Om de tempel te bereiken moet je heel wat trappen lopen en dat was me nu net niet verteld. Met die hitte is dat echt een aanslag op je lichaam. Respect voor medereisgenoot R. die als 67-jarige bijna naar boven sprint. Ik besluit het rustiger aan te doen. Kan ik meteen even wat plaatjes schieten. En dat is geen probleem, want iedereen – oké, op dat ene jochie na – wil graag op de foto.

Omgekeerde wereld

En dat niet alleen: ze willen mij – blonde haren, blauwe ogen – ook heel graag op de foto. Het liefst naast zichzelf. En dus ben ik vandaag een tiental keer zelf de klos als ‘model’. Lees verder

Nee, ik ben nog niet thuis. Zondag pas. Maar soms zou ik willen – hoe leuk en mooi het hier ook is – dat het al zondag is. Puur omdat ik Ferry mis.

Op Twitter plaatst hij foto’s van onze zalige tuin. Ik lees mee hoe hij geniet van het klussen in het zonnetje. Ik krijg een smsje van hem dat ‘ie het fijn vindt dat ik het naar mijn zin heb. Helemaal omdat ik vol zenuwen weg ging. Lees verder

Ik lig in een donker kamertje, in een achteraf straatje. Met alleen het geluid van de airco, op een dun matje. Met een ziekenhuisblouse en een veel te wijde broek aan. Wachtend op een echte Thaise massage.

Zeg nu zelf…

Je kunt toch Thailand niet verlaten – en dat doen we morgen al – zonder een Thaise massage te hebben gehad? Tel daarbij op dat ik bij de waterval van Leonardo iets in mijn rug heb verrekt, en ik smacht er naar. De gids loodst W. en mij naar een massagesalon waar we anderhalf uur gemasseerd zullen worden voor slechts 300 baht. Lees verder