Deze week staan mijn foto’s bij een reisreportage in Veronica Magazine en dat deel ik graag met de hele wereld. Mijn foto’s in een oplage van 900.000 (met een bereik van 2,8 miljoen Nederlanders). Als dat geen veer in je reet is!

Klik hier voor de hele reportage >>

Ongeveer de helft verwijderde ik al weer daar. Elke avond liep ik de foto’s na en mislukte (bijvoorbeeld door licht, ik stel alles handmatig in) verwijderde ik direct. Met 1354 foto’s kwam ik naar huis en ja, die moest ik natuurlijk allemaal uitzoeken. Gistermiddag, gisteravond en vanmorgen in de trein.

En met trots presenteer ik ze dan ook. Ik weet nog niet of het mijn Suriname-set kan overtreffen, maar blij word ik er wel van.

Khun Apple

Daarbij betekent afscheid nemen van Thailand afscheid nemen van de gids. Van onze lieve Khun Apple, die altijd even zorgzaam was. Die er voor zorgde dat ik goed te eten kreeg: chicken, no curry, not spicy. Die bij elke stop zorgde voor opfrisdoekjes voor onze zweterige gezichten. Die de autoritjes voorzag van oer-Hollandse muziek: Jan Smit en Nick & Simon. Die deels met ons meepraatte in het Nederlands. Nootje uit Suriname stal mijn hart, maar ook Khun Apple deed dat. Ik zal zijn Laula missen.

Aan de grensovergang

Aan de grens van Cambodja worden wij overgeleverd aan een andere meneer. Een iets minder lieve meneer. Die de hartelijkheid van de Thai duidelijk niet kent. De papierenafhandeling gaat traag. Collega W. laat ook nog haar tas in de kar bij de koffers. En die is al over de grens. Met haar paspoort erin. Een zooitje ongeregeld is het al snel en het is totaal geen fijn gevoel dat je je paspoort drie kwartier aan een ander mee geeft voor een visum. En dat je koffer ergens op een wagen ligt in Cambodja terwijl jij nog in Thailand bent…

Dodemansrit

Eind goed, al goed: we hebben de paspoorten terug en krijgen de koffers in het oog. Vervolgens stappen er in een aftandse, veel te kleine bus. Op weg naar Siem Reap, wat drie uur blijkt te duren. Mijn kont wordt stijf en kan mijn benen niet strekken. Slapen zit er dus niet in. En dat zou ik zo graag willen doen. Dan hoef ik niet te zien dat ik al 10x dood had kunnen zijn. Door spookrijden, gevaarlijk inhalen en 100 km te hard rijden. En dat in noodweer!

Maar deze blog bewijst dat ik heel ben aangekomen. Tijd voor mijn eerste nacht in Cambodja – land nummer 18 op de lijst, pap – in een lodge gerund door Nederlanders. En morgen? Dan ga ik kijken wat ik echt van Cambodja vind.

Ik fleur er – na een korte nacht, en dus chagrijnig – in elk geval van op. Alleen tempels is gewoon niet mijn ding vrees ik. En dus ben ik blij dat er ook mensen in het spel zijn vandaag. Na eerst wat mensen in het aanliggende dorpje te hebben gegotografeerd, gaan we te voet naar het tempelcomplex.

Over Phanom Rung

Phanom Rung is net als het complex gisteren een ergernis uit de Khmer-tijd. Het complex staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst en ligt in Phanom Rung Historical Park. Om de tempel te bereiken moet je heel wat trappen lopen en dat was me nu net niet verteld. Met die hitte is dat echt een aanslag op je lichaam. Respect voor medereisgenoot R. die als 67-jarige bijna naar boven sprint. Ik besluit het rustiger aan te doen. Kan ik meteen even wat plaatjes schieten. En dat is geen probleem, want iedereen – oké, op dat ene jochie na – wil graag op de foto.

Omgekeerde wereld

En dat niet alleen: ze willen mij – blonde haren, blauwe ogen – ook heel graag op de foto. Het liefst naast zichzelf. En dus ben ik vandaag een tiental keer zelf de klos als ‘model’. Ondertussen spot ik zelf model na model, zoals dat meisje in het raam. Zijn jullie overigens al nieuwsgierig naar de foto’s?

Op de terugweg

Het complex helemaal bekeken is het tijd voor de terugweg. Beplakt en bezakt. Het lijkt wel of ik een douche heb genomen! De terugweg duurt wat langer dan gepland door de vele fotomomenten. Zoals dat kleutertje die letterlijk naar boven klautert. Of de verstopte monnik die ik ontdek. En het kleine meisje dat we aan het huilen maken met onze camera’s.

Maar ik vertrek allesbehalve huilend. En niet alleen vanwege de mensenfoto’s, ook omdat de tempel me voor mijn gevoel beter af ging. Dat wordt wat morgen bij de Angkor Wat.

Op Twitter plaatst hij foto’s van onze zalige tuin. Ik lees mee hoe hij geniet van het klussen in het zonnetje. Ik krijg een smsje van hem dat ‘ie het fijn vindt dat ik het naar mijn zin heb. Helemaal omdat ik vol zenuwen weg ging.

Maar stiekem denk ik: ik had hier met hem moeten zijn. Het was zijn droom! En nu maak ik zijn droom in mijn eentje waar. En wanneer ik dan op een bijzondere plek ben, mis ik hem aan mijn zij. Wordt het nog eens extra benadrukt.

Stiekem – onder het genieten – tel ik de dagen af. Zondag lig ik weer in zijn armen. Oost west, thuis best. Daar wint geen mooi Thailand het van!

Zeg nu zelf…

Je kunt toch Thailand niet verlaten – en dat doen we morgen al – zonder een Thaise massage te hebben gehad? Tel daarbij op dat ik bij de waterval van Leonardo iets in mijn rug heb verrekt, en ik smacht er naar. De gids loodst W. en mij naar een massagesalon waar we anderhalf uur gemasseerd zullen worden voor slechts 300 baht.

Best intiem

Ze spreidt mijn benen en gaat er tussen zitten. Meteen gooit ze haar volle gewicht op mijn liezen. Slik! Dit wordt geen op-en-top ontspanningsmassage, denk ik meteen. En dat blijkt. Ze pakt gevoelige punten in mijn toch al gevoelige benen. Ze legt ze praktisch in de knoop om haar handelingen uit te kunnen voeren. Ze voert drukpuntmassage in mijn lies uit en in kan je vertellen, voor preutse mensen kan dat wat te intiem zijn. Evenals het feit dat jouw hand regelmatig ten hoogte van haar kruis ligt.

Even weg

Hoewel de massage hard begint, kan ik uiteindelijk toch ontspannen. Sterker nog, volgens mij ben ik even weggeweest. Tot ik mijn ogen open deed en ik haar letterlijk op mijn rug had zitten, met haar knieën mijn kont masserend. Even ga ik door de grond als ze mijn nek behandelt. Maar heb ik dat ook niet na een Nederlandse massage?

Na anderhalf uur ben ik zo ontspannen als wat. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om hier maar 6/7 euro voor te geven en geef een flinke fooi. Dat was deze belevenis meer dan waard!

Over Prasat hin Phimai

Het is het grootste Khmer-complex in Thailand. Van Cambodjaanse afkomst, zoals alle Khmer-complexen. Naar verluidt is het de voorloper van de Angkor Wat, die we later deze week gaan bezoeken. De tempels zijn gemaakt van zandsteen, roze en wit. Overal zie je raampjes en doorkijk-gangetjes. Met in het midden een buddha of de koning.

Proberen maar

Ik pak mijn camera en begin te schieten. Terwijl ik terugkijk op het schermpje trek ik een pijnlijk gezicht. De gebouwen zijn opeens minder mooi. Ik probeer alle perspectieven, diverse lenzen, maar het wordt niet wat ik wil dat het wordt. Zo indrukwekkend als ik het zeker wel vind, kan ik het straks niet aan jullie overbrengen, vrees ik.

Lokale markt in Phimai

Maar daar is held Mr. Apple. Onze gids die weet dat ik dol ben op lokale marktjes en mensen. Hij geeft ons een half uur de tijd om de straat op te gaan. Wat uiteindelijk meer dan een uur wordt… Ik stap binnen bij een kapper, zet Thaise lekkernijen (wat dacht je van overheerlijke miereneitjes?) op de foto. Jonge grietjes achter de kraampjes sla ik gade met mijn camera in mijn hand. Ik laat een oud vrouwtje met mooie rimpels enorm lachen en zet haar op de foto. Elke foto laat ik aan mijn ‘model’ zien. Steevast schieten ze in de lach. Omdat ze hem mooi vinden of zichzelf er juist bespottelijk op vinden staan. Of is het slechts beleefdheid. Ik ben er nog niet achter…

Pauze op de markt

Om 18.00 uur staat de markt stokstijf stil. Geen enkel persoon verzet een stap of gaat verder waar ‘ie mee bezig is. Het enige dat je hoort is het volkslied. Na twee minuten komt het leven weer op gang en is het net of er weer op de play-knop is gedrukt. Dat hebben wij nou nooit met het Wilhelmus…

Voldaan en met best wat beeldmateriaal – veel uitzoekwerk voor zondag – stap ik in de bus. Mij steeds meer realiserend dat ik mensen op de foto wil. Daar ligt mijn kracht.

Een persreis blijft een persreis

Zoveel mogelijk zien van een land in een zo kort mogelijke tijd. Geen tijd voor hikingtours in nationale parken. Vanwege de hitte niet zo erg, maar je ziet het park dus enkel vanaf de hoofdweg.

Kansberekening

Stiekem had ik me verheugd op het zien van tijgers. Maar met maar 60/70 tijgers in het hele park (21.000 vierkante kilometer) was die kans erg klein. Zelfs onze gids had er hier nog nooit een gezien. De kans op een olifant was groter, daar leven er namelijk nog 250 van in het park.

Wapperende oren

En ja hoor, nog maar net in het park, zagen we een kolossaal grijs beest in het park lopen. Veilig in de auto kijk je toe naar dat lieve, logge monster, maar als de gids zegt: “Hij is wild en kan auto’s molesteren, we moeten op 50 meter afstand blijven”, is hij opeens minder aandoenlijk. “Maar,” vertelt hij, “Als zijn oren wapperen dan is hij vrolijk.” Dus terwijl zijn oren wapperen, hang ik uit het raam (vloekend op die veel te grote zijspiegels) om hem op de foto te zetten. Even later duikt hij de bosjes in.

Not impressive at all

De eerste echte stop is bij de waterval waar de film The Beach is opgenomen. Ik heb de film niet gezien, maar in gedachte zie ik een vadsige Leonardo onder een grote klaterende waterval staan. In het echt is er geen Leonardo, maar ook geen grote klaterende waterval. Het is immers het droge seizoen. Maar het pootje baden en aan lianen slingeren maakt veel goed. Alleen die weg weer naar boven…

Daarna hebben we nog wat korte stops voor mooie uitzichten en aapjes. Maar dat was voor ons Khao Yai National Park. Het moet gewoon meer in zijn mars hebben!

Laura is een beetje dom

“Na het feest neem ik jullie mee naar de State Tower voor een geweldig uitzicht over Bangkok.” Reisleider H. had het nog niet koud gezegd of ik vloog terug naar mijn kamer voor mijn statief en mijn groothoeklens. Dat moest ik natuurlijk vastleggen. Eenmaal onderweg, eens naar mijn camera kijkend, bedacht ik me dat het bevestigingsclipje voor het statief – die eigenlijk altijd op mijn camera zit – nog thuis lag. Eraf gehaald voor Suriname, toen nam ik mijn statief niet mee. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Maar mijn relativerende vermogen dook op: een kapotte camera is erger.

Ferry-bar

Maar we zouden er wat op vinden, aldus H. En dus togen we tegen 22.00 uur in ons privé busje naar de State Tower. Een toren met kantoren, woongelegenheden, maar ook diverse restaurants en bars. Waaronder Sirocco, ergens boven de 60e verdieping. Even het uitzicht weggelaten, zag ik meteen dat het een Ferry-bar was: strak, wit en hippe mensen.

Voor de herinnering

Terwijl ik van de trap af liep, of bijna waaide, ving ik de eerste blik op van het uitzicht adembenemend. Tussen de mensen door kruipend – het was er druk en had er nooit wat gekund met mijn statief, als het al mocht want je mocht er weinig – zocht ik plekjes om het uitzicht op zijn best te fotograferen. Uit de hand. Geen idee of er wat scherp is, maar anders is het voor de herinnering.

En terwijl ik daar stond, dacht ik “Sta ik hier echt?” Het was net een droom. En ik doe het niet snel, maar dit keer kneep ik in mijn arm. Om meteen daar achteraan de wens uit te spreken hier snel met Ferry terug te zijn.

Een officieel feestje

Met een officiële uitnodiging en een officiële dresscode: casual smart. Ik deed mijn grijze strakke skinnyjeans aan, mijn zwarte pumps en een soepelvallend truitje met glitters. En haalde een hand door mijn haar!

Boven verwachting

Ik verwachtte een avond vol officiële dingen; ik had immers het programma gezien. Een avond vol concentratie en flink formeel. Maar niets van dit alles bleek waar. Het was los, gezellig en de Thai hadden flink uitgepakt.

Thaise tradities

Na het tekenen van de gastenlijst werden we getrakteerd op diverse Thaise tradities uit alle windstreken. Van muziek tot culinair, en van het Thaise zakdoekje leggen tot vlechtwerk. Tussendoor werd ik op zijn Thais gezegend en proefde ik van Thaise snoepjes. Die niet echt om te snoepen waren… Normaal heb ik trouwens een hekel aan dit soort gekunstelde praktijken, maar deze mensen deden het zo vol overgave dat je net zo enthousiast werd als hen.

Fotomomenten

Ik was blij dat ik besloten had om mijn camera mee te nemen, want er waren mensen. En waar mensen zijn wordt Laura blij! De setting was niet ideaal, teveel mensen. Zet je zo’n heel lief kindje in kleermakerszit op de foto, steken er twee benen uit haar hoofd. Maar goed ik heb in elk geval Miss Belgium – ja, niet alleen de premier van Thailand was uitgenodigd – met mijn medereisgenoot op de foto gezet. En een traditionele Thaise stoet met dans. Vol mensen met de mooiste kledij.

Avond vol humor

Onderling bleek de groep steeds hechter te zijn. Humor sloot steeds meer op elkaar aan, en als medereisgenoot W. zegt: “Wil je mijn haai zien?” schiet iedereen in de lach. Jij waarschijnlijk niet. Je had er bij moeten zijn… “Laura, als jij dood gaat, mag ik dan jouw truitje hebben?” “W. je kunt ook gewoon naar V&D gaan, maar wil er best een stickertje met jouw naam op plakken hoor.” We vermaakten ons prima, je hoort, uh leest, het al.

En zoals het hoort wordt een feest knallend afgesloten. Dat deden ze dan ook met Thais vuurwerk. En het kippenvel liep over mijn armen. Uniek om bij dit evenement aanwezig te mogen zijn.

Change of plans

Gisterenmiddag stond na de presentatie een bezoek aan ’s werelds grootste teakhouten herenhuis op de planning. Best interessant, tot ik hoorde dat alle journalisten daar heen gingen. Ik uitte mijn twijfels daarover en ook de andere groepsleden spraken hun wensen uit. Ze zouden liever wat anders doen. Besloten werd dat ieder zijn eigen gang mocht gaan.

Stadswandeling in de hitte

Samen met mijn vrouwelijke collega’s besloten we de stad verder te ontdekken. Leuk al die highlights, maar daar hebben we al over geschreven. Plus: ik wilde de stad voelen, ik wilde straatbeeld. En dus zou de gids ons meenemen naar Partunam. De markt voor locals. Maar voordat we daar waren…

Druk, drukker, drukst

Je moet weten: Bangkok is een drukke stad. De drukte in Amsterdam is er niets bij. Ik heb alleen maar verkeer vast zien staan. Al heb ik wel begrepen dat het hier nu vakantietijd is… Maar goed, soms is er met het verkeer geen doorkomen aan. En dus dropt de buschauffeur ons elders en moeten we – aldus de gids – een klein stukje lopen. Dat kleine stukje wat niet zo klein blijkt te zijn, leidt ons langs het nieuwe deel van Bangkok. Niet echt fotogeniek wat mij betreft (tenzij je van architectuur houdt), maar met pijn in mijn hart moet ik wel toegeven dat ik hier graag even gewinkeld had.

Tijd vliegt

Na deze lange wandeling is mijn jurk doorweekt. Je moet er iets voor over hebben, is het niet? Eenmaal Partunam bereikt, blijkt dat het al best laat is. Snel ontdek ik dus het marktje en schiet beeld. Maar ik ben te gehaast. En het is te druk. En eerlijk is eerlijk: Bangkok is net als Las Vegas, ’s avonds veel mooier!

Proppuh!

Met zijn tweeën achter in een tuktuk is riant. Met zijn drieën gaat nog net. Met zijn vieren blijkt toch wel erg krapte zijn. Eigenlijkis het gekkenwerk. Maar ja, het is de snelste manier om bij het hotel te komen. En lol hebben we wel!

Terwijl we door het verkeer razen, besef ik me dat ik blij ben dat ik in de stad ben ingegaan. Nog even Bangkok proeven. Een keer in een tuktuk zitten… En de hoogtepunten als Grand Palace? Die bewaar ik wel voor als Ferry en ik samen gaan.

Beste beentje voor zetten

Maar goed, zoals ik van eerdere persreizen weet, kan een moetje uiteindelijk ook best leuk uitvallen. Zo viel de verplichte dansavond in Suriname 300% mee. Dus ik zet mijn beste beentje voor en strompel even na zessen mijn bed uit.

Suikerdip

In de bus naar het conferentiecentrum toe word ik niet echt lekker. Lijkbleek, koppijn. Maar na een beetje suiker knap ik op en zit ik klaar om vier uur naar boeiende presentaties te luisteren.

400 journalisten in een zaal

Het is allemaal professioneel geregeld door het Verkeersbureau van Thailand. Dat overigens dit jaar haar vijftigjarig bestaan viert en daarom zijn we ook uitgenodigd. Samen met nog 400 journalisten, die we de rest van de week gelukkig niet zien. Ze komen uit alle hoeken van de wereld, Singapore, Israël en Japan. Die Japanners zijn niet zo goed in Engels en achter in de zaal zitten kastjes met tolks die alles vertalen voor de Jappies, die met hun oortjes opzitten.

Medisch toerisme

De eerste presentatie, na het welkomstwoord van de minister uiteraard (op mijn vraag: “Wat verdient die man?” zegt mijn gids: “With or without corruption?”), gaat over medisch toerisme. Feitelijk veel interessanter dan ik had verwacht. Je kunt je in Thailand sneller en goedkoper laten opereren voor minder dan de helft van de Europese prijs. En de zorg is voortreffelijk. En het herstel achteraf in zo’n mooi land is natuurlijk geen straf. Diverse verzekeraars in Nederland hebben al deals met Thaise ziekenhuizen. Je moet alleen nog even zelf je ticket betalen. 

Snel en onduidelijk

Daarna slaat de kwaliteit om. Gastspreker twee praat nog sneller dan ik en al snel ben ik hem kwijt. Ik kan je dus weinig vertellen over community based toerisme. Helaas… De derde presentatie wordt gegeven door een te hip Duits koppel. Het gaat over experience toerisme. Of toch stiekem over social media in toerisme? Het is niemand duidelijk, blijkt ook aan de vragen achteraf. Wel is me duidelijk dat Twitter hier nog niet is doorgedrongen, daar wordt met geen woord over gerept.

Promo-praatje

Presentatie 4 gaat over wellness in Thailand. Gepresenteerd door de directeur van Six Senses, die tal van luxe resorts in Thailand heeft. Het zou slechts even over Six Senses gaan en daarna over wellness in het algemeen. Zou ja… het was één groot promotieplaatje. Met plaatjes waar het water van in je mond loopt, maar sorry 10.000 euro voor een nacht verblijf vind ik teveel.

Stiekem zijn we al bij presentatie twee de weg kwijt. Geen concentratie meer. De meligheid slaat toe. En vervolgens de vermoeidheid. Ik zie heel wat mensen knikkebollen. Echt leven komt er pas weer in na de toch wel goede lunch. Ach dat moetje hebben we ook weer gehad.

Onverwacht op pad

Na een lange eerste dag – en vooral een korte halve nacht in het vliegtuig – is iedereen in de loop van de middag moe. Een avonduitstapje zal er dus zeker niet in zitten, denk ik ’s middags nog. Maar tijdens het eten (de gids zorgde voor chicken, not spicy, no curry) knappen we zienderogen op. Medejournalist W. wil naar een horloge kijken, een originele kopie en dus gaan we op pad.

Land van de namaak

Thailand is natuurlijk het land van de namaak. Jimmy Choo koop je hier voor een paar euro en een Rolex voor 100 euro. Niet echt, maar van een afstand niet te zien. Importeren? Geen probleem. Nederland heeft een gedoogbeleid van bijvoorbeeld drie horloges. Voor elk segment is weer een ander aantal vastgesteld, software is verboden. Een plek waar je in de avonduren goed kunt scoren is Path Pong.

Pussy Path Pong

Deze avondmarkt ligt in de rosse buurt van Bangkok. Je moet je dus vooral niets aantrekken van de mannen die je pussy-shows in willen krijgen. Maar voor de rest valt het mee, geen hoer te zien. Of ik heb oogkleppen op…

Het onderhandelen begint al snel

De leider van onze groep geeft aan dat we onder de helft moeten gaan zitten, zeker omdat de baht hoog staat. Ik oefen op een paar sjaals, maar als ik omreken dat ik 12 euro heb betaald voor twee sjaals, ben ik volgens mijn concullega’s te gretig geweest.

Oké, another try

Mijn portemonnee kan echt niet meer. Ik heb niets met Jimmy Choo, maar de portemonneetjes zijn wel mooi. En vuurbestendigd blijkt als de verkoper er een aansteker bij houdt. Voor nog geen 5 euro ben ik de gelukkige eigenaar. Eenmaal de smaak te pakken, koop ik nog een sjaal. Voor vriendinnetje Maaike, die fuchsiaroze sjaals uit het buitenland spaart. Max. 25 euro had ze gezegd. Is nog geen 5 euro ook goed?

Een echte neppe TagHeuer

Ik zie tientallen horloges en Ferry is horlogefreak. Vooral TW Steel. Wat ze hier overigens niet kennen, want het is een oer-Hollands merk. Wel spot ik een mooie TagHeuer, de Carrera uitvoering. Met vliegwiel, dag batterij. De eerste handelaar vraagt 2500 baht. Te veel! (44 baht = 1 euro) Ik krijg de prijs naar 1500, maar vind het nog te veel en loop door.

Niet meer dan 1000

De volgende handelaar start met 3200. Hogere prijs om te starten geeft niet per definitie aan dat het een betere kopie is (je hebt originele kopies en kopies van kopies, ik zie het verschil niet). Ik laat hem keuren door H., die elk jaar een aantal horloges koopt in Thailand. Inmiddels heb ik de prijs naar beneden gebracht tot 1500, maar H. zegt 1000. Niet meer!

Uiteindelijk krijg ik hem voor 1000 mee. Of hij het waard is en in de toekomst goed blijkt te werken is de vraag. En of Ferry hem wel mooi vindt ook. Zo niet, het was een leuk spelletje voor 22 euro. Ik vrees alleen dat ik word gelyncht door mijn zwager, die in echte horloges handelt…

Druk Chinatown

We checken in in het Shanghai Mansion Hotel. Een boutique hotel in Chinatown met geweldige kamers (waar ik iedereen op Twitter even jaloers mee moest maken). Ik neem een snelle douche en terwijl de rest uitrust, gebruik ik het uurtje om de straat op te gaan. Iets dat ik normaal trouwens niet snel doe, in mijn eentje op pad in een onbekende, drukke buitenlandse stad. Maar hier voelt het goed. Ik laat me meeslepen in de drukte. Verbaas me over de vele eettentjes aan straat. Iets waar ik me met mijn darmen niet snel aan zal wagen. Schoenenwinkels zijn hot, maar de schoenen zijn wel erg klein. De mensen zijn vriendelijk, soms wat gehaast. Het liefst zet ik ze allemaal op de foto, maar daarvoor voel ik me nog niet vrij genoeg.

Bangkok vanaf de khlongs

Een uur later kan ik wel weer een douche gebruiken, maar daar is geen tijd meer voor. We gaan op stap! Een zogenaamde khlong tour. Vroeger bestond Bangkok enkel uit khlongs, zogenaamde kanalen. Nu vind je dat nog maar op enkele plekken in de stad, zoals aan de oever van de Chao Phraya. De warmte in Thailand is even wennen, maar de wind op het water compenseert een hoop. Goed vol te houden! Met mijn camera in mijn hand (hoe kan het ook anders?) varen we langs de wat in mijn ogen echt buitenwijken zijn. En ondanks dat eigenlijk alles armoedig is, zie je toch nog onderscheid in armoede en armoede. Helemaal contrasterend wordt het als er uit het niets een gouden tempel opduikt. Hoe mooi ik, ik zie liever de locals, die in bootjes op het water gegrilde vis verkopen. Of parapluutjes. Of een fris biertje.

Op goed geluk

En er kan mij deze reis niets meer misgaan. Ik word niet ziek en mijn camera blijft leven. Ik heb namelijk grote karpers gevoerd met brood. En dat brengt nu eenmaal geluk! En zo niet dan breng ik de gids eigenhandig om.

Not spicy, no curry

Na een uur of twee uitwaaien en genieten, stoppen we aan de oever van de Chao Phraya rivier voor lunch. Ik heb inmiddels de gids en mijn reisgenoten op de hoogte gebracht van mijn ‘problemen’ en ik mag mijn persoonlijke bestelling doorgeven. Chicken, not spicy, no curry.

En dat kwam helemaal goed! Na een korte wandeling door de toch wat benauwde stad, zo op het warmst van de dag, hadden we even tijd om uit te rusten. En bij te komen van alle indrukken!

Maandag

Hoewel we zondag al om 14.30 uur vertrekken, komen we door het tijdsverschil (het is daar zes uur later) toch pas maandagochtend aan. Vast gebroken en al, maar daar heeft de organisatie geen boodschap aan natuurlijk. Nadat we ons spullen in een superdeluxe hotel, Shanghai Mansion, hebben afgeleverd staat er een boot klaar, om ons door de kanalen (khlongs) van Bangkok te voeren. Met aansluitend een lokale lunch. ’s Middags hebben we een (verplichte) presentatie van China Airlines en ’s avonds hebben we een diner in het hotel. Stiekem hoop ik nog wat fut te hebben en een reisgenoot mee te kunnen krijgen de stad in, voor wat avondbeeld.

Dinsdag

Een saaie ochtend. Om jullie niet jaloers te maken, vertel ik dus ook maar de minder leuke dingen. Misschien zien jullie dan minder groen en geel. We hebben die ochtend een bijeenkomst met tientallen journalisten van over de hele wereld. Diverse presentaties over toerisme in Thailand. Het middagdeel is me totaal onduidelijk, dus ik gok dat dit de minst leuke dag wordt van de reis. We sluiten dan wel weer de dag af met een diner aan de oever van de Chao Phraya rivier met uitzicht op de tempel van de dageraad (Wat Arun).

Woensdag

Jeuh, onze rondreis begint, we trekken de I-San regio in. Een nog minder ontdekt stukje Thailand. De eerste stop is Khao Yai National Park, waar onder andere tijgers en olifanten leven. Gaaf! Ook bezoeken we de waterval uit de film The Beach met Leonardo di Caprio. ’s Middags lunchen we in het dorpje Phimai, waar we onder andere een van Thailands best gerestaureerde Khmer-tempelcomplexen bezoeken. Als er nog tijd is, gaan we eventueel nog naar een zijdeweverij of een pottenbakkersdorp. Mijn voorkeur gaat naar de eerste, want dit is waar de regio om bekend staat.

Donderdag

Phanom Rung Historical Park staat op de planning. Dit historische tempelcomplex is opgenomen op de UNESCO Werelderfgoedlijst. Na een lunch aan de grens steken we over naar Cambodja, waar we richting Siem Reap gaan. ’s Avonds barbecueën we hier aan het zwembad. Dit wordt vast een avond waarop ik wél eet.

Vrijdag

We bezoeken de grootste trekpleister van zuidoost-Azië, het tempelcomplex Angkor Wat. Heel fotogeniek, maar gebouwen zijn niet mijn beste kant. Ben benieuwd wat ik er van kan maken. En ik ben vooral benieuwd of mijn medereizigers ook graag foto’s maken, want dan is er meer tijd voor. Daar hoop ik dan maar op. We bezoeken naast de tempel ook de verlaten stad Angkor Thom en de tempel Tha Prohm. ’s Avonds hebben we een diner met een traditionele Apsara dansvoorstelling.

Zaterdag

Deze laatste dag is er een waar ik nu al naar uitkijk. We bezoeken het platteland van Cambodja, in de omgeving van Phum O. Met een ossenkar en achter op een brommer (stoer!) bezoeken we rijstvelden, een school en een pagode. We bezoeken het grootste drijvende dorp van de omgeving en gaan eten bij locals. Daarna ontdekken we de omgeving per boot. En dan zit het erop: na het avondeten vliegen we terug naar Bangkok, waar we in de nacht naar Nederland zullen vertrekken.

En dan? Dan zal ik mijn foto’s en verhalen met jullie delen. Geen saaie opsomming zoals hierboven, maar persoonlijke ervaringen vanuit een journalistiek oogpunt. Wil je me tussendoor volgen, dan weet je me te vinden op Twitter. Ik heb namelijk gelezen dat een groot deel van de hotels over gratis WiFi beschikt…

Normaliter begin ik twee weken voor vakantie met spullen pakken. Niet alleen omdat het een stukje voorpret is, maar ook omdat ik dan niet per ongeluk één dag voor vertrek net dat ene jurkje in de was heb zitten die ik mee had willen nemen. Bij Suriname deed ik dat niet. De verhuizing net daarvoor en het feit dat ik daarna alleen ’s avonds wilde bankhangen, zorgde ervoor dat ik pas één dag van tevoren mijn koffer ging pakken. Niet verstandig, want ik vergat echt de helft. Dat zou me dit keer niet gebeuren, bedacht ik me. En dus begon ik afgelopen weekend met klaarleggen van mijn spullen. Langzaam wordt de berg op de logeerkamer groter. Mijn blik werpend op de koffer vraag ik me af of het er allemaal inpast…

Wi-wa-wonderrijst

Na het debacle met mijn camera in Suriname besloot ik niet naar Thailand te gaan zonder rijst. Zal wel tussen mijn oren zitten hoor, maar dan heb ik in elk geval weer voorzorgsmaatregelen genomen. Even negerend dat ik dat vorige keer ook als enige had gedaan en ook als enige problemen had. Anyway, ik kocht drie pakken rijst in de supermarkt en maakte er mooie stoffen hoesjes omheen. Die gaan mee! Just in case.

Reservecamera

Helemaal blij was ik overigens toen ik mijn camera ter reparatie wegbracht en uit onderzoek bleek dat er geen schade was gevonden. Iets minder blij was ik toen hij vorige week zondag opeens weer bleef hangen. Weliswaar bij de laatste foto voordat de batterij op was. Maar wel weer met die ellendige strepen. Inmiddels heb ik ruim 300 foto’s geklikt zonder problemen, maar ik blijf het tricky vinden. Geld voor een reservebody kan ik echter niet even uit mijn mouw schudden. Dus deed ik een oproep op Twitter, aan mijn 1.133 volgers. Wie oh wie had een reservebody die ik een week mocht lenen? Onze grote vriend @alffen reageerde. Inmiddels ligt zijn Canon EOS 450D bij de spullen. Hopelijk heb ik hem niet nodig, maar mocht er toch wat gebeuren, dan kan ik in elk geval doorschieten. Just in case!

Soepstengels en manna

Vroeger was het standaard bagage voor me: iets te knabbelen voor als ik niets lekkers kon vinden in het land van bestemming. Bij privéreizen neem ik het nu nooit meer mee. Tegenwoordig zijn er genoeg eettentjes te vinden waar ik wel kan eten. Op persreis heb ik de eetgelegenheden echter niet voor het kiezen. En dus neem ik wat te knabbelen mee, voor het geval ik bijna om val van de honger. Wat in Suriname niet is gebeurd overigens. Wel werd ik een keer wagenziek (altijd op lege maag) en kwam het zodoende ook van pas. Net als de camera: just in case.

Las Vegas-jurk

September 2009: in Las Vegas kom ik de perfecte lange jurk tegen. Bijna € 80,-, maar ik ben verkocht. Verliefd (op de jurk) kijk ik Ferry aan. Hij trekt de creditcard uit zijn portemonnee. Schrikt weliswaar als blijkt dat de VAT (Amerikaanse BTW) er nog bij op komt, maar rekent toch af. Ik ben in de zevende hemel. Maar eenmaal in Nederland kan ik hem niet meer aan. Te koud! Zou het nu dan wel weer kunnen?

Nieuwe bikini

Ik had al heel lang een bon liggen van Livera, en twee weken geleden besloot ik die te verzilveren. Met nieuwe zomerse lingerie. Uiteindelijk kwam ik thuis met lingerie én nieuwe bikini. Ja sorry, ik had net die ochtend gehoord dat ik naar Thailand mocht, dan heb je toch een nieuwe bikini nodig? En mijn andere was al weer drie jaar oud. Drie jaar, oud he? Mocht wel, want hij was ruim € 100,-. Ook al zo’n ding waar ik verliefd op werd. Maar nu heb ik een nieuwe. Of ik hem zal dragen weet ik, gezien het inmiddels drukke programma, niet. Maar ik heb hem in elk geval mee: just in case.

En zo is mijn koffer straks gevuld met allemaal just in case-zaken. En dan twijfel ik nog tussen mijn nieuwe (blaren!) of oude pumps. En die laarzen moeten toch eigenlijk ook wel mee. Evenals mijn slippers. Dillema’s! Zal je zien dat ik wederom weer de belangrijke dingen vergeet, zoals mijn tandenborstel.

“Laura, wil je naar Thailand?”

Dat vroeg mijn baas (met een adverteerder aan de telefoon) vorige week donderdag aan me. Mijn gezicht klaarde op. “Ja, ik wil. Wanneer?” Ik hoorde de datum en terwijl de baas doorpraatte met de adverteerder belde ik Ferry. Of hij het heel erg vond om me weer een week te missen. En of hij het erg vond dat ik dan naar het land ging waar hij oh zo graag naar toe wilde. Want wees eerlijk, zou jij dan niet lichtelijk jaloers zijn? Ik wel, Ferry niet. “Grijpen die kans, Lau.”

Dode mus?

De baas moest er nog wel even over nadenken, of het commercieel interessant was. Lekker dacht ik, ga je me het eerst vragen en me dan blij maken met een dode mus. Maar mijn baas kent me, weet hoe graag ik het wel en eerlijk is eerlijk, ik doe die reizen allemaal onder privétijd (hij vindt me nuttiger op kantoor, dus dit is de deal). Dus vrijdagochtend het verlossende woord dat het mocht. Gisteren werd het officieel vanuit de kant van de adverteerder. Jeuhie! 21 maart zit ik in het vliegtuig naar Bangkok.

Wat gaan we doen?

Een definitief en uitgebreid programma heb ik niet, maar natuurlijk heb ik wel iets gezien van de plannen. Zondag vliegen we business class – voor minder doe ik het niet meer, ga toch niet tussen de plebs zitten – met China Airlines naar Bangkok. Hier brengen we twee dagen door met allemaal jubileumdiners ter ere van het 50-jarig jubileumjaar van China Airlines en ook van Verkeersbureau Thailand. We dineren met uitzicht over de rivier en zicht op de stad. Vanaf Bangkok vertrekken we naar de meest oostelijke regio I-San, waar we kennis zullen maken met de dorpjes en de mensen aldaar. En dan brengen we nog even een bezoek van 2 dagen aan Cambodja. Aan de meest bekende tempel van Zuidoost-Azië, Angkor Wat. Uiteraard vliegen we ook weer business class terug. Niet de bekende hoogtepunten van Thailand, maar dat maakt het des te fijner. Die kan ik dan ooit nog met Ferry gaan bezichtigen.

Spannend!

En hoe stoer ik dan ook heel hard gil “Ja, ik wil”, stiekem is het best spannend. Hoe gaat het daar met mijn eetperikelen? En heb ik weer een groep die het vooral erg hilarisch vindt. Ik heb het werkelijk op geen andere persreis gehad, dat er zo werd gemiept over mijn eetpatroon. Dus ik ga er maar van uit dat Suriname een uitzondering is. En wat dacht je van mijn camera? Goed en wel bevonden door ROFA, geen enkele schade. En toch bleef hij zondag weer even hangen. Via Twitter (dank aan @alffen) heb ik een reservebody kunnen lenen, zodat ik met twee camera’s op pad ga. Rob, ik beloof je dat ik mijn best ga doen hem niet in een ton rijst terug te geven.

Wees niet bang dat ik jullie het hele jaar met deze jaloersmakende verhalen ga lastig vallen. Deze twee reisjes zijn echt uitzonderingen. Het aanbod is niet groot en ik kan niet altijd weg . Plus: ik bewaar ook nog wat vakantiedagen voor Ferry en voor het kleine Page-hondje dat later dit jaar komt. En waar Ferry zelfs al een naam voor heeft bedacht.