Elke persreis heb je ze: moetjes. Van hotelbezichtigingen tot dansavonden waar je niet op zit te wachten. Deze reis was het moetje een ochtend vol presentaties, terwijl je liever Bangkok wilt ontdekken…

Beste beentje voor zetten

Maar goed, zoals ik van eerdere persreizen weet, kan een moetje uiteindelijk ook best leuk uitvallen. Zo viel de verplichte dansavond in Suriname 300% mee. Dus ik zet mijn beste beentje voor en strompel even na zessen mijn bed uit. Lees verder

Afdingen, het is nooit mijn ding geweest. Ik betaal gewoon wat ik er voor moet betalen en dat spelletje heb ik geen zin in. Maar in Thailand moet je. Anders betaal je de dubbele hoofdprijs. En dus leren mijn concollega’s mij de fijne kneepjes van het vak.

Onverwacht op pad

Na een lange eerste dag – en vooral een korte halve nacht in het vliegtuig – is iedereen in de loop van de middag moe. Een avonduitstapje zal er dus zeker niet in zitten, denk ik ‘s middags nog. Maar tijdens het eten (de gids zorgde voor chicken, not spicy, no curry) knappen we zienderogen op. Medejournalist W. wil naar een horloge kijken, een originele kopie en dus gaan we op pad.

Land van de namaak

Thailand is natuurlijk het land van de namaak. Jimmy Choo koop je hier voor een paar euro en een Rolex voor 100 euro. Niet echt, maar van een afstand niet te zien. Lees verder

Na een lange vlucht in de Dynasty Class van China Airlines – ik vind KLM Business beter door uitgebreid entertainmentprogramma – landen we in de ochtend op Aziatische bodem. Gebroken, want amper geslapen, maar the show must go on. We zijn hier tenslotte wel om te werken, voor we dat zouden vergeten.

Druk Chinatown

We checken in in het Shanghai Mansion Hotel. Een boutique hotel in Chinatown met geweldige kamers (waar ik iedereen op Twitter even jaloers mee moest maken). Ik neem een snelle douche en terwijl de rest uitrust, gebruik ik het uurtje om de straat op te gaan. Iets dat ik normaal trouwens niet snel doe, in mijn eentje op pad in een onbekende, drukke buitenlandse stad. Maar hier voelt het goed. Ik laat me meeslepen in de drukte. Verbaas me over de vele eettentjes aan straat. Iets waar ik me met mijn darmen niet snel aan zal wagen. Schoenenwinkels zijn hot, maar de schoenen zijn wel erg klein. De mensen zijn vriendelijk, soms wat gehaast. Het liefst zet ik ze allemaal op de foto, maar daarvoor voel ik me nog niet vrij genoeg. Lees verder

Over precies 48 uur zit ik in het vliegtuig naar Thailand. Op het ticket staat niet dat we een duurdere klasse vliegen, maar ik hoop het toch echt. De economy class van China Airlines schijnt heel slecht te zijn. En aangezien ons na een lange vlucht direct een druk programma te wachten staat, wil ik enigszins uitgerust aankomen.

Maandag

Hoewel we zondag al om 14.30 uur vertrekken, komen we door het tijdsverschil (het is daar zes uur later) toch pas maandagochtend aan. Vast gebroken en al, maar daar heeft de organisatie geen boodschap aan natuurlijk. Nadat we ons spullen in een superdeluxe hotel, Shanghai Mansion, hebben afgeleverd staat er een boot klaar, om ons door de kanalen (khlongs) van Bangkok te voeren. Met aansluitend een lokale lunch. ‘s Middags hebben we een (verplichte) presentatie van China Airlines en ‘s avonds hebben we een diner in het hotel. Stiekem hoop ik nog wat fut te hebben en een reisgenoot mee te kunnen krijgen de stad in, voor wat avondbeeld. Lees verder

Een dozijn aan strings en sokken. De koelste zomerjurkjes die ik heb (want 36 graden). Korte, soepelvallende broeken, voor o.a. een heel lange vlucht naar Bangkok. Mijn paspoort. Een leger aan t-shirtjes, die ik te weinig mee had in zweterig Suriname. Maar er is meer…

Normaliter begin ik twee weken voor vakantie met spullen pakken. Niet alleen omdat het een stukje voorpret is, maar ook omdat ik dan niet per ongeluk één dag voor vertrek net dat ene jurkje in de was heb zitten die ik mee had willen nemen. Bij Suriname deed ik dat niet. De verhuizing net daarvoor en het feit dat ik daarna alleen ‘s avonds wilde bankhangen, zorgde ervoor dat ik pas één dag van tevoren mijn koffer ging pakken. Niet verstandig, want ik vergat echt de helft. Dat zou me dit keer niet gebeuren, bedacht ik me. Lees verder