Toen ‘ie naar de vissendokter moest, was ik al bang dat er iets met hem zou zijn. Met Tancho (nee, ik heb hem geen naam gegeven, dat is het soort), mijn lievelingskoi met zijn oranje vlek op zijn kop. Toen was het vals alarm. Gisteren was het echter wel einde oefening.

We wonen in een nogal natuurrijke omgeving. In de berm tegenover het huis staat wel eens een reiger. Bij de sloot 600 meter verderop staat altijd diezelfde witte reiger. Daar bij het zwanennest. Toch zag Ferry er geen gevaar in: “We hebben er toch nog nooit één in de tuin gezien.” Het net ging eraf, want dat belemmerde het gezicht. Eerlijk is eerlijk, zonder net was het wel veel mooier.

Maar ook kostbaarder. Lees verder

Als je een duur huis koopt, krijg je als het goed is ook waar voor je geld. Een mooie badkamer, een grote tuin, een carport, een gave werkstudio, de perfecte ruimte voor je droomkeuken, een mooie houten vloer en… juist, zeven vissen.

Toen we de eerste keer ons huis bezochten, gaf dat direct een goed gevoel. De sfeer, het licht: het voelde als thuis. De tuin maakte het thuis + een beetje. De druivenrank gaf je het idee dat je op vakantie was en die vijver had toch ook wel toegevoegde waarde. Hoeveel vissen er precies in zwommen, was niet geheel duidelijk: de vijver was nogal zwart. Maar hoeveel vissen het ook waren, ze zaten bij prijs in. Lees verder

Als je een tuin hebt als de onze, dan heb je geen vakantie nodig. Dan is je eigen tuin net een resort, waar je languit op een bedje van de zon kunt genieten. Met binnen handbereik een drankje en een ijsje. En ‘s avonds een vuurkorf om je aan op te warmen als de kou langzaam intreedt.

Want dat is hoe we er gisteren bij zaten. Overdag vol in de zon, Ferry met zijn iPhone ik met de flodderromannetjes van mijn moeder. Ferry pakte ijs voor mij uit de vriezer, ik pakte een drankje voor hem. We zochten regelmatig de schaduw op, want het leek wel of we aan de Evenaar zaten, zo warm. In de verte plonsden de vissen vrolijk rond, op zoek naar nog meer korrels eten. Vergezeld door meer dan 30 kikkervisjes, die normaal gesproken door goudwindes worden opgegeten. Maar wij hebben de goudwindes goed opgevoed klaarblijkelijk.

Warmte van de terrashaard

In de avond was de zon weg, maar uit de tuin gingen we niet weg. Loungebedden werden opgeklapt, waardoor ik met mijn laptop op schoot mijn ervaringen met Dreamnight at Artis van mij af kon typen. Ferry stak intussen de terrashaard aan (eerst met het verkeerde hout, waar ik erg om moest lachen, de vissen heb ik dan wel goed opgevoed, mezelf niet), zodat ik geen koude voeten kon krijgen. Dat de muggen op mijn scherm af kwamen, deed me niet zoveel. Het was genieten! Toen de laptop aan de kant ging, was het tijd voor goede gesprekken en daarna doken we fris ons bed in. Lees verder

Wat ik doe als de zon schijnt en ik vrij ben? In elk geval niet tussen alle strandgangers in de file gaan staan om op een winderig strand te gaan liggen. Dat is ook niet nodig, want we hebben ons eigen paradijsje. Onze achtertuin.

Ik zal de eer voor de tuin niet geheel bij onszelf neerleggen: 10 jaar geleden werd de basis van deze tuin door een architect gelegd. Mooie houten vlonders, een flinke vijver (met zeven goudwinders die bij de prijs van het huis in zaten) en bamboeplanten. Een basis waar je blij mee mag zijn. Zeker als je daarbovenop die schattige druivenrank telt, waar ik echt verliefd op werd toen we de eerste keer gingen kijken.

Maar er was nog wel wat werk aan de winkel

Zo was de vijver eigenlijk al die jaren slecht onderhouden. Sorry, oud-bewoners. Er zat een mini-pompje in en geen filter en dat terwijl er 10 kub water in zit. Arme vissen! Lees verder

Witte lis, Japanse iris, dwerglisdodde, naaldgras, moeras aronskelk, lidsteng, grote egelskop, Japanse holpijp, vederkruid, egelsboterbloem, bonte bies, krul-pitrus, bont moeras, watermunt, moerasooievaarsbek, moerasgladiool… Daar sta je dan in het tuincentrum voor een stelling met waterplanten.

Want bij het nieuwe huis zat een vijver. Een vijver van maar liefst 7 meter lang met vier vissen. Of nee, dat dachten we. Dit weekend kwamen we er achter dat het er zeven zijn. Zeven simpele goudvissen. Of zes simpele goudvissen en één koi. Maar dat kunnen we nog niet zien. Want het water is te troebel. Wat niet alleen een lelijk gezicht is, maar ook slecht is voor deze waterbeestjes. En dus vroegen we advies aan een vijvermeneer… Lees verder