Eerder dit jaar liep Marieke’s relatie stuk. Hoewel ze stiekem wel wist dat het niet aan haar lag, liep haar ego toch een klein deukje op. Wat was er verkeerd aan haar? Waarom was ze niet leuk genoeg en kon de relatie niet slagen? Ik deed haar een voorstel: eindelijk – na bijna twee jaar Twitteren – eens meeten en dan kon ze meteen voor de camera als model. Zo kon ze zien dat ze wel degelijk de moeite waard is. Er ging wat tijd over heen: Marieke was nog druk met het volleybalseizoen en wilde even rust voor zichzelf. Maar gisteren was de meeting dan ein-de-lijk daar.

Ik kan je gaan vertellen hoe leuk het was. Ik kan je gaan vertellen dat Marieke in het echt net zo leuk en spontaan is als op Twitter. Ik kan je gaan vertellen dat we honderduit hebben gepraat. Maar eigenlijk wil ik maar één ding: heel trots de foto’s showen die dit dreamteam (ze is echt een fijn model om mee te werken) gisteren maakte. Zijn ze niet gaaf?

Bekijk hier alle foto’s op Flickr >>

Ex-vriendje van Marieke: eat your heart out! Dit lekkere ding heb je dus laten lopen. Wedden dat hij spijt krijgt na het zien van deze foto’s?

Lees hier hoe Marieke het zelf vond >>

Waar ik opgroeide

Ik groeide niet op in Naarden-Vesting, hoewel ik – zoals het grootste deel van de Gooische kakkers van mijn leeftijd – wel in Naarden werd geboren, in het Diaconesseziekenhuis. Ik groeide op in Huizen, op de grens met Blaricum. Maar het belangrijkste deel van mijn jeugd, het deel waar ik de meeste herinneringen aan heb, van mijn 15e tot mijn 20e, bracht ik voornamelijk door in Naarden en Bussum.

Fotoshoot in ‘t Gooi met herinneringen

En laat ik daar nu net vandaag een fotoshoot hebben. Met Mariska, die mijn #twactie won. Ik had een beetje haar wensen geïnventariseerd en omdat ze met het openbaar vervoer moest komen (uit Groningen of all places), leek Naarden mij een geschikte plek. Naarden-Vesting wel te verstaan. En dan zou ik haar oppikken op station Naarden-Bussum. En daar begonnen de eerste herinneringen. Want terwijl ik de straat inreed, zag ik me weer als meisje van 17 achterop de fiets van M., mijn eerste vriendje, zitten. Die me trouw van zijn huis in Naarden naar het station bracht. Uiteindelijk liep het niet goed af met dit vriendje (dan zou Ferry Merry heten), maar de herinneringen blijven leuk. Na ja, sommige…

Herinneringen aan Chris

Nadat ik kennis had gemaakt met Mariska en ze bij me was ingestapt, vertrokken we naar Naarden-Vesting. Onderweg passeerden we de plek waar ooit Chris’ Saloon zat. Een bar-dancing waar ik minimaal een jaar van mijn leven sleet. Waar ik standvast op zaterdag jongens versierde of klef aan het doen was met het vriendje wat op dat moment bij me hoorde. Waar ik een stomp in mijn buik kreeg van vrienden van ex-vriend B. die eigenlijk voor een goede vriend van me bedoeld was. Waar ik serieuze gesprekken hield met de barkeeper. En waar ik vooral probeerde het nieuwe vriendinnetje van M. jaloers te maken nadat het uit was. En met succes natuurlijk! Die herinneringen stopten abrupt toen de bar-dancing dicht moest wegens klagende buurtbewoners overigens.

Blunders tijdens rijexamen

We rijden Naarden-Vesting binnen en ik parkeer de auto op de Vesting-parkeerplaats. De plek waar het CBR en de rijinstructeurs standaard de hellingproef met je doen. Die tijdens mijn examen twee keer mis ging. Omdat… omdat ik de handrem vergat! Ik blufte en zei: “Ik heb ze allemaal zoveel geoefend de laatste tijd, behalve deze.” Ik kreeg een herkansing en mocht fileparkeren. Dat kon ik goed, toen nog wel. Nu ben ik een verwende op-eigen-oprit-parkeerder.

Gevaarlijke Laura

Op zoek naar de leukste plekjes kom ik op de plek waar ik van mijn (kleine gok) 15e tot 19e elke maandagavond doorbracht. De schietvereniging. Yes, watch out, ik heb aan geweerschieten gedaan. Ik geloof niet omdat ik het een machtig mooie sport vond (al was die rust die je er voor op moet brengen wel goed voor iemand zoals ik), maar omdat er enkel jongens waren, waaronder een paar erg leuke. B. met zijn schaterlach en natuurlijk de olijke broers R. en S. Al waren die geen vriendje meer nadat ik samen met een vriendinnetje R. voor de gek had gehouden. En ja terecht, ik was gemeen…

Carnaval, kerken en vreemdgaan

We lopen de winkelstraat in, de enige winkelstraat in Naarden-Vesting. We komen langs Café de Doelen, de plek waar ik die ene keer in mijn hele leven carnaval vierde. Waar ik met mijn spijkerbroek maat 25 vol hartjes (hé, het was Valentijn) op de tafel stond te dansen. En ik kan niet eens dansen! Maar ook de plek waar ik ruzie maakte met vriendje M., omdat M. af en toe een lul was zijn maatje J.W. tussen ons stookte. En dan komen we langs de kerk. Een kerk die best heel mooi is, maar die ik sinds november 2000 verafschuw. Dat was de plek waar vriendje M. mijn voor de derde keer dumpte. En ik dacht nog wel dat het de derde keer aan zou blijven. Netjes kwam hij op bezoek bij mijn ouders om duidelijk te maken dat hij het echt meende. De week daarna maakte hij het op deze plek uit, nadat hij had verteld dat hij de avond voor het bezoek aan mijn ouders was vreemd gegaan. Hij trapte op mijn hart…

Cheer me up!

Het was datzelfde weekend dat vriendinnetje I. mij samen met vriend B. wilde opvrolijken en afleiding wilde geven. We gingen een stuk wandelen en sloten af met een lunch bij Sans Doute. Hetzelfde Sans Doute als waar Mariska mij vandaag trakteerde op een drankje en een tosti, terwijl we gezellig kletsten. Hoewel vriendinnetje I. en ik uit elkaar groeiden (maar sindskort weer contact hebben en volgende maand uit eten gaan), typeert deze actie wel de manier waarop ze altijd voor me klaar stond.

Jonge fratsen

Na ongeveer 2,5 uur zet ik Mariska weer af op het station. Ik heb me erg vermaakt tijdens de shoot en was met name gecharmeerd van haar ogen. Buiten dat is het gewoon een lieve meid, met een leuke babbel. Blij dat zij de #twactie had gewonnen en niet een of andere hork. Ik ga op huis aan en rijd over de Keverdijk. Rechts van mij zie ik de volkstuintjes. Daar waar de vader van een vriend een tuinhuisje omgebouwd had tot kroeg. Waar de jongens tot diep in de nacht kopstootjes dronken en dan mijn nieuwe kleding onderkotsten. Ach, je bent maar één keer jong toch?

Met een glimlach denk ik terug aan deze jaren. Maar als ik voor ons huis parkeer en Ferry een kus geef, ben ik blij dat M. het daar bij die kerk uitmaakte en dat mijn leven zo is gelopen zoals het liep. Alles heeft een reden, is het niet?

P.S. 1 Ik ben normaal niet van de Engelse titels van mijn blogposts, maar als je het vertaalt staat er ‘Een ritje terug naar herinneringenlaan’. Afschuwelijk!

P.S. 2 Buiten de foto bij deze blog van Mariska vind je er meer op Flickr uiteraard.

Natuurlijk spoor je niet helemaal als je een Twitter-account aanmaakt voor je konijn. Past dus helemaal bij dit niet 100% sporende meisje, dat op een avond dacht: “Goh, ons huisdier kan wel een eigen Twitter-account gebruiken.” Om bijvoorbeeld hilarische filmpjes op te plaatsen die op mijn blog goed ontvangen werden. Ferry keek me aan alsof hij water zag branden, een huisdier & Twitter? Belachelijk vond hij het. Tot hij de lol er van in zag…

Nu, een jaar minus twee dagen later, heeft Tim 112 volgers. Meer volgers dan een groot deel van het Twitterende publiek. Met dank aan zijn leuke filmpjes, gekke uitspraken en bovenal gespam van Ferry en mij. Want wees nu eerlijk, als wij maar 20 volgers hadden gehad, was Tim echt niet verder gekomen.

Vanmiddag werd ik gebeld. Men ging een artikel schrijven – en ik vergat te vragen voor welk medium – over social media en huisdieren. Of ik wat vragen wilde beantwoorden over ons twitterende huisdier. Als echte twittaholic doe ik dat. Ik vertel hoe het er ooit van kwam, dat Ferry het niet leuk vond en inmiddels wel. Dat zijn filmpjes gewaardeerd heeft en dat hij zijn popularireit wel een beetje aan onze hoeveelheid volgers te danken heeft.

Vanavond stuitte ik bij toeval op het artikel. Menn, ik kom er als internetjournalist wel erg veel naar voren. Mijn blog wordt genoemd, en hoewel ik veel bezoekers wil, wil ik die het liefst gewoon via andere blogs. Het blijft privé en slap geouwehoer, waar niet al mijn collega’s hoeven rond te hangen. Er wordt gelinkt naar een filmpje van Tim, en daarmee ook naar al onze privéfilmpjes. Hé, dat was niet aangekondigd. Maar goed… erger is dat mijn woorden niet kloppen. Zo staat er bijvoorbeeld dat Ferry me nog steeds voor gek verklaard. Echt niet. Die vind het zo leuk dat ‘ie nu zelfs een account heeft aangemaakt voor de goudvissen. Dan spoor je pas niet!

Maar goed, @konijntim heeft me net ingefluisterd dat hij trots is. Konijn Tim verovert Twitter, hij ging blozen van de titel. En toen hij ook nog hoorde dat hij Nederlands bekendste huisdier was, kon zijn avond niet meer stuk. Alles voor je huisdier!

Voor je beurt spreken

Zondagavond voor het slapen gaan, zette ik met behulp van Bit.ly (dan kon ik alles meten) alvast een berichtje klaar, zo hoefde ik maandagmorgen alleen maar naar beneden te sluipen – ja, mijn slaapkamer is verboden geheim voor mijn Mac – om op een knopje te drukken. Helaas was één van de mensen die de actie onder embargo kende mij al voor geweest. Jammer, je snapt toch wel dat ik het zelf wil lanceren? (deze persoon leest hier overigens niet mee voor zover ik weet)

Niet bij te houden

Maar goed, toen Ferry me om 0.03 uur (ja, hij was drie minuten te laat) feliciteerde, wilde ik niet meer naar beneden sluipen en dus werd het 06.00 uur. Inmiddels had ik trouwens wel al 40 felicitaties binnen en kon ik mijn mention-timeline amper bijhouden. En dat ging eigenlijk de hele dag zo door. Mijn actie werd leuk ontvangen, men was enthousiast en er stroomden steeds meer nominaties binnen. Zoveel dat ik tussen het kokkerellen door echt niet alles kon lezen. Maar wel kon signaleren dat #twactie in de top 5 hashtags van Nederland stond die dag. Doel bereikt! (min of meer, eerste positie was het net niet)

Kippenvel

Dinsdag begon ik langzaam aan alle inzendingen. En dan besef je je hoe moeilijk het is om te kiezen. Om kippenvel van te krijgen waren sowieso de last minute inzendingen voor @isheila. Sheila is, naast een collega van me, een graag-geziene Twitteraar. Al enige tijd hoogzwanger, maar haar tweets bleven uit. Maandagmiddag werd bekend dat zij de week daarvoor was bevallen en haar zoontje binnen 24 uur (thuis en wel!) was overleden. Geen idee of ze nog foto’s wil van het kleine mannetje (dat nu onderzocht wordt om de oorzaak te achterhalen), maar als ze dat wil, doe ik het buiten de #twactie om.

Echte Nederlanders

Hoewel het de bedoeling was dat je op een mede-Tweep zou stemmen, wist ruim 10% deze regel te negeren en op zichzelf te stemmen. Waarom? Omdat ze 33 kilo waren afgevallen, gescheiden, geldloos of omdat ze geen mooie foto’s hadden van zichzelf. Sneu allemaal, maar dat was niet het doel. Maar goed, ik had het kunnen verwachten, we blijven immers Nederlanders. Winnen doen ze natuurlijk niet.

Origineel

Of ik ook originele inzendingen had? Ja, gelukkig wel. Bijvoorbeeld een schattige Twitter-pup die werd genomineerd (wat natuurlijk eigen hond was, dus eigenlijk ook #foei). Ik werd zelf ook nog genomineerd, omdat ik fotogeniek ben. Lief vond ik moeder en dochter die onafhankelijk van elkaar (ik heb het later gecheckt) elkaar nomineerden. Ook zaten er twee inzendingen bij voor mensen die (onafhankelijk van elkaar en bij een andere fotograaf) eerder een fotosessie hadden gedaan waarvan het resultaat tegenviel. Tijd voor een herkansing! Maar de meest originele en ontroerende (en maar één stem dus geen winnaar) vond ik nog wel van een Tweep die zijn partner met wie hij in scheiding ligt als afscheid cadeautje een shoot wilde geven. Ook vanwege een eerder mislukte shoot. Lief!

Maar uiteindelijk moet je kiezen

En ik had slechts drie mensen met meer dan twee stemmen: één man (die zichzelf enorm heeft gepromoot deze dag) en twee vrouwen. En ik bleef twijfelen en dus heb ik uiteindelijk maar iene-miene-mutte gedaan. Echt iene-miene-mutte met drie papiertjes met daarop de namen.

En de winnaar is…

… @marisdegroot. Genomineerd door een aantal mensen, waaronder haar verloofde. Omdat ze zo lief is voor iedereen en om haar heen, zoals haar man zegt. Maar ook volgens ander om haar een huwelijkscadeautje te geven (ze gaat binnenkort trouwen) en zodat ze vast kan oefenen voor dé dag.

Wanneer de fotoshoot is, weet ik nog niet. Dat jullie ze te zien krijgen, dat is in elk geval wel een ding dat zeker is. En wie weet zie je nog wel meer foto’s terug, want sommige verzoeken (hier niet genoemd) zijn zo leuk dat ik die misschien alsnog ga doen.

Een soort Sinterklaas-gevoel. Juist met andere delen dat jij blij bent dat je weer een jaar leven er bij hebt, in plaats van alleen maar cadeautjes ontvangen. En laat ik nu net dol zijn op cadeautjes geven. Stiekem ontstond er in mijn hoofd dus een plannetje voor mijn verjaardag. Eerst voor een actie op mijn blog, maar later besloot ik het groter aan te pakken, via Twitter, het door mij zo gewaardeerde sociale medium.

Actie op Twitter, waarom?

Niet dat jullie mij niet lief zijn, integendeel. Maar van de 150 mensen die er hier per dag komen, reageren er ’slechts’ 10 per dag. Ik heb niets tegen lurkers (mensen die wel lezen en niet reageren), maar een groot gedeelte ken ik dus gewoon simpelweg niet. Dat is op Twitter wel anders. Maar… weet ik, veel van mijn volgers hebben ook Twitter. En doe je nog niet aan Twitter, dan heb je nu een goede reden om eindelijk te vallen voor dit geweldige medium.

Gratis fotoshoot

En het loont de moeite, want je kunt iemand heel erg blij maken vandaag. Als je naar de actiepagina op mijn portfolio gaat, kun je via een eenvoudig formulier een van jouw tweeps (vriendjes op Twitter) nomineren voor een gratis fotoshoot, made by me. Hoe meer nominaties er binnenkomen voor de door jou genomineerde, hoe meer kans deze persoon maakt.

Mij kun je ook blij maken

Het lijkt me geweldig om van deze actie een trending topic (een populair onderwerp op Twitter waar op dat moment veel over gepraat wordt) te maken. Dat lijkt me als verslaafde Twitteraar nu echt een te gek verjaardagscadeau. Retweet (herhaal) mijn actie dan ook op Twitter met de hashtag twactie (#twactie). En wie weet komt #twactie dan wel in de trending topics vandaag.

Meer weten over mijn #twactie? Ga naar de actiepagina.

Brandje kijken

We gingen net naar bed toen de eerste melding binnenkwam van een binnenbrand in Naarden, op het industrieterrein. Eenmaal net op bed (22.45 uur) werden de meldingen steeds heftiger. “Wil je gaan kijken?”, vroeg ik Ferry. Ik ken hem nu eenmaal langer dan vandaag. En eerlijk is eerlijk, als hij dan ‘ja’ zegt, spring ik net zo hard in de auto. Met camera en al, op Ferry’s verzoek. Dus daar reden we om 23.00 uur op de snelweg. Ik had oom Bart al gesmst. Want bij grote branden in de regio coördineert hij alles vanuit de verbindingscommandowagen. Hij belde me direct op: “De brand slaat nu uit.” Ik bracht de boodschap over aan Ferry en merkte meteen dat het gas werd ingetrapt. Bijna 35, maar als het op brand aankomt…

Eenmaal ter plaatse

Ik had verwacht dat t.p. (ter plaatse) alles afgesloten zou zijn, maar je kon nog verrassend dicht bij het pand komen. Ik klikte mijn lichtsterke lens (50 mm F1.8 voor de kenners) op mijn camera en begon foto’s te maken. Zoomen was niet mogelijk met deze lens, en de beperkte mogelijkheden qua licht, maar dat maakt je wel creatief. Elk nadeel… Tijdens het fotograferen voelde ik een hand op mijn schouder: oom Bart en vriend Arnold die snel voorbij liepen. Even later maakte ik een kort praatje met Arnold: het was vermoedelijk een leegstaand pand en het was overgeslagen naar het naastgelegen pand. Ze wisten nog niet welke materialen er in het pand lag. Terwijl ik dit gesprek voerde, hield Ferry Twitter op de hoogte. Zijn geplaatste foto’s zorgde binnen no time voor vele nieuwe volgers. Wie waren nu de ramptoeristen?

Op zoek naar Nick

Op advies van Arnold besloten we naar de waterkant te lopen. Hier zag je pas goed hoe hij was doorgeslagen. Onder het klikken door, was ik stiekem nog op zoek naar neefje Nick (zoon van oom Bart), die sinds kort ook brandweerman is. Niet in dienst dit keer, maar verslag maken voor de brandweerwebsites die hij onderhoudt. Ik zou hem pas veel later vinden. Op het moment dat we bij Bart en Arnold in de verbindingscommandowagen stonden.

Respect voor die mannen

Terwijl ze (Bart en Arnold waren inmiddels aangevuld met vriend Arjan en neefje Nick) een praatje met ons maakten, en ons alle ins en outs vertelde (die ik tot teleurstelling van mijn Tweeps niet kon delen), hielden ze op de minuut bij welke wagens waar stonden en wat hun rol was. Een proefalarm voor de hele regio zorgde voor nog wat hilariteit en hoe serieus zo’n brand dan ook is: het is geweldig hoe die mannen hier met hun eigen vorm van humor mee omgaan. Maar feitelijk hadden zij het easy, zij hoefden niet de brand en hitte in. Het echte respect gaat natuurlijk naar de mannen in het heetst van de strijd.

Lampje uit?

Inmiddels was het 00.30 uur geweest. Ik was moe, maar wilde het niet missen. Het was te leuk. Mijn maag knorde en daar was Arnold als reddende engel. Hij had wat broodjes extra weggegapt van zijn hardwerkende collega’s, speciaal voor ons. Opeens maakte het me niets meer uit dat er boter op zat, ik wilde dat broodje. Maar daarna ging het licht toch echt langzaam uit. Helaas voor alle Tweeps, de razende reporters verlieten de ‘onheilsplek’.

Nu de volgende dag is het lampje nog steeds uit. Minder dan vier uur slaap is veel te weinig. Heb ik vanavond nog fut voor die cabaretvoorstelling? Geen idee. Maar ik zou het zo weer doen. Dan maar voor ramptoerist uitgemaakt worden.

@grimbo76 en @vaatje: we leerden ze kennen via Twitter. Ferry’s interesse werd getrokken doordat ze beiden voor politie Amsterdam werken en hulpdiensten hem aantrekken. Mijn interesse werd getrokken door de gekke, maar altijd spontane Eva (Vaatje). Regelmatig gingen er gezellige Tweets over en weer. We ‘maakten kennis’ met Thomas, de politiehond waar Michael (Grimbo) sinds februari mee trainde. En vandaag had hij zijn keuring, of we wilden komen kijken. Of misschien was het anders: bood ik aan wel te willen fotograferen. Want zo gretig ben ik ook wel weer. Anyway, hoe het ook ging, ze vonden het leuk als we kwamen.

En dat vond ik vrij uniek. Immers, het is voor hem een belangrijke dag. Deze keuring halen betekent dat hij met Thomas de straat op mag en dat is toch wel waar je het voor doet als je zo’n zware training in gaat. Toch maakte hem dat niets uit, we mochten komen kijken. Ik zou er extra zenuwen van krijgen, maar ja, ik ben dan ook een zenuwenpees. Die deze meeting stiekem al doodeng vond.

Bleek nergens voor nodig, want Michael en Eva bleken in het echt even spontaan als op Twitter. En ook zus Debbie (@debstergrimbo) viel niet tegen in het echt. En dan hebben we het nog niet eens over Jeroen, Kate en Daniël, die we ook allen via Twitter kende. Een spontane tweetup op een belangrijke dag. Een belangrijke dag die overigens met succes eindigde.

Het was vijf uur kou kleumen in weer en wind – oké, we mochten tussendoor een half uurtje opwarmen – en vooral veel regen. Ik kon mijn handen niet in mijn zakken opwarmen, want mijn camera zei die dag maar liefst 400 keer klik klak (al was Thomas mij elke keer net te snel af. De lekkere dropjes van Eva maakte de regen dan wel weer goed. En als je dan een paar mensen bij een bepaalde opdracht onderuit ziet gaan, dan sla je een klein vreugdegilletje als Thomas wel naar Michael luistert. Opdrachten waarbij Thomas een man-in-pak (zgn. dief) moest aanvallen, of hem juist niet mocht aanvallen. Met name dat laatste was spannend. Gelukkig kreeg Michael na afloop uur te horen krijgt dat hij geslaagd was!

Na even opgewarmd te hebben bij een keurig verzorgde lunch was het nog even tijd voor wat extra shotjes. Debbie met politiehond Renzo (de honden zitten in de familie), Michael met winnende Thomas en tot slot… Ferry die Renzo aan zijn arm had hangen. Uiteraard op een veilige manier, met armbescherming. Maar ik vond mijn vent toch maar even stoer. Ik had het nooit gedaan.

Eva, Michael: bedankt dat we deze voor jullie unieke dag mochten meemaken! Ik ben blij dat ik heb kunnen meewerken aan het geheel in de vorm van foto’s (die ze inmiddels hebben gezien en die goed zijn ontvangen, en daar word ik nu vrolijk van). Ben jij ook nieuwsgierig naar de foto’s? Kijk dan op Flickr.com.

Er is wel een link tussen Agaat en mij, of moet ik zeggen tussen Agaat en Ferry? Ze werken namelijk beiden voor dezelfde baas, Veiligheidsregio Flevoland. Nee, Agaat is geen (vaak half omgebouwde) brandweervrouw, maar ze is communicatieadviseur, persvoorlichter en ze doet in crisisbeheersing. Een mond vol is het niet?

Agaat trok direct mijn aandacht door haar geweldige doorzettingsvermogen. Na een nare periode van ziek zijn, vocht ze zich terug. Terug naar het werk, terug in het sociale leven. Waar een ander het niet meer zou zien zitten, maakte zij een grapje over haar lichaam. Geen gezeur, gewoon doorgaan. En dat mag ik. Al ben ik zelf een zeur en vind ik mezelf heel snel zielig.

Van een gezellig Twitter-contact in de openbare timeline, gingen we over in DM-en. Ofwel: elkaar privé-berichten sturen, die al je andere tweeps (Twitter-vriendjes) niet kunnen lezen. Als ik een dip had, vrolijkte zij me op. Als ik advies wilde m.b.t. het huis of piekerde over praktische zaken, was zij daar. Ik stuurde haar weer een DM als ze een onderzoek had. Toen ik Zweedse kronen vond in de la, stuurde ik die naar Agaat. Haar ouders hebben daar een huis, dus zij zou ze beter kunnen gebruiken dan ik. Als dank kreeg ik twee kookboeken thuisgestuurd, waarvan ze wist dat ik ze spaarde. En langzaam was Agaat meer dan een gemiddelde tweep.

Het was ook in die periode dat Agaat de hashtag #DNA introduceerde. Het was in de tijd dat we ontdekten dat we veel overeenkomsten hebben. Neem bijvoorbeeld ons ongeduld, of onze fascinatie met de dood. Ons beider groot hart, want ik durf inmiddels wel van mezelf te zeggen dat ik een groot hart heb. Onze stiekeme onzekerheden over die paar kilo extra. Maar ook het vrolijke, spontane en eigenwijze. Alles valt te herleiden op dat #DNA, althans dat #DNA waarvan je zou denken dat we het toch wel zouden delen. Wat we dus niet doen!

Vereerd voelde ik me toen Agaat enkele weken vertelde dat ze me een geheimpje moest opbiechten. Ik was de eerste na manlief, maar…. ze was zwanger. Een derde kleine. Uiterst geheim en dus moest de altijd spontane Laura haar mond houden op Twitter. Gelukkig niet tegen Ferry. Het was voor mij niet meer dan vanzelfsprekend dat mijn weg te geven shoot voor het Day Zero Project (doel 42) naar haar zou gaan. Er staat dus een zwangerschapsshoot gepland voor deze zomer!

Waarom juist nu deze blog? Omdat ze gisteren openbaar maakte dat ze zwanger is, na een geslaagde echo. Omdat ik meteen een zelfgemaakt cadeautje op de post deed en ze dat zo lief vond dat ik een DM kreeg waar ik van ging blozen: “Ik vind je zo lief! Voelt als het zusjes dat ik nooit heb gehad, maar altijd had willen hebben”. Insgelijks, Agaat.

* Hashtags zijn een soort labeltjes die je aan je tweet (twitterbericht) kunt hangen om aan te geven dat het over een bepaald onderwerp gaat.

Komt een klein meisje bij de dokter

Emilie is geen baby meer, maar ook nog lang geen kleuter. Toch staat haar leven, en dat van haar ouders en broer, nu al op zijn kop. Emilie heeft kanker. Eind december trof dit bericht haar ouders als donderslag bij heldere hemel. De aarde stond te beven onder hun voeten. Vanaf dag 1 houdt vader Gaston een weblog bij, Komt een klein meisje bij de dokter. Open en eerlijk vertelt hij wat er met Emilie aan de hand is en hoe haar behandelplan is. Maar nog aangrijpender maakt hij je deel van zijn gevoelens. Plaatst open brieven naar zijn lieve, dappere dochtertje. Kippenvel staat bij elke blog op mijn armen. Het leven mag niet zo zijn, dit meisje moet nog heel lang kunnen genieten van haar jeugd. En daarna van haar volwassen leven!

Klein gebaar

Je kunt weinig doen als buitenstaander. Toch wordt Emilie blij van alle post die ze al via Twitter en andere weblogs mocht ontvangen. En waarom zou ik dan dit kleine meisje niet nog een klein beetje meer blij maken met nog meer post? Zo’n klein gebaar, maar zo gewaardeerd. Dus bij deze:

Emilie Boon
Kinderoncologie
F8 Noord 210
Postbus 22600
1100 DD Amsterdam

En zeg het vooral voort op je blog. Laat mensen weten wat voor slopende ziekte dit is en breng net als haar vader (en ik nu ook) ook Kika nog eens onder de aandacht. Kleine meisjes horen op straat, onbezorgd, te spelen! Kika staat voor kinder kankervrij. Hopelijk zal onderzoek (en dus jouw sponsoring) daaraan bijdragen. Want elke Emilie is er een teveel!

Helemaal onbekend was ze inmiddels niet meer voor me. Ze bleek te freelancen voor Sanoma en dus hadden we al eens een kopje koffie gedronken. Ferry kende haar nog niet, maar ze nodigde ons uit voor een diner en dus vertrokken we naar het Groene Hart. Daarvoor moesten we nog even een cadeautje kopen natuurlijk, maar wat koop je voor iemand die je toch nog niet zo goed blijkt te kennen? Een bos bloemen en een kookboek is altijd raak dachten we.

Leefkeuken

Eenmaal haar huis binnengekomen vielen mijn ogen letterlijk open van verbazing. Ze woont in een oude boerderij en het is zo’n mooie landelijke stijl. De keuken bleek nog groter dan onze (toekomstige!) woonkamer en was echt een leefkeuken. Met in het midden een kookeiland. En de keuken was zo gezellig dat we er de hele avond doorbrachten!

Het menu

Ik had het haar niet makkelijk gemaakt, ik ben nu eenmaal geen makkelijke eter. Ferry had haar nog wat dingen doorgeseind van wat ik wel en niet lustte, maar eigenlijk wil ik niet dat mensen daar teveel rekening mee houden. Dan vergaat de kooklol je snel, met al mijn restricties. Vooraf kregen we een salade, niet mijn ding, maar toch geprobeerd. De pancetta was niet onaardig, maar wel erg zout. En salade: ik blijf het gewoon een rare structuur vinden die ik niet makkelijk weggekauwd krijg. Gelukkig heb ik altijd een vuilnisbak, uh sorry Ferry, bij me. Het hoofdgerecht was echter een schot in de ros: lamsbout uit de oven, met rozemarijn en knoflook. En zalige aardappeltjes! Ferry en Renée aten er nog Italiaanse spinazie met een rare kaas bij, maar dat is niet aan mij besteedt. Toe kregen we een limoentaartje, iets aan de zoete kant, maar ik heb ergere taart geproefd, dus at mijn deel bijna helemaal op.

Na het eten bleven we nog een paar uur hangen en voor we het wisten was het 01.30 uur. Een zeer geslaagde avond en als we de nieuwe keuken hebben, komt Renée bij ons proeven.

Is ‘ie weer: USA rondreis

Het is de afgelopen tijd regelmatig ter sprake geweest hier: onze USA-rondreis. Een reis die me veel foto’s en inspiratie voor Vakantie.nl zal opleveren. En dat wil ik onderweg bijhouden en natuurlijk wil ik foto’s backuppen en niet 83 geheugenkaartjes (die best duur zijn) te hoeven kopen. Een laptop was de oplossing. Maar mijn dierbare Mac-je meenemen waar al mijn data op staat die me zo waardevol is, leek me niet handig…

Hoe kom je aan een mini-laptop

Een mini-laptop zou uitkomst bieden. Maar moeten we een mini-laptop aanschaffen voor die ene reis, is dat niet een beetje decadent? De oplossing: plaats een oproep op Twitter en vraag wie een mini-laptop te leen heeft. Ik kreeg één reactie en die was raak: @nansepansje had een flybook die we konden lenen. Lekker klein ook!

Vanmorgen bracht de postbode hem per aangetekende post. Bizar dat mensen die je IRL niet kent (wel van MSN, Twitter en Nancy nam eerder mijn oude lens over) je gewoon een laptop toevertrouwen. Misschien geeft het wel aan hoe sterk het netwerk eigenlijk is. En dat het dus niet alleen over koetjes en kalfjes gaat. En: dankzij Nancy kan ik jullie nu misschien wel enigszins op de hoogte houden over onze reis (daar waar Wifi – betaalbaar – is en daar waar we fut hebben).

Van leuke filmpjes tot Twitteraccount

De laatste tijd maakte ik leuke filmpjes van Tim, en na mijn handdoek-filmpje bleek dat veel mensen Tim een superstoer konijn vonden. Wel, zei ik “Ik ga meer Tim stuff posten op Twitter, omdat iedereen hem zo leuk vindt”. Toen kwam de suggestie dat ik een eigen account zou maken. Ferry verklaart mensen met huisdier + account voor gek, maar goed in een melige bui… daar was @konijntim.

Wat Tim Twittert?

Luie foto’s, roddels over zijn baasje die kwaad op hem is, dat hij stiekem spekjes lust en nog veel meer. En het heeft hem al 20 followers opgeleverd. Dat is meer dan ik in mijn eerste maand bij elkaar kreeg.

Tim rules!

9.30 – Fijn, vlucht is half uur korter dan gepland.

9.45 – Ik leg mijn klamme hand in die van Ferry, tijd om zo op te stijgen.

9.55 – Ferry zegt dat ik recht moet zitten, maar bij opstijgen leun ik altijd naar voren, zodat ik voor mijn gevoel recht zit. Laat me lekker!

10.10 – Wat is toch het nut van zoveel make-up bij stewardessen?

10.20 – Tijd om highscore flightplan te verbeteren, eerder kom ik niet het vliegtuig uit.

10.30 – Heb ik altijd: kom ik van het toilet, versperren de rolkarretjes me de weg naar mijn stoel.

10.35 – Ronde vier van gevulde pancakes, waar komt dat overschot vandaan?

10.36 – Oh, ik moet even verklaren dat ik geen koorts heb. Formulieren worden zo gebracht.

10.38 – Na vier ronde pancakes nu boterkoek. Bij KLM hoef je duidelijk niet te verhongeren.

10.42 – Highscore van 80 naar 88 verhoogd.

10.56 – Verklaard geen koorts te hebben. Ze hebben mijn stoelnummer, dus als mijn buurman zoek wordt kunnen ze me bellen.

11.15 – Highscore verbeterd naar 116 punten.

11.19 – Ik haat turbulentie!

11.34 – Mevrouw, wilt u weer even kiezen? Mars, Fruitella of een granenbiscuit?

13.39 – We mogen niet eerder het vliegtuig verlaten dan dat iedereen zijn gezondheidsformulieren in heeft geleverd.

De vlucht zit erop, ik heb voor mezelf ge-Twitterd om het later met jullie te delen. En het hielp ook nog tegen de verveling!

Twitter als vraagbaak

Ooit werd mij verteld dat Twitter was ontstaan als vraagbaak. Kwam je ergens niet uit dan Twitterde je dat en de Twittermassa bracht je het antwoord. Ook ik gebruik het medium daar regelmatig voor. Zo was ik laatst op zoek naar een sneltoets in excel en ik kwam er maar niet op. Ik stelde de vraag op Twitter en binnen 2 minuten had ik tien keer de juiste sneltoets ontvangen van mijn Twitter-vriendjes.

Andersom help ik natuurlijk ook terug waar ik kan. Is iemand op zoek naar de titel van een muzieknummer? Ik help mee! Vraagt iemand zich af of de prik sneller uit een fles cola gaat als deze ligt of staat, dan ga ik fanatiek zoeken. Stiekem zelf ook nieuwsgierig naar het antwoord. (liggend is de prik er sneller uit, altijd neerzetten dus) En houdt @Sanne een onderzoekje voor haar weblog, dan beantwoord ik graag haar vragen.

Twitter als reclameportal

Reclame klinkt spammerig, maar zo gebruik ik het niet. Ik heb wel een account voor Vakantie.nl (@vakantienl), maar ik ga mensen niet agressief toevoegen. Ik wijs mijn bijna 500 volgers op het Twitter-account van Vakantie.nl en als ze het leuk vinden kunnen ze het volgen. Vervolgens houd ik ze op de hoogte van nieuws, aanbiedingen, leuke acties – by the way, hebben jullie het Rad van Vakantie al gespeeld? – en nog veel meer. En het levert verkeer op op Vakantie.nl. Ideaal toch?

Twitter als tijdsverdrijf

Soms is het ook gewoon slap gelul. Lekker ouwehoeren over niets, of elkaar tips geven voor die ene stad of waar je goedkoop tickets kunt boeken. Filosoferen over de zin van het leven met totaal onbekenden. Leuk als tijdverdrijf tijdens een saaie reis naar Hoofddorp!

Twitter als opsporingsmiddel

Dit weekend werd ik geconfronteerd met een nieuw doel van Twitter: Twittr als opsporingsmiddel. Het was niet de eerste keer overigens dat Twitter als hulp werd gebruikt om een huisdier op te zoeken, maar wel de eerste keer dat ik een Twitter-vriendje had met een vermist huisdier.

@tom_beek Twitterde namelijk op de avond van Koninginnedag dat zijn hond Siem werd vermist. Siem is een Mechelse herder die in paniek de verkeerde kant op liep. Tot op de dag van vandaag ontbreekt elk spoort, ondanks aanwijzingen dat ze 1 mei aan de rand van Huizen is gesignaleerd en later in Baarn. En juist door de tijd die inmiddels is verstreken kan Siem (zoekend naar zijn baasjes) overal in ’t Gooi of misschien verder zijn. Alle officiële hulpinstanties zijn natuurlijk al ingeschakeld; huisartsen, dierenartsen, Amivedi, speciale websites, niets mocht baten.

Tom probeert het nu via Twitter, en Twitter-land re-Tweet (het herhalen van een bericht om hem onder jouw volgers onder de aandacht te brengen) het bericht massaal. Er stappen zelfs Twitteraars uit ’t Gooi op de fiets om Siem te gaan zoeken. Andere Twitteraars plakken massaal flyers op in ’t Gooi om Tom te helpen.

En ik? Ik zit in Almere, maar vanwege mijn verleden in ’t Gooi heb ik gelukkig wel Gooise lezers. Willen jullie ook een beetje uitkijken naar Siem? Zodat Tom weer kan slapen, een einde kan maken aan zijn zoektocht en daarna weer slap kan ouwehoeren op Twitter met Siem aan zijn zijde.

PS Download hier de flyer met alle informatie >> (en hang hem desnoods op bij je plaatselijke supermarkt)

Toeval?

Nog geen 20 minuten eerder heb ik Ferry aan de telefoon. Het is weer eens rustig in Almere en liever zou hij een 24-uursdienst rond A’dam doen, waarbij hij Schiphol kan ondersteunen. Want: uitdaging als er eens wat gebeurd met een vliegtuig. Is dit de goden verzoeken geweest? Ik bel hem op en zeg “Je had eerder moeten zijn, er is nu een vliegtuigramp”.

Volgen

Van thuiswerken komt even niets meer, Twitter houdt me bezig. Ik hoef niet te Google-en en alle krantenwebsites af te gaan. Alle foto’s, alle links, al het nieuws: mijn mede-Tweeps regelen het voor me. Twitter is sneller dan CNN, Twitter heeft macht doordat de mensen overal zijn. Twitter rules!

Ondertussen zie ik een foto van het vliegtuig, totaal in drieën. Niet in brand gelukkig, dus hopelijk valt het mee met slachtoffers. Ondertussen ben ik – diegene met vliegangst – blij dat ik maandag veilig ben geland…

Intimiderend

Je denkt misschien, wat is hier gênant aan? Nog niets. En er was ook niets gênants aan geweest als ik gewoon had gezegd “Hallo, ik ben Laura”. Maar het liep iets anders… Om de een of andere reden kwam het intimiderend over: een vrouw die uit een auto stapt, direct op mij afstapt, haar hand uitsteekt (praktisch tegen mijn borst aan). En ik dacht echt: dat ze me wat wilde verkopen of op zijn minst een jehova getuige was.

Hier zit ik niet op te wachten…

Hoe ik reageerde, weet ik niet eens meer precies. Iets in de trant van “Waarom?” en “Hier zit ik niet op te wachten”. Ze keek me vast aan alsof ik gek was geworden en volgens Ferry mompelde ze iets van “Nou ja, zeg”, maar dat is langs me heen gegaan. Ik wilde weg. Geen idee waarom…

Geheimzinnig?

En terwijl het moment nog een keer door mijn hoofd ging, deed Ferry er nog een schepje bovenop. “Het is duidelijk dat ze je kent, waar ken je haar van?” En: “Doe niet zo geheimzinnig.” En ik maar denken: als ik haar had gekend, hoefde ze zich toch niet voor te stellen… “Fer, ik weet het echt niet. Ik dacht dat ze wat wilde verkopen.”

Het bekende kwartje

En toen viel ‘ie opeens, dat kwartje (ook al bestaan ze niet meer). Er is een Maaika – dus geen Maaike – op Twitter, en die woont in Waterwijk. Was zij dat? Maar waarom zegt ze dan niet gewoon “Hey Laura”? Maar goed, langzaam begon ik me dus te schamen voor mijn overdreven reactie en waarom reageerde ik zo? Geen idee…

Thuis gekomen heb ik haar maar meteen een persoonlijk bericht gestuurd en het uitgelegd. Want ik weet nu toch echt zeker dat ze het was. Ja, nu, te laat. Sorry Maaika! (want ja, ze reageert ook nog eens trouw op mijn blog)

Enige uitleg

Vorige week vrijdag liep ik in het centrum, op naar de AH XL. Helaas ging ik niet vlekkeloos naar binnen. Voor de deur ging ik, ja weer, volop onderuit. Ze hadden net de gladde betonnen vloer schoongemaakt. Tja, stom! Ik Twitterde dat het best glad was voor de AH en dat dat pijn deed. Mede-Twitteraar Camathome plaatste een uur later eenzelfde bericht. Zij gleed uit bij een andere AH, ergens in Amsterdam. Gedeelde smart…

En toen plaatste Merel dus een blog met de titel ‘Hoe ik erachterkwam dat het glad was bij de Albert Heijn in Almere’. Ja, dat ging dus over mijn berichtje. Of zijn er nog meer mensen uitgegleden bij de AH in Almere?

Big brother is watching you

Maar toen kwamen de applicaties op de iPhone dit jaar en toen werd het leuk. Onderweg Twitteren en updaten. En steeds meer mensen gingen het ook doen, waardoor het tenminste echt leuk was. Mijn Twitter-applicatie (Spaz) staat standaard aan op mijn werk, om te zien wat mijn ruim 60 Twitter-vriendjes (veelal uit de mediawereld overigens) doen. Maar ook om te kijken wat er over eventuele concurrentie gezegd wordt, want dat is leuk; je kunt op trefwoorden zoeken. Mijn baas is elke keer verbaasd met welke informatie ik dan weer boven tafel kom. Ook leuk: mijn baas had deze week een afspraak met S. S zei af, waarop ik doodleuk zei: “Hij heeft zeker last van zijn darmen?” “Huh, hoe weet jij dat?” Lang leve Twitter, big brother is watching you.

Woordenboek

Gisteren werd ik nog meer in de Twitter-wereld gezogen. Ik was van mening dat iemand die Twittert een Twitteraar is, tot ik hoorde dat ik een Tweep ben. Een wat? “Laura, ken je het Twitter-woordenboek niet?” Uhm nee, maar die is er dus echt. Wat daar zoal in staat?

• Twaffic. Afgeleid van traffic, Twitteren terwijl je in de file zit. Beware of Twitcidents!
• Tweeder. Iemand die niet zelf Twittert, maar updates stuurt naar Twitter via RSS.
• Tweekend. Je hele weekend spenderen aan zelf Twitteren en Tweets van anderen lezen.
• Tweeps. Twitteraars die elkaar volgen, samen tijd doorbrengen op Twitter.
• Tweetback. Feedback op een eerdere Tweet.
• Tweetup. Als Twitteraars elkaar in het echt gaan ontmoeten.
• Twitnit. Iemand die een mening heeft over Twitter, maar minder dan drie maanden ervaring heeft met Twitter.
• Twitspotting. Een van je mede-Tweeps in het echt spotten en daar over Twitteren.
• Twurker. Iemand die wel een Twitter-account heeft, maar nooit Tweets plaatst, alleen maar leest. Op fora heet dat een lurker.
• Twypo. We maken ze allemaal, typefouten op Twitter.

Ja, het is me wat, die Twitter-hype. Noem me gek, noem me achterlijk; ik vind het leuk!