Zat je nog steeds te wachten op Portugal-foto’s en blogs? Vergeet het maar!

Tijdens onze vakantie werd mijn blog uit de ether gehaald, door fijne Russische maleware. Na terugkomst kon ik daar dus direct mee aan de gang en de lust om te bloggen was me ontnomen. En bloggen met terugwerkende kracht werkt bij mij simpelweg niet.

Om de foto’s hoefde ik het ook niet te doen: ik gaf mezelf onbewust vrij tijdens de vakantie. Mijn drang om mijn camera te pakken was weg, foetsie. Ik zag geen ‘beelden’ als ik over straat liep. Ik bewerkte na afloop een paar portretten van Ferry en mij en een bootje voor aan de muur. De rest moet nog volgen… Lees verder

Verbleven we de laatste jaren veelal in luxe oorden, waar we werden overspoeld met aandacht en service (en veel toeristen) dit jaar was het tijd voor wat anders. Authentiek, kleinschalig.

We boekten een reis via Eliza was Here, een touroperator die bekend staat om bovenstaande woorden. Weg van de toeristische hangplekken. Op naar Portugal en dan niet de Algarve, maar 40 km onder Lissabon. In het plaatsje Setubal, dat TomTom nog niet helemaal in kaart heeft gebracht. Het was vrijdagavond dus even zoeken naar ons verblijf, dat hoog op een berg even buiten het stadscentrum ligt. Een donker pad bracht ons naar de eindbestemming. Ik zag de bekende frons tussen Ferry’s ogen en dacht: “Wat doe ik deze jongen aan, waar breng ik hem in Godsnaam heen?” (want ja, ik boek de reis altijd en Fer vertrouwt blindelings op mij)

Nu zijn we een halve week verder en we zijn gecharmeerd van de rust. En van ons twee kamer-appartement met blauwe houten balken aan het plafond. Van de gietijzeren stoeltjes op ons privé terras. Van de lekkere broodjes die elke ochtend om negen uur aan de deur worden gehangen en de koelkast die voor ontbijt wordt aangevuld. Van de kleine kneuterige badkamer met de houten deurtjes. Van het zwembad dat haast een privé-zwembad lijkt en vanwaar je een geweldig uitzicht hebt. Van de huishonden die rustig naar binnen komen lopen en je gigantisch laten schrikken terwijl ze je droevig aankijken.

Het moeten is weg. Ik wil ook niets. Ik wil ademen, frisse lucht. Ik wil zonnen en bruin thuis komen. En ik wil eten, bij dat lekkere restaurantje aan de haven (dat overdag niet zo ver blijkt te zijn als we op de avond van aankomst dachten). Daar waar Ferry de vis vers uit de vitrine krijgt. Van dorado tot nog levende krab. Voor een prijs waar je om lacht.

Ik wil voor de verandering eens niet 1001 dorpjes zien. Ik kom thuis met weinig beeldmateriaal, want heb totaal geen zin om te fotograferen. Dat heb ik genoeg gedaan het afgelopen jaar. 

Het is vakantie. Genieten in Portugal. Mag de tijd even stil blijven staan?

Daar sta ik dan aan gate C6. Een knoop in mijn maag, klamme handjes. Vrolijk vertrokken vanuit huis en nu breekt het zweet me uit. Vliegangst!

Voor Ferry start de vakantie zodra hij de voordeur op slot draait, voor mij ligt dat even anders. Ik moet eerst nog de vlucht ‘overleven’. Figuurlijk, want ik weet heus wel dat de kans dat we spontaan naar beneden vallen nihil is, maar toch…

Als je me vraagt waar het vandaan komt, dan heb ik geen duidelijke verklaring. Misschien heb ik in het verleden teveel naar Air Crash Investigation gekeken. Of heeft deze controlfreak er moeite mee afhankelijk te zijn van een ongetwijfeld vakbekwame piloot. Of ik ben gewoon een doemdenker.

Punt is dat ik er wel elke keer benauwd van word. En dan met name bij het stijgen. Meestal gebruik ik een boekje als afleidingsmanoeuvre. Maar dit jaar koos ik voor een iPad als draagbare boekenkast. En elektronica is nu eenmaal verboden bij opstijgen. De flyer van Transavia met hun aanbod van eten en drinken (belabberd!) bood drie minuten voor wat afleiding. 

En dus zat ik net een kwartier met klamme handjes te zenuwpezen. Bij elke beweging van het vliegtuig schoot mijn lichaam in de stress. Terwijl voor mij drie tieners ginnegapte over rare geluiden en dat je zomaar uit de lucht lijkt te kunnen vallen. Helaas, oordopje waren ook nog niet toegestaan…

Een zucht van verlichting slaakte ik toen het lampje van de stoelriemen uit ging. Jeuh, mijn iPad mag aan. 2,5 uur afleiding met muziek en mijn 285 geselecteerde vakantieboeken. Dat mijn vakantie maar snel mag beginnen.

En dan heb je de boot ingeleverd en is het slecht weer. Je zit bijna aan de grens van je vakantiebudget. Moet je er dan nog een paar dagen achteraan plakken, of lekker naar huis? Waar je ook leuke plannen hebt. Naar huis dus. In één keer.

Hoe dol we ook zijn op vakantie, thuiskomen is minstens net zo fijn. Als je de was, de rotzooi die je moet opruimen en de boodschappen die je moet doen weg denkt dan he? Oorspronkelijk was ons plan om nog een paar dagen te blijven hangen. Maar het vakantiebudget ging hard en we hadden nog heel veel dingen die we tijdens onze laatste vakantieweek wilden doen. Wilden we dat in een paar dagen proppen, of wilden we een relaxte laatste week? Lees verder

En dan is het vrijdag. De laatste echte vaardag. Met de regenachtige donderdag in ons hoofd is het de vraag wat deze dag gaat bieden.

Ik sta op en kijk uit het raam. Grauw, veel wolken, hier en daar een beetje blauw. Begon de dag gisteren ook niet zo? En eindigde dat niet in een regenbui toen ik voor op de punt stond? Op hoop van zege dan maar!

Terwijl Ferry zich nog een keer omdraait, ga ik naar de bakker. Twee croissants, een chocolade- en een koffiebroodje rijker zitten we in onze ‘woonkamer’. Met instantkoffie. Een goede bodem voor een laatste dag in de sluizen.

In de sluizen waar we ons weer zullen irriteren aan weer zo’n stel dat niet weet hoe het werkt. Lees verder