Heb ik jullie met 1001 blogs over Suriname lopen vervelen/jaloers gemaakt (streep door wat niet van toepassing), vergeet ik gewoon te vertellen over het geweldige toetje. De kers op de taart. Of de uitsmijter. Net wat je het lekkerst vindt. Zondag 14 januari stapten wij als VIP’s het vliegtuig in naar Nederland en maakten negen (in dit geval veels te korte) uren gebruik van de business class.
IJdele hoop
Op de heenweg, precies een week eerder, werden we op Schiphol opgewacht door een steward. Geen gewone procedure, maar omdat er vanuit de organisatie in Nederland niemand meeging, was dit de manier van kennismaken met de groep. De steward leidde ons mee naar de business lounge voor een ontbijt. Bij mede-reisgenoot F. kwam daar de hoop dat we misschien ook wel business class zouden vliegen. “Kijk nu hoe vrolijk hij naar ons kijkt, hij gaat ons vast goed nieuws vertellen…” Lees verder
Het begin en het eind legde ik vast op film en foto, lange leve multitasken. Ferry kwam stralend uit het vliegtuig, allicht het begin van een nieuwe, kostbare hobby. Enkele woorden die Ferry sprak toen hij uit het vliegtuig kwam? ‘Wat een unieke ervaring’, ‘Het begin was wel even onwennig’, ‘Ja, ik wil zeker nog een paar lessen nemen’, ‘Nu alleen nog een keer in een helikopter vliegen’, ‘We zijn over ons huis gevlogen’… Ik kan nog wel even doorgaan, net zoals Ferry in de auto enthousiast bleef vertellen over het vliegtuig, de instructeur, de vlucht en de handelingen.