“Lau, waar haal je toch al die tijd vandaan voor dat bloggen?” Tijd, tijd? Het kost me misschien een half uur per dag. Als je onderstaand schema ziet zou je echter wel anders denken.

Lees verder

“Mam”, zei ik gisteren door de telefoon toen ik mijn moeder sprak na haar vakantie, “Doe me een plezier, ga een hobby zoeken. Je wordt gek thuis.” Mijn moeder, 59, is werkloos. En of ze ooit nog een baan kan vinden? Ik vraag het me af.

In april dit jaar stond ze op straat. Na hoeveel werkjaren? Een jaar of 10? Haar contract werd niet verlengd. Ik hoor je denken: 10 jaar, tijdelijk contract? Yup. Het bedrijf waar ze oorspronkelijk voor werkte, was er mee gestopt. Eerst werd gezegd dat het bedrijf werd overgenomen, maar uiteindelijk bleek dat alleen het huurcontract werd overgenomen. Uit coulance werden de werknemers ook aangenomen, maar dus wel met een nieuw – tijdelijk! – contract. Anderhalf jaar later bedachten ze dat ze wilden verjongen en ja, mijn moeder is natuurlijk bijna hoogbejaard. Lees verder

Is het niet zo dat als je vakantie hebt je een gat in de lucht moet springen? Je alles uit je handen moet laten vallen en nog maar aan één ding kunt denken? Ontspannen! Ja, ik heb vakantie, maar dat lukt me dus net even niet.

Op dit moment is mijn leven alles behalve een rustig vaarwater. De basis is goed: een lieve vent, een geweldige huis, een goede job. Alleen: ik ben een bezig bijtje. Ik heb altijd ideeën in mijn kop, ben creatief – vroeger zei ik dat nooit van mezelf, vond dat iets voor schilderaars, nu weet ik wel beter – en wil altijd meer. De afgelopen tijd bijvoorbeeld stond in het teken van Perfect Portret en Foto van jouw huisdier. Ik heb Ferry flink verwaarloosd (en voel me daar schuldig over), dus is het maar goed dat de vakantie is begonnen. En toch, toch voelt het niet als vakantie. Lees verder

Daar lig ik dan, alleen op mijn hotelkamer in Reykjavik. Met aan mijn voeteneinde mijn oranje koffer die al twee jaar trouwe dienst doet. En naast me een nieuw notitieblokje dat ik bij elke reis aanschaf. Het droombeeld van veel mensen.

Vogezen, Israël, Malta, Cyprus, Finland, Zweden, Suriname, Thailand, Cambodja en nu IJsland. Allen bestemmingen die ik door mijn werk mocht ontdekken. De koffer is overal meegeweest, van hotel naar hotel, want meestal blijf je niet langer dan één nacht op dezelfde plek. Op die momenten leef je echt uit je koffer. Een soort mini-Floortje Dessing. Alleen dan zonder Chris Zegers aan je zij.

Maar ook zonder hem voel ik me gezegend. Wie kan er nu zeggen dat ze door haar baas heeft leren skiën? Dat ze in de Dode Zee heeft gedreven en met dolfijnen heeft gezwommen in Eilat? Of een overtocht per watervliegtuig i.p.v. per pont heeft gemaakt van Malta naar Gozo? Wie kan nu, uit eigen ervaring, zeggen dat beren spotten in Finland echt te cool is? Of dat ze voor haar werk met partner naar Zweden kon en dat als vakantie voelde? Wie kan er zeggen de jungle van Suriname vanuit een hangmat gade te hebben geslagen? En tussen de piranha’s te hebben gezwommen? Lees verder

Twee maanden geleden lag het vliegverkeer plat, vakantiegangers mopperden bij het leven. En ik kon me de frustratie voorstellen. Ik was blij dat ik zelf niet in die periode op reis ging. Nu ben ik blij met diezelfde vulkaanuitbarsting, die toen voor zoveel problemen zorgde. Dankzij deze uitbarsting mag ik namelijk komende week kennismaken met IJsland.

Waarom ik voor deze reis ben uitgenodigd?

“Het bezoeken van enkele ‘hotspots’ op het eiland en ervaren dat de recente uitbarstingen eerder USP (unique selling point) dan een belemmering zijn om erheen te reizen”.

Ja, IJsland kan wel wat positief nieuws gebruiken. Eerst donderde de economie in door de neergang van Icesave (waardoor reizen wel voordelig werd overigens) en toen was daar die ene vulkaan onder de gletsjer met die moeilijke naam – Eyjafjallajökull, ze mogen me komende week vertellen hoe ik dat uit moet spreken – die opeens actief werd. Lees verder