“Er zijn ergere dingen”, “Het is maar een spelletje”. Allemaal dooddoeners waar de gemiddelde Nederlander gisteren niets mee kon. En toch he, het is wel de waarheid. Er is namelijk geen ramp gebeurd en we zijn wel mooi tweede geworden.

Gisteravond zat Nederland er klaar voor: de WK-finale waarin Nederland voor het eerst van mijn leven wereldkampioen kon worden. De straten waren uitgestorven. Hopend op de finale die we zouden gaan winnen. Met de nadruk op we. Viel dat even in duigen! Jammer vond ik het, zeker jammer.

Gefrustreerd volk

Maar nog ‘jammerder’ vond ik de leuzen die kort daarna via Hyves en Twitter werden verspreidt. De scheidsrechter moest bijvoorbeeld dood. Ja, hij had een corner moeten geven, en ja, die actie vóór het doelpunt was buitenspel, maar dat had de man aan de zijlijn moeten zien. De man floot snel, maar verdiende de Jong niet gewoon rood? En was Nederland ook niet erg fel in zijn overtredingen? De Spanjaarden speelden naar mijn idee meer fair, en dat ondanks hun Zuid-Europese temperament. En Robben was natuurlijk ook de boosdoener. Die lul had hem er in moeten schieten. Sorry, die lul? Lees verder

Ik had het me nog zo voorgenomen: geen blogjes over het WK voetbal. Maar als je je 90 minuten zo zit op te vreten dan schieten er gewoon wilde gedachten door je hoofd, die je moet delen. Na ja, wil delen. En waarvan je hoopt dat je lezer er op zit te wachten.

De eerste helft

Wees eerlijk, de eerste helft waren we geen sterren. De fouten die er gemaakt waren, mogen niet gemaakt worden op dat niveau en zeker niet met zo’n salaris. Zouden wij bij onze baas moeten doen. Buiten dat ik me daar aan ergerde, ergerde ik me aan het feit dat men het echt op Robben had voorzien. Hoe laag kun je gaan? Je weet de zwakste plek van de tegenstander en op een onsportieve wijze misbruik je dat. Heeft de FIFA niet zo’n mooi fair play motto? Maar goed, zonder fair play kom je kennelijk verder, want de Brazilianen scoorden al snel…

Gewenste wissels

Ik dankte God bijna op mijn blote knieën (maar dat ging niet met een lange jurk aan) dat we de pauze in gingen met slechts één tegendoelpunt. En ik hoopte met heel mijn hart dat van Persie gewisseld zou worden. En nog belangrijker: dat commentator Frank Snoeks door de NOS gewisseld zou worden. Lees verder

Was er eerst een overload aan politiek, vandaag – de dag nadat Nederland de eerste wedstrijd van dit WK won – worden we ondergedompeld in Oranje-gevoel. En ik? Ik word moe van alle WK-gerelateerde blogjes en wijt deze blogpost dan ook niet aan voetbal maar aan vakantievoorpret. Daar kan toch geen WK tegenop?

Begint bij jou het vakantiegevoel niet eigenlijk ook veel eerder dan het moment dat je in de auto of het vliegtuig stapt? Begint dat niet al bij het boeken of nog eerder: al bij het bedenken waar je dit keer heen wilt? Bij mij is dat vakantiegevoel overigens tegenwoordig het hele jaar aanwezig door mijn werk. Ook niet verkeerd.

De voorselectie

Vroeger begon voor mij de vakantievoorpret eind december/begin januari. Als de reisgidsen uitkwamen. Als ik mocht beslissen waar we als gezin heen gingen. Na ja beslissen, ik maakte de voorselectie. Mijn ouders gaven een budget op (was het niet 800 gulden in die tijd?) en hun eisen. En ik ging zoeken.

Weetje! Met Vakantie.nl deden we onlangs een onderzoek naar zoek- en boekgedrag. De vrouw blijkt leidend in het beslissingsproces. Waarom verbaasd me dat niet? Kinderen hebben geen beslissingsrecht en zelfs beperkt invloed. Ik was kennelijk uniek. Wat ik natuurlijk allang wist. Lees verder