Vanmorgen bracht ik een bezoekje aan de tandarts. En hoe leuk die nieuwe tandarts ook is, hoe vriendelijk en hoe joviaal, ik ga er toch nog steeds niet heen voor de lol. Nog steeds had ik last van die ene kies. Na ja, die ene. Ik wist nog steeds niet welke.

Ik hoor je zuchten: “Je gaat zeker weer op reis he?”. Ja, ik ga weer op reis en de vaste bezoeker weet inmiddels dat er dan altijd lichamelijk iets mis met mij is. Twee simpele voorbeelden? Toen we naar de Verenigde Staten gingen, was ik behoorlijk ziek en dacht zelfs aan de Mexicaanse griep. Gevolg: Laura was bang niet toegelaten te worden tot het land. En angst komt bij mij zelden uit, dus ik werd gewoon toegelaten. Toen ik naar Suriname ging (of was het nu Thailand?) had ik een oogontsteking (viraal) en dat kon nog wel erger worden in de loop van de week. Vochtige weer hielp mij echter en binnen no-time was het weg. En nu, nu ik naar IJsland ga? Nu heb ik dus iets aan mijn gebit.

“Wat zie je er lekker zomers uit”

Dat waren de woorden van de leuke tandarts toen ik binnenkom en hem netjes – ik ben toch nog enigszins opgevoed – een hand gaf. Nee, ik had me niet speciaal aangekleed voor de tandarts. Als de mussen bijna van het dak vallen, kun je alleen maar kledingstukken aan die zo weinig mogelijk bedekken toch? Lees verder

“Ze is helemaal op”, zeiden we zaterdag tegen elkaar toen we het ziekenhuis verlieten. Lichamelijk gezien was Ferry’s oma (92) geen stuiver meer waard, bleek na ons bezoek. Haar koppie, daar zou ze het misschien nog mee redden.

Oma’s wilskracht

Het is een mooie leeftijd: 92. En ik teken ervoor. Mits ik niet hoef te lijden en nog wel normaal kan leven. Ferry’s oma heeft geleefd, hoewel ze ook heel wat slechte tijden heeft gehad. De laatste jaren bracht ze heel wat bezoekjes aan het ziekenhuis. Regelmatig vroeg je je af: “Hoe lang houdt ze het vol?” Maar haar wilskracht en het feit dat ze nog zo pienter – soms té pienter – was, maakte dat ze er altijd weer bovenop kwam.

Meer dan een gebroken heup

Afgelopen week zakte ze door haar benen en viel. Onfortuinlijk. Een gebroken heup. En als je dan alleen bent en je alarmknop niet om hebt… Ferry’s oma is niet graag mensen tot last en nadat ze ooit per ongeluk in haar slaap de alarmdienst had opgepiept door het knopje in te drukken, droeg ze hem niet graag bij zich. Maar nu was ze gevallen en kon geen kant meer op. Ze werd bijna twee dagen later gevonden. Lees verder

Eens in de zoveel tijd draait Ferry een 24-uursdienst mee. Saai? Nee hoor, ik vermaak me prima met een hele dag voor mezelf. En dat zou ik vandaag ook doen. Sterker nog: ik zou tijd tekort komen.

Ik zou namelijk de fotostudio induiken voor een productopdracht. Geen gemakkelijke, een flinke uitdaging. Achteraf zou ik dan de foto’s in delen (mijn RSI-problemen steken door de stress weer even hun kop op) bewerken. Daarna zou ik op zolder blijven om weer eens stofjes tevoorschijn te toveren en aan een blauw kraampakket voor Agaat te beginnen. Ik zou een bad namen met een dik boek erbij. En omdat het niet te vermijden is, zou ik ook nog wat in huis doen. Lees verder

Lang had ik me verheugd op deze middag en avond: Dreamnight at Artis. Vol brandweerauto’s, politiewagens, ambulances, zieke kindertjes die genieten en dierentuin. Een avond waarop mijn camera overuren zou maken en ik zou beseffen hoe gelukkig we onszelf eigenlijk mogen prijzen.

Over Dreamnight at the Zoo

Dreamnight at the Zoo is een jaarlijks terugkerend evenement, wereldwijd. Overal ter wereld sluiten dierentuinen hun deuren extra vroeg. Om daarna zieke kindertjes met hun ouders en broertjes en zusjes toegang te geven. Artis is een van deze dierentuinen. En de kinderen worden van heinde en verre gebracht in brandweerauto’s, ambulances en politiewagens. Rond de 1750 kinderen met aanhang wordt de toegang tot Artis verleend die dag en maar liefst 800 vrijwilligers zorgen dat dit feest ieder jaar door kan gaan.

Blije kinderkoppies fotograferen

En daar komt ook Ferry om de hoek kijken. Twee jaar geleden werd hij voor het eerst meegevraagd. Na zijn enthousiaste verhalen in 2008 wilde ik in 2009 heel graag mee. Om foto’s te maken, blije kinderkopjes. Om ouders nog een herinnering achteraf te geven. Maar nee, zei hij: “Alle voertuigen zitten al vol, er is geen plek meer, er moeten kindertjes bij.” Oké, dat begreep ik. Totdat hij die avond thuis kwam en vertelden dat er twee vriendinnen van collega’s mee waren geweest, gewoon voor de gezelligheid. “In 2010 zorg je er maar voor dat ik er bij ben”, zei ik. En dat geschiedde…

Toonzetting

Ik wist het zeker: de sfeer op zo’n dag zou super zijn. Niet alleen vanwege de blije kindertjes, maar ook vanwege de brandweerhumor waar ik zo van hou. Samen met vier brandweermannen (dit keer geen andere vriendinnen aanwezig, ik had ze helemaal voor mezelf) gingen we om 14.30 uur op pad. Van Almere naar Lelystad, naar het Zuiderzee Ziekenhuis. Ferry zou voorop rijden en ging bij het eerste stoplicht maar door rood (wat volgens hem natuurlijk oranje was). “Ja, jij kunt wel een voorsprong gebruiken met die oude bak van je”, riep Olaf door de mobilofoon. Gevolgd door collega Patrick: “Dat wordt klootzakken-gebak maandag.” De toon was gezet. Lees verder

Vond je het verhaal van Sandra al aangrijpend? Sluit dan nu je browser (al heb ik liever dat je blijft lezen). Kanker is een aangrijpende ziekte, wie het ook treft. Maar als het een klein kind is, raakt het je vaak nog meer. En dat overkwam mij enkele weken geleden. Toen ik via Twitter op de weblog kwam van een angstige vader.

Komt een klein meisje bij de dokter

Emilie is geen baby meer, maar ook nog lang geen kleuter. Toch staat haar leven, en dat van haar ouders en broer, nu al op zijn kop. Emilie heeft kanker. Eind december trof dit bericht haar ouders als donderslag bij heldere hemel. De aarde stond te beven onder hun voeten. Vanaf dag 1 houdt vader Gaston een weblog bij, Komt een klein meisje bij de dokter. Lees verder