Eén keer eerder werd ik aangereden op de fiets. Op de avond dat ik mijn 18e verjaardag zou vieren. Terwijl ik hordes vrolijke mensen zou moeten ontvangen, zat ik in het ziekenhuis met mijn ouders.

Hoewel ik een hekel heb aan mensen die te laat komen, kom ik zelf ook nog wel eens te laat. Of eigenlijk: moet ik regelmatig haasten om op tijd te komen. En haastige spoed is zelden… Juistem! Zo ook die dag. ‘s Avonds gaf ik een verjaardagsfeestje, terwijl mijn ouders weg zouden gaan om een avond te klaverjassen. In de middag was ik bij vriendinnetje Heidy, aan de andere kant van Huizen. Ik had beloofd om 17.00 uur thuis te zijn. Om te eten, de boel aan kant te maken etc. Maar om 16.50 uur was ik nog steeds aan de andere kant van Huizen. Dat werd stevig doortrappen, in de zeikende regen. Met mijn fietscross-ervaring zou ik niet heel erg te laat komen. Waar het niet dat ik werd aangereden. Lees verder

Ik ben niet gelovig opgevoed, maar als mijn schoonmoeder belt en zegt dat de sacramenten later die dag door de dominee worden voorgedragen bij Ferry’s oma, dan weet ik genoeg. We gaan afscheid nemen nu het nog kan. Nu ze nog enigszins bij is, want de dosis morfine wordt steeds hoger.

Toch voel ik me raar als we er heen rijden. Oma is op en het is goed, ze mag gaan. Maar hoe neem je afscheid van iemand? Ik weet het niet. Ik heb het namelijk nog nooit gedaan. Toen ik vijf was overleed opa R. Opa R. was al heel lang ziek en lag er slecht bij. Hij wilde niet dat zijn nog jonge kleinkinderen daarmee geconfronteerd werden en we mochten niet meer bij hem op bezoek komen. Opa T. overleed toen ik zeven was. Vrij onverwachts! Ik was nog bij hem langs geweest, maar dat was een vrolijk bezoek. Het hartinfarct had hem er niet ondergekregen en na het weekend zou hij naar huis mogen. Tot hij instortte die vrijdag… Lees verder

“Ze is helemaal op”, zeiden we zaterdag tegen elkaar toen we het ziekenhuis verlieten. Lichamelijk gezien was Ferry’s oma (92) geen stuiver meer waard, bleek na ons bezoek. Haar koppie, daar zou ze het misschien nog mee redden.

Oma’s wilskracht

Het is een mooie leeftijd: 92. En ik teken ervoor. Mits ik niet hoef te lijden en nog wel normaal kan leven. Ferry’s oma heeft geleefd, hoewel ze ook heel wat slechte tijden heeft gehad. De laatste jaren bracht ze heel wat bezoekjes aan het ziekenhuis. Regelmatig vroeg je je af: “Hoe lang houdt ze het vol?” Maar haar wilskracht en het feit dat ze nog zo pienter – soms té pienter – was, maakte dat ze er altijd weer bovenop kwam.

Meer dan een gebroken heup

Afgelopen week zakte ze door haar benen en viel. Onfortuinlijk. Een gebroken heup. En als je dan alleen bent en je alarmknop niet om hebt… Ferry’s oma is niet graag mensen tot last en nadat ze ooit per ongeluk in haar slaap de alarmdienst had opgepiept door het knopje in te drukken, droeg ze hem niet graag bij zich. Maar nu was ze gevallen en kon geen kant meer op. Ze werd bijna twee dagen later gevonden. Lees verder